บทที่ 8 เด็กฝึกงาน

ดิรัสยาเดินเร็วลงบันไดวนของคฤหาสน์แม็คเคนซี่ในเวลาเจ็ดโมงตรง ฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี เมื่อเดินเข้าไปในห้องทานข้าวเห็นร่างสูงของลีย์กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ใบหน้าหล่อคมสันดูมีสมาธิไม่ยอมเงยขึ้นมามอง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ลีย์ ตื่นเช้าจัง"

ดิรัสยาทักเขาเสียงร่าเริง เดินไปหอมแก้มเขาทีหนึ่ง มีคนรับใช้ที่รู้หน้าที่เป็นอย่างดี รีบเดินจากห้องครัวใหญ่มาเสิร์ฟกาแฟควันฉุยกลิ่นหอมกรุ่นให้

"มอร์นิ่ง" เขาเอ่ยทักทายสั้นๆ ตามปกติแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ต่อ เหมือนมันเป็นสิ่งที่น่าสนใจมากที่สุดในเวลานี้

"อ่านอะไรคะ"

ดิรัสยาเอ่ยถามเป็นการชวนคุย เขาจึงเงยหน้าขึ้นมามองนานนิดหนึ่งก่อนจะพับหนังสือพิมพ์เก็บอย่างเรียบร้อย ผู้ชายอะไรใจเย็นและสุขุมนั่งพับหนังสือพิมพ์ตามรอยเดิมของมันอย่างไม่กลัวเสียเวลา

"ข่าว"

ลีย์ตอบสั้นตามเคย เขาตื่นเวลาตีห้าครึ่ง เข้าห้องฟิตเนสสามสิบนาทีตามตารางรูทีนกิจวัตรประจำวัน จากนั้นก็อาบน้ำทำธุระส่วนตัวแล้วแต่งตัวลงมาที่ห้องทานอาหารในเวลาหกโมงครึ่ง ถ้าไม่รอดิรัสยา ปกติเขาจะขับรถออกไปเรียบร้อยแล้ว แต่ถ้าวันไหนดิรัสยาไปฝึกงานด้วยก็จะต้องรอหล่อนต่ออีกชั่วโมงหนึ่งถึงจะได้ออกจากบ้าน โชคดีที่บริษัทไม่ได้อยู่ไกลสุดมุมเมือง แต่แค่เพียงขับรถประมาณไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว

"พี่ลีย์ยังไม่ทานเช้าเหรอ"

ดิรัสยาถามอย่างแปลกใจที่เขายังไม่ได้ทานเบรกฟัสต์ เมื่อเห็นคนรับใช้เดินนำมาวางบนโต๊ะหลังจากที่ดิรัสยานั่งลงแล้ว

"รอเรา" เขาตอบ ดิรัสยาแกล้งพ่นลมออกทางจมูกแรงๆ กับการที่เขาพูดเหมือนกลัวดอกพิกุลทองจะร่วงจากปาก จะประหยัดคำพูดไปไหน ไม่ใช่น้ำใช่ไฟซะหน่อยที่จะต้องประหยัดซะขนาดนี้เพราะกลัวที่จะต้องจ่ายค่าบิลล์แพงๆ น่ะ...

"เมื่อคืนดิวดูข่าวสัมมนาการเงินการลงทุนที่เหล่านักลงทุนหลายคนกำลังสนใจอยู่ บริษัทที่กำลังเป็นข่าวอยู่น่ะค่ะ"

หล่อนลองจั่วหัวข้อที่คิดว่าจะทำให้เขาสนใจจะเปิดปากมากขึ้น

"แล้วเราคิดว่าไง" เขาถามกลับมาแค่นั้น

"ดิวคิดว่าข้อมูลยังไม่แน่นอน ต้องติดตามต่อไป อาจจะเป็นการโฆษณาเกินจริงก็ได้"

ดิรัสยาเอ่ยแล้วยกกาแฟขึ้นจิบ ข่าวบริษัทใหม่ที่เพิ่งเข้าตลาดหลักทรัพย์และกำลังเป็นที่จับตามองกับราคาหุ้นที่เส้นกราฟพุ่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง เห็นเขาเอาผ้าปูตักแล้วเริ่มจับมีดจับส้อมเพื่อทานอาหาร

ดิรัสยาปาดเนยไปบนขนมปังปิ้ง ชำเลืองมองดูคนตัวโตที่ทำอะไรก็ละเมียดละไมไปเสียหมด ดิรัสยาอยากจะจับขนมปังปิ้งขึ้นกัดตามสไตล์เวลาอยู่กับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ทำเพราะเขาจะต้องส่งสายตาดุมาปรามอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่รู้ว่าคุณแม่เขียนกฎข้อนี้ให้เขาฝึกหล่อนด้วยหรือเปล่า เขาเป็นคนโปรดคนหนึ่งของคุณแม่ เรียกว่ารักเหมือนลูก เพราะลีย์กับเจฟิโอเติบโตเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาอย่างแทบจะไม่แยกจากกัน นอกจากเวลานี้ที่ต่างคนต่างเติบโตและเรียนจบ เจฟิโอกลับไปรับงานทางลาสเวกัสในขณะที่ลีย์ถูกมอบหมายให้ดูแลทางนี้

ดิรัสยาแอบจับตาดูคนตัวสูงที่กินอย่างน่ามอง คนอะไรทำอะไรก็น่าดูไปหมด เห็นทำท่านิ่งสุดคูลแบบนี้แต่ดิรัสยารู้ดีว่าเขาทำอะไรเร็วๆเป็นเหมือนกันหากต้องการจะเร็ว เขาเป็นคนที่ควบคุมการเคลื่อนของตัวเองได้ตามใจ

ครั้งหนึ่งดิรัสยาเคยเห็นเขาพุ่งหมัดเสยปลายคางไอ้คนที่บังอาจคว้าแขนหล่อนตอนไปเที่ยวดิสโก้เธค หล่อนแอบหนีเขาไปกับเพื่อนน่ะ นายโดม จัสมินและเพื่อนสนิทอีกสองสามคน เขารู้ก็รีบขับรถตามไป ดิรัสยากำลังจะจัดการเองโดยการเตะผ่าหมากมันอยู่แล้ว แต่ลีย์ก้าวพรวดโผล่มาจากทางไหนก็ไม่รู้ กำปั้นไม่มีรูพุ่งกระแทกหน้าไอ้คนนั้นจนเลือดกระฉูดทันตาเห็น เป็นภาพที่ติดตาหล่อนมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่รู้ว่ามันฟันร่วงไปกี่ซี่ ดิรัสยาไม่ทันได้อยู่นับ เพราะถูกเขาดึงแขนลากออกมาเสียก่อน

นายโดมมันหายหัวสลายตัวเป็นอากาศธาตุทันทีอย่างคนที่รู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง จัสมินวิ่งหน้าตาตื่นหอบกระเป๋าทั้งของตัวเองและของดิรัสยาตามออกมา เขากระชากรถขับพุ่งออกจากดิสโก้เธคแห่งนั้นจนกระทั่งถึงบ้านไม่ยอมพูดอะไร แต่สีหน้าและแววตาบอกว่าโกรธจัด ดิรัสยาแอบกลัวจนหน้าซีดเพราะหล่อนไม่ได้ขออนุญาตเขาก่อน ไม่รู้เขารู้ได้อย่างไร หูตาเป็นสับปะรดพอกันกับเจฟิโอ หรือจะเป็นบอดีการ์ดของเจฟิโอก็ไม่รู้ที่บังเอิญเห็นหล่อนเข้าแล้วอาจจะโทรไปบอกลีย์ คืนนั้นเขาจอดรถเสร็จก็เปิดประตูแล้วปิดดังปังใหญ่ เดินเข้าบ้านไม่พูดอะไรกับหล่อนถึงสองอาทิตย์!

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาดิรัสยาไม่เคยหนีเที่ยวอีกเลย หากจะไปก็ต้องขออนุญาตเขา เขาจะให้บอดีการ์ดของบิดาสองคนติดตามไปด้วยและอยู่เฝ้าจนกระทั่งถึงเวลาห้าทุ่ม เคอฟิวสูงสุดได้แค่นั้น จากนั้นบอดีการ์ดก็จะส่งสายตามาเตือนทำให้ดิรัสยาต้องหยุดกิจกรรมสนุกแล้วกลับบ้านตามคำสั่ง แต่ดิรัสยาก็คิดว่าได้แค่นั้นก็ดีแล้ว เพราะความจริงก็ไม่ต้องการจะดีดดิ้นสนุกสนานจนดึกดื่นให้เสียสุขภาพ เอาแค่พอมัน พอหอมปากหอมคอและหายอยาก แค่ได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง เท่านั้นที่ดิรัสยาต้องการ หล่อนชอบอยู่ในที่ที่มีลีย์อยู่มากกว่า ซึ่งก็คือที่บ้าน ไม่มีอะไรจะสนุกเท่ากับการได้ปั่นหัวแกล้งพี่ชายหน้านิ่งเล่นแก้เซ็งอีกแล้วสำหรับดิรัสยา

"อิ่มหรือยัง"

เขาเอ่ยถาม ทำให้ดิรัสยาเงยหน้าจากจานที่กินหมดโดยไม่รู้ตัว มัวแต่คิดอะไรเพลินๆ ส่วนเขาเพิ่งวางถ้วยกาแฟที่ดื่มหมดแล้วลงบนโต๊ะ