บทที่ 5 สถานะผู้ปกป้อง...

หล่อนตอบพร้อมกับย้อนถามเขา ตามนโยบายประจำใจว่า ไม่ยอมให้ใครโจมตีแต่เพียงฝ่ายเดียว ลูกสาวของสเตฟาน แม็คเคนซี่นะ

ดิรัสยาจ้องมองเสี้ยวหน้าคมสันของคนที่ทำหน้าที่ขับรถ ปลายผมนุ่มของเขาม้วนขดเป็นวงระปกเสื้อเชิ้ต หล่อไม่เกรงใจใครจริงๆ พี่ชายคนนี้ของดิรัสยา ส่วนเจฟิโอ พี่ชายคนโตนั้น หล่อร้ายกาจแบบน่ากลัวแทนสาวๆ ที่เห็นเขาแล้วต้องติดกับดักแห่งเสน่ห์อันเหลือเฟือนั้น สำหรับดิเอโก้ พี่ชายคนรองวัยยี่สิบสองปีที่อยู่อังกฤษนั้น ก็หล่อไปอีกแบบ ดิรัสยาไม่แน่ใจว่าดิเอโก้เวลานี้ลักษณะนิสัยตอนโตเป็นหนุ่มจะเอนเอียงไปทางไหน ทางเจฟิโอหรือทางลีย์

"ใครสอนให้ย้อนผู้ใหญ่หือ ตกลงใครเป็นแฟนเรา จำได้ไหมที่เคยรับปากพี่เอาไว้"

เขาเอ่ยเข้าเรื่องที่ต้องการพูดกับหล่อน

"อ๋อ...เอิ่ม...โดม...ชื่อโดม" หล่อนนึกถึงเพื่อนชายคนสนิทแล้วยืมชื่อเอ่ยออกไป ลีย์หันมามอง

"แฟนยังมีไม่ได้ คบหาเป็นเพื่อนกันไปก่อน เรียนจบแล้วค่อยว่ากัน"

เขาเอ่ยประโยคที่เคยพูดกับหล่อนไปแล้ว ดิรัสยานิ่งฟัง รู้สึกถึงความเคร่งในน้ำเสียง เขามีหน้าที่คอยกำกับดูแลให้แน่ใจว่าหล่อนจะเรียนจบด้วยดี ดิรัสยานึกรู้ถึงความรู้สึกรับผิดชอบที่เขาถือเป็นหน้าที่อย่างจริงจังในการดูแลหล่อน จัสมินและซารีน่า

"รู้แล้วน่า พี่อย่าพูดบ่อย มีแฟนเป็นอาจารย์สอนจิตวิทยาทำไมไม่รู้ว่า การพูดย้ำ คอยห้ามเด็กบ่อยๆ ซ้ำๆ น่ะ มันอาจจะทำให้เขาเกิดสนใจขึ้นมาว่าทำไมถึงห้าม และอาจจะอยากลองดูแทนการเชื่อฟังก็ได้ พี่ไม่เคยได้ยินเหรอที่เขาว่า ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุน่ะ"

ดิรัสยาเอ่ยยอกย้อนคนช่างสอน ลีย์หันมามอง เจ้าเด็กนี่เถียงคำไม่เคยตกฟาก ตอนนี้หล่อนอายุสิบเก้าและอยู่ปีสามแล้ว เรียนจบก็อายุยี่สิบเอ็ดปี จากนั้นก็ถือว่าโต เขาจะไม่พูดอะไรมากอีก แต่ตอนนี้ต้องดูแลอย่างดีจนกว่าหล่อนจะจบ

"สรุปว่ายังไง..." เขาเอ่ยถามสั้นๆ ดิรัสยาทำเสียงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เหมือนรำคาญ

"สรุปว่าโดมเป็นเพื่อนชายคนสนิท...จนกว่าจะเรียนจบ...โอเค้?"

หล่อนตอบเสียงรำคาญทำหน้างอ กอดอกมองไปนอกหน้าต่าง ลีย์ปรายตามองแล้วก็ไม่พูดอะไรออกมาอีก รถแล่นเข้ามาจอดที่โรงจอดรถของคฤหาสน์แม็คเคนซี่ ดิรัสยเปิดประตูลงมาพร้อมกับหอบเสื้อ ผ้าเช็ดตัวและกระเป๋าสัมภาระ ลีย์ก้าวลงแล้วปิดประตูกดรีโมทล็อกรถ ทางเดินมีหลังคาคลุมไปจนถึงตัวตึกจึงไม่ต้องอาศัยร่ม ลีย์ก้าวมาเดินเคียงข้าง เอื้อมมือไปดึงผ้าเช็ดตัวมาถือให้

ทั้งสองขึ้นบันไดวนเพื่อสู่ชั้นสองของตึก ดิรัสยาวิ่งนำหน้าเขาขึ้นไปนิดหนึ่ง

"รีบเข้าห้อง อาบน้ำอุ่นทันทีนะ สระผมด้วย" เขาเอ่ยสั่งกำชับเหมือนหล่อนเป็นเด็ก

สาวน้อยก้าวไปถึงชั้นบนสุดพอดี ชะงักเท้าแล้วหันหน้ามาเผชิญคนที่เหยียบบันไดขั้นต่ำลงไปขั้นหนึ่ง ใบหน้าจึงประจัญกันในระยะใกล้ ดิรัสยายังคงเตี้ยกว่าเขาแม้จะยืนเหนือไปขั้นหนึ่งแบบนี้

ดิรัสยาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคาย เขาทำท่าจะผงะตก ทำให้หญิงสาวรีบเอื้อมมือไปกอดร่างสูงเอาไว้ แขนล่ำรีบกอดตอบเพราะกลัวจะดึงให้ดิรัสยาเสียหลักตกไปด้วย ลีย์รีบกดเท้ายืนตั้งหลักมั่น ในอ้อมแขนมีร่างเล็กบางแนบซุกอกอยู่ แขนเล็กรัดร่างเขาแน่น

กลิ่นจากผิวเปล่งปลั่งที่ถูกสายฝนชะโลมไล้ กลิ่นหอมเหมือนดอกไม้ยามแรกผลิในฤดูสปริง ลีย์ก้มมองใบหน้าเล็กที่เงยมองเขา เจ้าหล่อนทำตาโตตกใจที่คิดว่าเขาจะตกบันได ท่าที่หล่อนกอดเขาเอาไว้อย่างปกป้องนั้น ทำให้ลีย์จุดยิ้มออกมานิดหนึ่ง

"ไปอาบน้ำซะ แล้วลงไปกินข้าว พี่จะรอที่ห้องอาหาร"

เขาเอ่ยแล้วปล่อยร่างบาง หล่อนยังคงโอบรอบเอวเขาอยู่ ลีย์เลิกคิ้วมอง

"ขึ้นมาก่อน ดิวกลัวพี่ตก"

หล่อนเอ่ยดึงตัวเขาให้ก้าวขึ้นไปอีกขั้น เขาก้าวขึ้นแล้วเจ้าหล่อนก็ยังไม่ยอมปล่อย มือเล็กลูบหลังเขาเบาๆ เหมือนปลอบเด็ก ทั้งที่คนที่ตกใจน่าจะเป็นตัวเองนั่นแหละ

"ดิวขอโทษ อย่าตกใจนะ" หล่อนเอ่ย ลีย์ซ่อนยิ้มแกะแขนเรียวออกจากเอวของเขา

"บอกว่าให้รีบไปอาบน้ำไง คืนนี้ต้องดูว่าจะเป็นหวัดหรือจับไข้หรือเปล่า อาจจะต้องกินยากันเอาไว้ แต่ถ้ารีบอาบน้ำตอนนี้ก็อาจจะไม่เป็น"

เสียงทุ้มเอ่ย เอามือล้วงกระเป๋า ดิรัสยาพยักหน้าหงึกๆ ทันที คำว่ากินยาทำให้หล่อนรีบเห็นด้วย หญิงสาวถอดเสื้อสูทส่งมาให้ซะอย่างนั้น ลีย์กระพริบตากับภาพร่างบางที่เกือบเปลือยท่อนบน มีเพียงเสื้อบราเซียร์สีขาวห่อหุ้มทรวงอกอยู่ เขารีบจับเสื้อสูทโปะไปบนร่างบางอีกครั้งทันที

"เด็กบ้า... เข้าห้องไปเดี๋ยวนี้ ไปอาบน้ำด่วนที่สุด ส่วนเสื้อค่อยเอามาคืนให้พี่ทีหลัง"

เขาเอ่ยแล้วไม่รอให้หล่อนเข้าห้องก่อน ร่างสูงก้าวยาวไปตามทางเดินสู่ห้องของเขาที่อยู่สุดระเบียงทันที ดิรัสยาเอียงคอมองตามหลังเขาอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยักไหล่แล้วรีบวิ่งเข้าห้องเพราะไม่ต้องการเป็นหวัดแล้วจะต้องกินยา หล่อนเกลียดการกินและการฉีดยาเป็นที่สุด