บทที่ 26 ให้ฉ๊านดูแลเธอ...

"แน่นอนครับ ผมจะรอ"

เขาเอ่ยทำให้มัสลินยิ้มหวานพอใจ ดิรัสยารอให้มัสลินเดินจากไป พออยู่กันตามลำพังหล่อนก็ยกกำปั้นซัดตุ้บไปบนไหล่ของเขา ใบหน้าเล็กงอง้ำไม่พอใจ

"แล้วผมจะรอ...แว่ะ!"

หล่อนเลียนเสียงเขาพร้อมกับทำท่าจะอ้วก ลีย์ล้วงกระเป๋าเลิกคิ้วขึ้นสูง

"เป็นอะไร" เขาถามเสียงราบเรียบ

"พี่ลีย์จะหว่านเสน่ห์ไป...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ