บทที่ 34 ความจริงเป็นเช่นไรกันแน่

“สี่โมงแล้ว มึงเอายาแก้ปวดไปด้วย ยาที่จำเป็นต่างๆ มึงขนลงไปไว้ที่ห้องมึงให้เรียบร้อย แล้วก็กลับไปพักผ่อนเถอะ” สเตฟานกล่าวอนุญาต เบนพยักหน้า

“ขอบคุณครับเจ้านาย ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง”

เขาเอ่ยเสียงขรึมจริงจัง สเตฟานพยักหน้าและโบกมือทำท่าว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

“พอๆ มึงอย่าทำท่าซึ้ง กูขนลุก มึงไปพักผ่...