บทที่ 5 ประวัติศาสตร์ของเรา
ตรงกลางไดอารี่ถูกคั่นด้วยอะไรบางอย่าง โจซิเฟียเปิดมันกางออก มีรูปภาพซ้อนกันอยู่หลายใบ มันเป็นรูปภาพของ...
“ว้อท!”
เสียงอุทานดังออกมากับตัวเอง สายตาจ้องมองรูปภาพในมือ ภาพแต่ละภาพเป็นภาพหล่อนทั้งนั้น เป็นต้นว่า ตอนงานเลี้ยงปาร์ตี้กับเพื่อนฝูงที่เพนต์เฮาส์ของสเตฟาน หล่อนยืนคุยกับไทสัน ภาพหล่อนให้ดิเอโก้ขี่หลังตอนพาไปเดินเล่นหน้าโรงแรมแกรนด์เอ็มซี ซึ่งนานมาแล้ว ตอนที่หล่อนมาทำงานที่ลาสเวกัสช่วงบริษัทมาถ่ายทำภาพยนตร์ครั้งนั้น จำได้ว่าเขาเองก็เป็นคนพาเจฟิโอมาเดินเล่น ตอนนั้นคือตอนที่วีรตามีเรื่องสำคัญต้องชำระความกับสเตฟาน
พระเจ้า! รูปเขาจูบหล่อนตอนงานเลี้ยงปาร์ตี้ของแซมกับโซเฟีย! หน้าเขาเลอะไปด้วยลิปสติกโดยเฉพาะที่ปาก ใครเป็นคนถ่ายกันนี่!
โจซิเฟียรีบพลิกดูด้านหลัง เห็นมีข้อความเขียนเอาไว้ว่า...
ฟ้องด้วยภาพ
มึงจะจริงจังไปหน่อยไหมไอ้เบน...อื้อหือ ดีที่ไอ้เจมส์มันมัวแต่จูบเมียมันอยู่ เลยไม่ทันได้เห็นมึงจูบน้องมันเหมือนคนตายอดตายอยากแบบนี้... กูรู้ว่าพระเจ้ากำลังจะลงโทษคนบางคนที่บังอาจท้าทายพระองค์ อาเมน เหอะๆ...
โจซิเฟียอ่านเสร็จก็หน้าแดง ไม่แน่ใจว่าเป็นลายมือของใคร แต่จากภาษาเขียนคิดว่าน่าจะเป็นเมอร์ฟีหรือไม่ก็สเตฟาน
ในภาพหล่อนยืนหลับตา เขาโอบตรงเอวและอีกมือจับตรงท้ายทอยของหล่อนไว้ ใบหน้าคมสันได้เส้นเงาสวย หากคนไม่รู้มาเห็นภาพนี้จะรู้สึกว่ามันเป็นภาพคู่รักกำลังจูบกันอย่างดูดดื่มและโรแมนติกมาก โจซิเฟียหัวใจเต้นแรงรีบเก็บภาพสอดเข้าไปตามเดิม หากก่อนจะปิดสมุดไดอารี่สายตาก็เหลือบไปเห็นประโยคสั้นๆ เขียนตวัดเล่นหางสวย ลายมือคนกะล่อนเจ้าชู้นั่นล่ะ
เจอสามเด้งวันนี้... แต่ก็สะใจดีเหมือนกัน คุณทอมคงจะฝันร้ายไปอีกนานคราวนี้...
โจซิเฟียปิดสมุดไดอารี่เก็บใส่กล่อง หัวใจเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุมได้ ทำไมเบนจามินต้องเขียนบันทึกอะไรที่เกี่ยวกับหล่อนด้วย แล้วรูปเหล่านั้น!
“เลวมาก คลำไม่มีหางเป็นเอารึไง” เสียงก่นด่าดังออกมา
“อ้าว ด่าใครยะ ไปอาบน้ำนอนได้แล้ว พรุ่งนี้หล่อนสัญญาว่าจะพาฉันตะลุยเวกัส อย่าลืมเสียล่ะ”
เสียงเชอร์ล็อกดังขึ้นพร้อมกับเดินเช็ดผมสีบลอนด์ทองขยุกขยิกไปมา
“หิวน้ำ” โจซิเฟียเอ่ยขึ้น
“ฉันด้วย แกไปอาบน้ำเถอะ เดี๋ยวฉันจะออกไปเอาเอง”
เสียงสะดีดสะดิ้งของนังเชอร์ดังขึ้นพร้อมกับทำท่ายิ้มย่องแลบลิ้นเลียปากแผลบอย่างที่โจซิเฟียไม่ไว้ใจมันเอาเสียเลย กลัวมันจะทำแผนของหล่อนแตกก่อนวันฮอลิเดย์จะสิ้นสุด
“เฮ้ย ฉันออกไปเอาให้ แกแต่งตัวนอนรออยู่นี่แหละ”
โจซเฟียรีบเอ่ยพร้อมกับเปิดประตูห้องนอนออกไป
แสงไฟสลัวเปิดตรงมุมที่เป็นเคาน์เตอร์เครื่องดื่ม ห้องของเขากับเจมส์นั้นคล้ายกับห้องสวีทของโรงแรม ไม่มีครัวเป็นสัดส่วนมีเพียงเคาน์เตอร์บาร์ พวกเขามักไปฝากท้องกับวีรตาบนเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด บางครั้งก็อาศัยห้องอาหารของโรงแรม สั่งรูมเซอร์วิสหรือไม่ก็เดลิเวอรี่ตามสไตล์การใช้ชีวิตของหนุ่มโสด
โจซิเฟียค่อยย่องผ่านห้องนั่งเล่น ตรงโซฟาตัวใหญ่ ร่างสูงนอนเหยียดยาวมีผ้าแพรคลุมตรงส่วนกลางกายถึงหน้าอก ท่าทางกำลังหลับสนิท หญิงสาวย่องไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำเย็นมาสองขวดแล้วค่อยๆ ปิด
“ทำไมต้องย่องขนาดนั้นด้วย”
เสียงทุ้มเอ่ยดังขึ้นข้างหลัง โจซิเฟียสะดุ้งโหยงตกใจด้วยไม่ได้ยินเสียงเขาสักนิดเดียวว่าลุกมาตอนไหน ก็มันแค่สองนาทีเองที่หล่อนเห็นเขานอนเหยียดยาวอยู่ตรงโซฟา
“อีตาบ้า ตกใจหมด!”
หล่อนหันมาด่าทันที เบนจุดยิ้มที่เห็นหล่อนตกใจจริงๆ เขานอนหรี่ตามองตั้งแต่ได้ยินเสียงหล่อนเปิดประตูห้องนอนแล้วล่ะ เห็นท่าย่องเหมือนตีนแมวของหล่อนก็ต้องแอบยิ้มขำในความมืด เห็นหล่อนถือขวดน้ำอยู่สองขวดจึงเอื้อมมือไปแย่งมาเปิดขวดหนึ่งแล้วยกดื่ม หล่อนทำตาโตอ้าปากหวอ
“เสียมารยาท นั่นมันของเชอร์ล็อก ทำไมไม่เปิดหยิบเอาเองฮึ!” หล่อนแหวใส่
“ของผมทั้งตู้นั่นแหละ เปิดหยิบใหม่สิ คุณยืนขวางผมอยู่ผมเปิดตู้หยิบเองได้ไง คิดบ้าง ปากมีแต่พูดแหวๆ สูงปรี๊ดแบบนี้ไม่สงสารหลอดคอมั่งรึไง”
เขาโต้ตอบพร้อมกับยกน้ำขึ้นดื่มต่อ โจซิเฟียทำเสียงฮึดฮัดใส่ด้วยความไม่สบอารมณ์แต่ก็ยอมหันกลับไปเปิดตู้หยิบน้ำมาอีกขวดหนึ่ง
“หลีกไป โจจะเข้าห้อง” เขายืนขวางหล่อนอยู่ในคราวนี้
“รีบไปหาแฟนล่ะสิ อย่าทำเสียงดังนักล่ะ ห้องผมไม่กันเสียง ขี้เกียจจินตนาการและฝันร้าย”
เขาเอ่ยพร้อมกับทำหน้ายียวนกวนอวัยวะเบื้องล่างมากในสายตาของโจซิเฟีย หญิงสาวอยากเอาขวดน้ำยัดปากสุนัขของเขายิ่งนัก แต่สิ่งที่ทำก็คือการยิ้มเยาะ
“ต้องขอโทษล่วงหน้านะ ถ้าหากโจกับเชอร์ล็อกจะเผลอทำเสียงดังออกมาน่ะ เพราะเรามาฮอลิเดย์กัน อาจจะเต็มที่กันตามที่ตั้งตารอคอยมานาน ทนเอาหน่อยก็แล้วกันนะเบนจามิน แค่คืนเดียวเอง”
หล่อนลอยหน้าลอยตาพูด เบนชะงักอึ้งไป นึกภาพหล่อนทำกิจกรรมบางอย่างที่ต้องส่งเสียงดังกับผู้ชายคนอื่นแล้วในใจรู้สึกวาบโหวงแปลกประหลาดนัก
“ผมละอยากรู้ว่าคุณเปลี่ยนรสนิยมทางเพศตั้งแต่เมื่อไหร่กันฮึโจ”
เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมกับขยับเข้ามายืนประชิด โจซิเฟียต้องถอนร่นจนหลังไปชนกับตู้เย็น เขาจงใจก้าวตามมายืนแนบ ร่างบางถูกขังอยู่ระหว่างตู้เย็นกับร่างสูงล่ำสันที่โจซิเฟียรับรู้ได้ถึงไอร้อนระอุบางอย่างแผ่พลังออกมาจนหล่อนสัมผัสได้จากเสื้อผ้าที่แนบกันอยู่
“หรือว่า อืม... จะเปลี่ยนตั้งแต่ถูกผมจูบ? หึหึ”
เขาก้มมากระซิบอีกครั้งวางขวดน้ำไว้หลังตู้แล้วใช้แขนข้างหนึ่งเท้าตู้เย็น นิ้วมือเรียวยาวยกมาแกล้งพันผมหล่อนเล่นอย่างตั้งใจกวนโทสะ โจซิเฟียกำขวดน้ำไว้ทั้งสองมือที่เวลานี้อยู่วางอยู่บนอกของเขา
“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะเบนจามิน เชอร์ล็อกจะเข้าใจผิด โจจริงจังกับเขานะ คุณเลิกยั่วประสาทโจเสียทีได้ไหม!”
หล่อนตะคอกเสียงเข้มแต่เบาเพราะคงกลัวเชอร์ล็อกจะได้ยิน เบนกระตุกยิ้มก้มไปใช้จมูกกดไปบนแก้มนวลที่เขาไม่เคยลืมกลิ่นหอมกรุ่นนั้น
“เลิกเป็นทอมทำไมไม่บอกผม” เขาทำตากริ่มอย่างที่โจซิเฟียรู้สึกขนตรงลำคอตั้งซู่
“คนเลว หยุดเลย อ๊าย ขยะแขยงนะจะบอกให้ ปล่อย!”
หล่อนผลักอกเขาอย่างแรง แต่เบนโอบแขนไปรอบเอวบางดึงมาแนบร่างสูงของเขามากขึ้น รู้สึกสะใจที่เห็นความหวาดกลัวในดวงตาสีน้ำเงินคู่สวยของหล่อน คงกลัวแฟนจะออกมาเห็นล่ะสิ หึ!
เบนไม่แน่ใจว่าเวลาอยู่ใกล้หล่อนทำไมเขาถึงอยากจะแกล้งหล่อนอยู่ร่ำไป ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดเมื่อนึกถึงหล่อนกับผู้ชายผมทองในห้องนอนของเขา ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจากหล่อนกันแน่ แต่ที่แน่ๆ คือ เขาไม่อยากปล่อยให้หล่อนกลับเข้าไปในห้องนอนนั้นอีกเลย
