บทที่ 42 อดีตที่ไม่ธรรมดา

“เขายังคิดว่าฉันเป็นนายอยู่”

แฟรงค์เอ่ยต่ออีกนิดพลางยักไหล่เหมือนไม่แคร์ เบนพยักหน้า เขาเดินมายืนตรงหน้าแฟรงค์แล้วเอื้อมมือไปตบบ่า แฟรงค์เองก็ยื่นมือมาตรงหน้า เบนจับกระชับแล้วดึงมาชนไหล่กัน ทั้งสองสบตากันอย่างเข้าใจ พลังแห่งสายเลือดเชื่อมสัมพันธ์ทางใจอย่างรวดเร็ว เบนดีใจที่แฟรงค์ไม่ใช่นักเลงอัธพาลที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ