บทที่ 213 ของผม...NC 25+ (เมอร์ฟี&มีนา 5)

กาญนิจร้องห้ามเสียงหลงละล่ำละลักแล้วรีบหันหลังก้าวฉับออกไปจากร้านแทบไม่ทัน

มีนภายืนตรงประตูถือถ้วยกาแฟ หล่อนได้ยินทุกอย่าง เขาหันมามอง เห็นหล่อนมีใบหน้าหงอยไปนิดหนึ่ง มือบางวางกาแฟลงบนโต๊ะใกล้ๆ แล้วถอนใจ

“ขอบคุณค่ะ แต่คุณไม่เห็นจำเป็นต้องปกป้องมีนขนาดนั้น เพราะมีนทำใจไว้แล้วว่ากาญนิจจะไม่ใช่ผู้หญิงค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ