บทที่ 7 ผู้พิทักษ์

ดิรัสยายังคงนั่งทานต่อเพราะหิวจัด เห็นพี่ชายอิ่มแต่ยังนั่งรออยู่

"นี่ถ้ามีชิงแชมป์คนหน้าเย็นชา ตาดุ ขู่เก่ง ทำให้น้องเซ็งเป็ดได้ตลอดๆน่ะ พี่ลีย์ก็คงจะคว้าแชมป์ไปครองเหมือนกัน"

หล่อนกล่าวพร้อมกับยักคิ้วแผลบให้ ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ไม่สนใจจะเช็ดปาก ลีย์จับคางเล็กให้หันมาหาแล้วใช้ผ้าเช็ดมุมปากให้ ดิรัสยาซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ หล่อนแกล้งกินเลอะนิดหนึ่งเพื่อดูว่าเขาจะเช็ดปากให้เหมือนตอนที่หล่อนเล็กกว่านี้หรือไม่ แล้วเขาก็เช็ดให้จริงๆ ทำไมเพิ่งคิดได้นะแผนนี้...น่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว... ดิรัสยายิ้มขอบคุณคนหน้าขรึมที่ทำสายตาไม่ถูกใจกับการกินเลอะเทอะของหล่อน

"เช็ดปากให้เรียบร้อยเวลากินเสร็จ โตแล้ว ริอ่านจะมีแฟนยังทำตัวไม่รู้จักโตอีก"

เขาเอ่ยสั่งสอนเป็นของแถม แต่ดิรัสยาก็ไม่มายด์เพราะมันคุ้มดีออก ได้เห็นเขาพูดอะไรยาวๆ ออกมา หล่อนพูดซะคอแห้งไปค่อนชั่วโมง เขาพูดยังไม่ถึงสิบประโยคเลย

"ตอนนี้พี่ลีย์ห้ามดิวมีแฟน พี่ลีย์ก็ต้องทำหน้าที่แทนไปก่อนละกันนะ"

หล่อนเอ่ยโต้ตอบอย่างคล่องปากไม่มีติดขัด คำพูดคงจะเต็มหัวถึงสามารถดึงออกมาใช้ไม่รู้จักหมดจักสิ้น แถมแทบไม่ซ้ำกัน น่าจะเป็นแชมป์คนรวยคำอีกแชมป์หนึ่ง ลีย์คิดค่อนขอดน้องสาวอยู่ในใจ ไม่อยากจะพูดดังออกไปเพราะหล่อนก็จะหาคำพูดมาโต้กับเขาจนได้นั่นล่ะ ลีย์เข้าใจความหมายของสำนวนที่ว่า เถียงคำไม่ตกฟาก ได้อย่างลึกซึ้งถึงรากคำเลยทีเดียว

"ไม่ใช่แฟน ทำแทนไม่ได้ ไม่เคยได้ยินเหรอ" แต่ก็อดต่อปากต่อคำกับเจ้าหล่อนนิดหนึ่งไม่ได้

"ไม่ใช่แฟน แค่เป็นพี่ชายก็ทำแทนได้ตั้งหลายอย่างแน่ะ"

หล่อนทำเสียงสนุกตอบโต้ ลีย์ส่ายหน้า นึกในใจว่าเขามัวมานั่งพูดจาไร้สาระกับยายเด็กดื้อไปทำไมกัน นี่มันกี่ทุ่มแล้ว จะต้องอ่านเอกสารเพื่อเตรียมประชุมพรุ่งนี้อีก

"พี่จะขึ้นข้างบน มีงานต้องทำ" เขาเอ่ยบอกพร้อมกับลุกขึ้นยืน ดิรัสยาก็ลุกตาม

"โอเค มีอะไรให้ดิวช่วยมั้ย คืนนี้ว่าง ให้จ้างออลล์ไนท์ลอง ตลอดคืนเลย"

หล่อนเอ่ยถามเสียงสดใส สอดแขนไปกับแขนของเขา ลีย์แกะมือเล็กออก แต่หล่อนดูเหมือนจะไม่สนใจ กลับโอบไปรอบเอวเขา

"ดิว" เขาเรียกเสียงเข้ม จับไหล่บางให้หยุดแล้วหมุนมาเผชิญหน้า ทั้งสองยืนอยู่ตรงเชิงบันได ดิรัสยาเลิกคิ้ว

"คะ" หล่อนรับในลำคอเงยหน้าขึ้นฟังเขาอย่างตั้งใจ ลีย์จ้องมองใบหน้าเรียวเล็ก แก้มปลั่งด้วยเลือดฝาดแห่งวัยแรกแย้มของคนตรงหน้า ท่าทางไร้เดียงสาและใสซื่อ ที่เขารู้ดีว่า ซื่อ เป็นบางครั้งเท่านั้นแหละ และอีกหลายครั้งก็ แกล้งซื่อ

"ระวังไว้บ้าง เราโตแล้ว" เขาเอ่ยเป็นทำนองตักเตือนสั้นๆ ตามเคย

"พี่ลีย์นี่ถ้าจะสับสนในตัวเองพิลึก ตอนห้ามไม่ให้เค้ามีแฟนก็บอกว่ายังไม่โต พอตอนนี้ก็ว่า โตแล้ว ตกลงเค้าโตหรือไม่โตกันแน่ในสายตาของพี่ลีย์น่ะ ไหนบอกมาหน่อยซิ!"

คนตัวเล็กอ้าปากว่าฉอดๆ แถมเท้าเอวเงยหน้ารอฟังคำตอบ ลีย์นิ่งไปนาทีหนึ่ง

"อ้อ...เอาแบบเคลียร์ๆ ด้วยนะ! ห้ามพูด 3 คำ! เพราะเค้าไม่ได้ขอสามคำ แต่ขอสามหน้ากระดาษรายงาน!"

ฟังยายเด็กนี่เอาเถอะ ลีย์ทำหน้าเหนื่อยแล้วส่ายศีรษะ ก้าวขึ้นบันไดไปไม่สนใจโต้ตอบกับเจ้าหล่อนอีก ไม่อยากจะอธิบายยืดยาวเป็นจดหมายจากกรุงมอสโควแบบนั้น เขาเป็นผู้ปกครองหล่อนนะ ไม่ใช่คนใต้ปกครองที่จะต้องอธิบายตัวเอง

ยายจอมยุ่งวิ่งตามขึ้นมา พอมาถึงชั้นบนก็กระโดดเกาะหลังเขาหน้าตาเฉย ลีย์สะดุ้งรีบจับแขนที่โอบรอบคอเอาไว้เพราะเกรงหล่อนจะตก เขาเหวี่ยงร่างเล็กมาด้านหน้าโอบไปรอบเอวคอด หล่อนยังคงโหนคอของเขาอยู่ นิสัยที่ไม่ยอมให้ใครเดินหนีไปง่ายๆ หากหล่อนไม่อนุญาต ซึ่งมักเลือกใช้กับเขาหากหล่อนต้องการ

"เดินหนีเก่งจริงพี่ชายเรา"

หล่อนเอ่ยแหย่ ลีย์วางร่างเล็กลง ดิรัสยารู้ว่าวิธีกระโดดใส่แบบนี้จะหยุดเขาเอาไว้ได้ เพราะทำประจำตั้งแต่เล็กแต่น้อย เป็นการเรียกร้องความสนใจที่ได้ผลชะงัดจากคนหน้านิ่ง

"เล่นอะไรของเราฮึ ไปนอนได้แล้ว พี่มีงานจะต้องทำ"

เขาเอ่ยเสียงเรียบ แกะแขนที่โอบรอบลำคอออก ดิรัสยามองใบหน้าคม ดวงตาสีแซฟไฟร์เข้ม คล้ายกับเจฟิโอไม่น้อยเลย

"พรุ่งนี้ดิวไม่มีเรียน ไปทำงานด้วยนะ"

หล่อนเอ่ย เด็กๆ ในตระกูลแม็คเคนซี่ เมื่อโตพอจะต้องเข้าฝึกทำงานที่ใดที่หนึ่งตามความสนใจ ดิรัสยานั้นไปทำบ่อยแล้วที่สาขาใหญ่กับลีย์ หล่อนเรียนสาขาการบริหาร แน่นอนว่าเพื่อเป็นการเตรียมตัวที่จะเป็นผู้บริหารแห่งอาณาจักรแม็คเคนซี่ในอนาคต

"ได้ กู๊ดไนท์" เขาตอบสั้นๆ แล้วก้าวตรงไปยังห้องสุดระเบียง

"พี่ลีย์" ดิรัสยาเรียกก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปเปิดประตู

"ดิวเอาเสื้อสูทให้คนใช้ไปซักแล้วนะ"

หล่อนเอ่ย เห็นเขาพยักหน้ารับทราบแล้วดึงประตูเปิดออก ดิรัสยามองร่างสูงที่หายเข้าไปในห้องของเขาก่อนจะยิ้มออกมา พรุ่งนี้จะได้ไปนั่งทำงานในห้องเดียวกับพี่ลีย์... เยส!

ดิรัสยาอยากจะรู้ว่า ยายลูกสาวบริษัทที่เป็นลูกค้าย่อยยังจะมาเกาะแกะเขาอยู่หรือเปล่า ผู้หญิงพวกนี้มันเหลือเกินจริงๆ เห็นผู้ชายหล่อและรวยเป็นไม่ได้ ต้องทำท่าเป็นปลิงบิน ดีดตัวใส่ป๊าบแล้วเกาะปุ๊บติดหนึบทุกทีซิน่า คนอย่างพี่ลีย์จะทันผู้หญิงพวกนั้นได้ยังไงกัน ถ้าไม่มีน้องสาวที่น่ารักอย่างหล่อนคอยแอบจัดการให้ ป่านนี้พี่ลีย์ผู้หล่อเหลามิแต่งงานมีลูกยั้วเยี้ยเป็นทีมฟุตบอลไปแล้วเหรอ!

พรุ่งนี้จะได้เห็นกันว่าแผนการจัดการกับพวกนางแบบปลิงทะเลและสาวสวยเก๋นักธุรกิจที่ดิรัสยาได้จัดให้ไปแล้วนั้น จะได้ผลแค่ไหนอย่างไร...หวังว่ายายมอย เลขาพี่ชายจะไม่ทำแผนของหล่อนแตกไปเสียก่อนนะ นี่ยังไม่เห็นโทรมารายงานสถานการณ์ตั้งสามวันแล้ว!