บทที่ 3 ระหว่างเรา
คืนงานปาร์ตี้ก่อนงานสมรสของแซมกับโซเฟีย เกมส์ Kiss me พลีส ของเจ้านายนั่นอีก เขาเกิดอารมณ์อยากแกล้งคน เขาจูบหล่อนซะหล่อนคงจะเอาไปนอนฝันร้ายไปอีกนาน หล่อนตบเขาจนได้ แต่ทุกคนกำลังสนใจเกมจึงไม่มีใครสนใจว่าเขากำลังจูบหล่อนอย่างเอาจริงเอาจัง
หล่อนช็อกอีกตามเคย เขารู้สึกแปลกนิดหนึ่งเช่นทุกครั้งแต่ก็แค่รู้สึกแปลกน่ะ ตีความออกมาเป็นอะไรไม่ได้ทั้งสิ้น แปลกที่จูบทอมบอยกระมัง ชายหนุ่มจุดยิ้มออกมาอีกครั้ง จำได้ถึงตอนเที่ยงคืนที่ทุกคนแยกย้ายกันเข้าห้องพัก หล่อนอยู่ห้องตรงกันข้ามกับเขาเสียด้วย
*“ไอ้คนสารเลว”
หล่อนหันมาด่าก่อนจะเอื้อมมือไปรูดคีย์การ์ดห้อง เขาพิงประตูห้องตัวเองล้วงกระเป๋าแกล้งเลิกคิ้วขึ้นกวนประสาทหล่อนเล่น เพียงเท่านั้นหล่อนก็หันฉับมาหาแล้วเหวี่ยงแขนทันที แต่เขาจับเอาไว้ได้ทัน
“อะไรกัน จะตบผมจนกระทั่งเข้านอนเลยเหรอคุณ”
เขาแกล้งเอ่ยและหัวเราะหึในลำคอเยาะหล่อนให้โมโหเล่นต่อ
“เบนจามิน ปล่อยเดี๋ยวนี้ ยังก่อเรื่องไม่พออีกเหรอฮะ!”
หล่อนเค้นเสียงถาม พร้อมกับทำท่าหันซ้ายหันขวาเหมือนกลัวใครจะมาเห็น
“อืม...ใครกันแน่ที่ก่อเรื่อง ว่าแต่ในเมื่อคุณถามผมแบบนี้ ผมก็จะตอบว่า... ยังไม่พอ”
เขาตอบเสร็จก็ก้มหน้าลงไปบดขยี้ทันที หล่อนทั้งดิ้นทั้งทุบ แต่เขาไม่สนใจ เขาจูบและจูบจนกระทั่งหล่อนหยุดทุบและยืนพิงร่างเขาอย่างสงบ รู้สึกพอใจมากในการลงโทษหล่อนครั้งนั้น
เผียะ*!*
เสียงฝ่ามือสะบัดกระทบผิวแก้มข้างซ้ายซ้ำรอยเดิม
“*จนได้นะ”
เขาพึมพำ หล่อนกระแทกเข่าไปบนหน้าขาของเขาอีกทีก่อนจะหมุนร่างออกจากอ้อมแขนกระชากประตูให้มันเปิดแล้วปิดใส่หน้าเขาปังใหญ่ เบนยกมือขึ้นลูบแก้มอย่างลืมตัว นั่นมันก็ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ตอนนี้หล่อนอยู่บอสตันกับแทมมิร่าเป็นส่วนใหญ่กับหน้าที่ผู้จัดการส่วนตัว
เสียงรถมาจอดตรงหน้าทำให้เบนตื่นจากภวังค์ความคิด รถแท็กซี่จอดลงพร้อมกับร่างสูงของผู้ชายคนหนึ่งก้าวลงมา เบนเลิกคิ้วแปลกใจเมื่อเห็นผู้ชายคนนั้นยื่นมือไปรับมือบางของผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังก้าวตามลงมา
“เบนจามิน”
โจซิเฟียเอ่ยทักขึ้น ทราบจากเจมส์ว่าเบนจะเป็นผู้คอยเอาคีย์การ์ดให้ หล่อนได้คืนให้เจมส์ตั้งแต่ย้ายไปบอสตัน
“โจ”
เสียงทักตอบจากร่างสูงสมาร์ต โจซิเฟียหัวใจกระตุกอย่างช่วยไม่ได้เช่นทุกครั้งเวลาเห็นเขา ใบหน้าหล่อเหลาสำอางอย่างบอดีการ์ดเพลย์บอยที่หล่อนตั้งฉายาให้นานมาแล้วเวลานี้ดูนิ่งเรียบ เขามองตรงไปยังผู้ชายอีกคนอย่างแปลกใจนิดหนึ่ง
“อ้อ นี่ เชอร์ล็อก แฟนของโจเอง เชอร์ล็อก นี่ เบนจามิน เพื่อนของเจมส์พี่ชายโจค่ะ”
เสียงแนะนำดังขึ้นพร้อมกับชายหนุ่มนามเชอร์ล็อกยื่นมือมาข้างหน้า เบนอึ้งไปนิดหนึ่งแต่เมื่อรู้สึกตัวก็ยื่นมือมาจับทักทายตามมารยาท
“โจกับเชอร์ล็อกมาเที่ยวเวกัส พักเบรกจากงานน่ะ ไหนล่ะกุญแจ”
หล่อนเอ่ยน้ำเสียงเล่ามากกว่าปกติ เบนยังคงล้วงกระเป๋ามองมานิ่งๆ
“ผมจะบอกว่า คีย์การ์ดห้องไอ้เจมส์ชิปมันเสีย มันเปิดประตูไม่ได้ ผมส่งเรื่องให้ทางโรงแรมเปลี่ยนให้แล้วแต่ตอนนี้ยังไม่ได้”
เขาเอ่ยบอกออกมา โจซิเฟียทำคิ้วขมวดชนกัน
“อ้าว เหรอ เจมส์ทำไมไม่บอก อืม...ทำไงดีคะเชอร์ล็อก เราไปพักโรงแรมกันเถอะถ้างั้น”
“โรงแรมช่วงนี้เต็มหมดแล้ว ไฮซีซั่นแบบนี้ ต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือนคุณน่าจะรู้ดี เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน คุณไปนอนห้องผมดีกว่า”
เบนเอ่ยบอกและเสนออย่างมีน้ำใจ โจซิเฟียมองหน้านิ่งเรียบของเขาอย่างพยายามอ่านความคิด
“บ้า นอนยังไง แล้วคุณล่ะ”
“ผมนอนที่ไหนก็ได้”
“ใช่สิ เดตคนล่าสุดคุณก็มีอพาร์ตเม้นต์แถวนี้ไม่ใช่เหรอ”
หล่อนทำเสียงดักคอประชด ทำหน้าว่ารู้เรื่องของเขาดี เบนจึงยักไหล่
“คืนนี้เขาทำงาน”
เบนเอ่ยรับสมอ้างออกไปอย่างนั้นเอง หล่อนชอบยัดเยียดภาพลักษณ์ให้เขามีผู้หญิงเยอะแยะเสมอ สนองความต้องการหล่อนเสียหน่อย เขาชอบเห็นหล่อนทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเสียอารมณ์เล่นในบางครั้ง เพื่อความสะใจ
แต่เวลานี้หล่อนมากับแฟนที่เป็นผู้ชาย หล่อนเปลี่ยนรสนิยมทางเพศตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? เบนสงสัยอยู่ในใจพร้อมกับรู้สึกแปลกๆ อย่างที่อธิบายไม่ได้
“เอาเป็นว่าผมจะยกห้องนอนให้พวกคุณ มิสเตอร์เชอร์ล็อก คุณไม่ต้องเกรงใจหรอก ผมจะนอนที่โซฟาเอง”
เบนกล่าวหันไปมองชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ยืนมองคนโน้นทีคนนี้ที
โจซเฟียก้มมองนาฬิกา เวลาตีสองครึ่งแล้ว หล่อนเหนื่อยจากงานทั้งวัน แถมนั่งเครื่องตรงมาเลยยังไม่ได้พัก รู้สึกเหนื่อยล้าสุดๆ อยากอาบน้ำนอนอย่างเดียวตอนนี้ เชอร์ล็อกหันไปมองหน้าโจซิเฟีย
“ผมว่าคุณเหนื่อยมากแล้วโจ เราเห็นจะต้องรบกวนคุณเบนเสียแล้วล่ะคืนนี้ คุณว่ายังไง”
เชอร์ล็อกเอ่ยปรึกษา โจซิเฟียทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“ก็ได้ค่ะ เบนคุณแน่ใจนะ”
หล่อนหันมาถามเขาอีกครั้ง เห็นเขายังคงจ้องมองหน้าหล่อนนิ่งอยู่ เขาพยักหน้า เชอร์ล็อกและโจซิเฟียจึงลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กเดินตามเบนไปยังลิฟต์ เมื่อไปถึงห้องชุด เบนรูดคีย์การ์ดแล้วเปิดประตูออกกว้างให้แขกทั้งสองเข้าไปภายใน
“นั่นห้องนอน เชิญตามสบายมีห้องน้ำในตัว”
เขาเอ่ยพร้อมกับชี้ไปยังห้องนอน โจซิเฟียคุ้นเคยดีเพราะห้องชุดนี้มีดีไซน์เหมือนห้องของเจมส์ที่อยู่ติดกัน
“ไปค่ะเชอร์ล็อก ขอบคุณมากนะเบน” โจซิเฟียหันมาขอบคุณเขาอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแขนเชอร์ล็อกเข้าไปยังห้องนอน เบนยืนล้วงกระเป๋ามองตามไปอย่างเงียบๆ
