บทที่ 10 เด็กฝึกงาน
ดิรัสยายกมือทักทายทุกคนที่ยิ้มและร้องทัก
"ต๊าย คุณหนูดิวมาทำงานด้วยเหรอคะวันนี้ ไม่เห็นเป็นเดือนเลย คิดถึงจังค่ะ"
จูน หัวหน้าฝ่ายการเงิน หญิงสาวโสดวัยสี่สิบปีร้องทักทันทีเมื่อเห็นดิรัสยาเดินยิ้มกริ่มเข้าไปหา
"เว็บไซต์ที่แนะนำจูนไปน่ะ คุณดิวเอ๊ย...สุดยอดมากค่ะ"
จูนกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันสองคน ดิรัสยาหัวเราะคิก
"จริงเหรอ ไม่เห็นอัปเดตให้ดิวรู้เลย เจอที่ ถูกใจใช่เลย อะเปล่า"
ดิรัสยากระซิบถาม ทั้งสองยืนอยู่ตรงมุมใกล้ที่เสียบกาต้มกาแฟ จูนหน้าแดงก่ำทำท่าเขินม้วนอาย ยกนิ้วขึ้นกัดเล่น
"จะเหลือเหรอค้าคุณดิว ตอนนี้กำลังเดตกันอยู่...แซ่บซ่านถึงทรวงสุดๆ"
จูนตอบทำท่าแลบลิ้นเลียปากประกอบ ทำให้ดิรัสยาต้องหัวเราะเสียงดังแต่ก็รีบยกมือขึ้นปิดปาก
"ดิวดีใจที่มันเวิร์กสำหรับจูนนะ เชื่อหัวน้องดิวหรือยังล่ะทีนี้ ไม่รู้อยู่มาได้ยังไงจนครึ่งค่อนคนแล้วไม่เคยเดตน่ะ เกือบจะเสียชาติเกิดแล้วมั้ยละ" คนเป็นหัวคิดรีบเอ่ยย้ำรับเครดิตไปเต็มๆ จูบทำท่าตีแขนดิรัสยาเผียะหนึ่งเพื่อแก้เขิน
"คุณดิวก็...ก็จูนมัวแต่นั่งหลังโต๊ะ ทำงานงกๆ ให้กับครอบครัวคุณนั่นแหละค่า ถึงไม่มีเวลาหาอะไรแซ่บๆ แบบนี้มาเพิ่มรสชาติให้ชีวิตน่ะ แต่คุณหนูมาแนะนำแบบนี้จูนก็จะยกผลประโยชน์ให้จำเลยไป"
จูนเอ่ย แล้วหัวเราะคิกคักอย่างถูกใจ เธอสนิทกับดิรัสยาจนสามารถคุยหยอกล้อกันแบบนี้ได้
"แต่ต้องจำไว้นะว่า ถ้าเจอคนที่ใช่แล้วจะต้องจับให้อยู่หมัด ทำทุกกระบวนท่าให้เขาขอเราแต่งงานให้ได้น่ะ แล้วจูนจะต้องรีบด้วย เพราะว่าตอนนี้จูนเลยวัยเจริญพันธ์ไปเยอะแล้ว แต่จูนสุขภาพดีอาจจะพอมีโอกาสทำลูกได้อยู่"
คนเจ้าความคิดทำท่าพยักหน้าหงึกๆ ประกอบคำพูดของตัวเอง จูนตีแขนอีกเผียะใบหน้าแดงแล้วแดงอีก
"ฟังพูดเข้า เดี๋ยวตีให้เนื้อแดงเลย คุณหนูเพลาๆ คำพูดคำจาลงหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณพี่ได้ยินแล้วจะโดนหนักนะ จะหาว่าจูนไม่เตือน อ้อ เมื่อวันก่อนยายนางแบบนั่นมาอ่อยถึงชั้นบนเลยค่ะ ยายมอยได้รายงานคุณหนูหรือยังคะ"
จูนกระซิบกัดหูกับเรื่องใหม่ ดิรัสยาตาโตทันที
"เหรอ! วันไหน แล้วจัดการกันไปหรือยัง ใช้วิธีไหน A B หรือ C"
ดิรัสยากระซิบถามหน้าเคร่ง วิธี A คือการจัดการแบบหนักสุด และเบาบางลงตามลำดับอักษร ครั้งก่อนมีลูกสาวไฮโซไฮซ้อคนหนึ่งที่รู้จักกับลีย์ในการเลี้ยงก็ถึงกับตามตื๊อมาจนถึงที่ทำงาน ดิรัสยาทราบก็ตามมาดู เห็นท่าแล้วยังไม่ใช่เนื้อคู่ของพี่ลีย์ หล่อนจึงให้ยายมอยจัดการน้ำส้มผสมน้ำมะขามเปียกสูตรอานิคให้
เท่านั้นแหละ ขณะนั่งอ่อยพี่ชายหล่อนอยู่ ยายนี่ก็สะดุ้งเฮือกรีบเอามือปิดก้นแล้วทำท่าสะดุ้งผวาตามจังหวะของอาการข้าศึกบุก รีบถามหาห้องน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ ลีย์ชี้ให้เข้าห้องน้ำของเขา แต่เจ้าหล่อนส่ายหน้าหลุกหลิก คงจะอาย เกรงจะปล่อยเสียงดังปู้ดป้าดให้หนุ่มหล่อเจ้าของห้องที่หล่อนหวังงาบได้ยิน จึงกระมิดกระเมี้ยนรีบขอตัวกลับ เห็นยายมอยบอกว่าไปถึงแค่ห้องน้ำชั้นล่างนี่เองก็วิ่งใส่เกียร์ออโต้หกสปีด กุมตูดหน้าตื่นหายเข้าไป ไม่สนใจคีพลุคภาพลักษณ์สาวไฮโซอีกต่อไป
ขณะนี้พนักงานที่เดินเข้ามาในโซนครัว หวังจะกินกาแฟเสียหน่อยก็พากันถอนร่นที่เห็นหัวหน้าฝ่ายการเงินผู้เคร่งครัดต่อหน้าที่ ใครทำรายงานการเดินบัญชีผิดนิดเดียวเธอจับได้หมด กำลังคุยกับคุณหนูดิรัสยา ปรึกษากันเรื่องอะไรก็ไม่ทราบท่าทางจะเป็นเรื่องซีเรียสและคิดว่าเกี่ยวกัับงาน หรือว่าใครจะโกงเงินบริษัท... แต่ละคนคิดไปทางนั้น แล้วก็ค่อยหันหลังกลับไป ปล่อยให้สองผู้ยิ่งใหญ่กระซิบกระซาบกัดหูกันต่อ
"หือ ระดับกระจอกแบบนั้น แผน D ก็เอาอยู่แล้วค่า"
จูนเอ่ยแล้วยิ้มกระหยิ่ม แผน D ก็คือ การแค่กันไม่ให้เข้าพบ มาทีไรก็ไม่อยู่บ้าง กำลังประชุมบ้าง หรือกำลังอารมณ์ไม่ดีไม่รับแขกทุกระดับบ้าง
นางแบบแถวหน้าคนนั้นเป็นคนหยิ่งและหลงตัวว่าเป็นคนดัง เมื่อเจอแบบนี้ก็ไม่ได้หน้าด้านอยู่ตื๊อ จึงกลับไป แต่ก็ไม่ได้หนีหายไปไหน คงกำลังหาวิธีการจะงาบเป้าหมายอยู่ ท่าทางเจ้าหล่อนเป็นพวกมีชั้นเชิง ไม่ใช่นางร้ายแบบถูกๆ ราคาตลาดนัดทั่วไป
ดิรัสยาได้ยินคำตอบก็ยิ้มกว้างออกมา ตบไหล่เพื่อนต่างวัยอย่างพอใจ
"นั่นไง ดิวไว้ใจคนไม่เคยผิด จูนเยี่ยมทุกเรื่อง เดี๋ยวดิวจะขึ้นไปจัดการยายมอยก่อน ทำไมไม่ยอมโทรบอกดิวตั้งสามวันแล้ว!"
ดิรัสยาเอ่ยแล้วก็ตบไหล่จูนอีกครัั้งก่อนจะก้าวฉับออกไป ทุกคนลอบมอง รู้สึกเกรงๆ เพราะกลัวหัวหน้าฝ่ายการเงินจะรายงานพฤติกรรมอะไรที่ผิดพลาดของพวกเขาให้เจ้านายน้อยทราบ เพราะถ้าหากเจ้านายน้อยทราบ เรื่องมันก็อาจจะไปถึงหูของเจ้านายใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ทุกคนไม่อยากให้เกิดขึ้นกับตัวเองอย่างแน่นอน
ลีย์มองดูคนที่เดินกลับมาหา หล่อนยิ้มหวานเจี๊ยบให้ ยิ้มแบบนี้เขารู้ดีว่าควรระวังตัวเอาไว้หน่อย เพราะยังไม่รู้ว่าวันนี้ยายเด็กจอมยุ่งนี่จะนำพาวันของเขาไปในทิศทางใด ดีหรือร้ายก็ไม่อาจทราบโชคชะตาของตัวเอง...
"ไปห้องเรากันดีกว่าค่ะพี่ลีย์ ดิวคิดถึงออฟฟิศของเราเต็มทีละ ช่วยกันทำมาหากิน... วันนี้ดิวจะเป็นเด็กดีที่สุดในห้วงจักรวาล จะช่วยพี่ชายทำงานอย่างเต็มที่เลยค่ะ"
เจ้าหล่อนเอ่ยทำยิ้มแป้นประจบแล้วสอดแขนคล้องแขนของเขา ลีย์พยายามจะเชื่อประโยคนั้นของเจ้าหล่อน ถึงแม้สัญชาตญาณอันแรงกล้าจะส่งซิกนอลมาบอกว่า มันอาจจะเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกันก็ได้...
