บทที่ 92 องครักษ์จำเป็น (ไทแทม 2)

“ครับ ผมไม่เป็นไร”

“ยัยแทมขอโทษพี่เขาหรือยัง ทำอะไรเอาแต่อารมณ์ไม่มีใครเกินจริงๆ” มารดาหันมาทำเสียงต่อว่า แทมมิร่าทำหน้ามึนตึงแต่ไม่ได้เถียงออกไปเพราะอยู่ต่อหน้าแขกผู้ใหญ่ ท่าทางบิดาของเขาคูลและสุขุม เขาได้ยีนเด่นตัวนี้มาจากผู้เป็นพ่อนี่เอง

“แทมอยู่นานไม่ได้นะคะแม่ อย่างที่บอกต้องรีบไปงานเลี้ยง”

“ตา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ