บทที่ 1 ย้อนอดีต

เรื่องราวความรักความผูกพันของ ร็อค เดลสัน สายลับมือดีของหน่วยสืบราชการลับซีไอเอ กับ ราชาวดี คอสต้า หญิงสาวสวยลูกสาวเชฟชื่อดัง ปัจจุบันทั้งสองอายุ 27 ปีเท่ากัน ชีวิตที่เกิดมาก็เป็นเพื่อนกันทันที ด้วยความที่พ่อแม่เป็นสนิทกันแนบแน่นเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน

ย้อนเหตุการณ์ไปสี่ปีที่แล้ว เป็นการพบกันที่ลาสเวกัส ซึ่งเป็นช่วงก่อนวันแต่งงานของลีย์กับดิรัสยา

ครอบครัวของเชฟนิคกับจีน่าพร้อมลูกๆ คือ ราฟาเอลกับราชาวดีเดินทางมาพักที่คฤหาสน์คอสต้า ราฟาเอลนั้นแยกมาพักที่กาสิโนแกรนด์คอสต้าเพราะทราบเหล่าหนุ่มๆ ทางฝั่งไทยพักอยู่ที่นั่นกัน

ราชาวดี คอสต้า หญิงสาววัยยี่สิบสามปี เติบโตมากับการเห็นบิดามารดาอยู่กับสตูดิโอถ่ายทำรายการอาหารมาตลอดชีวิต เวลานี้หญิงสาวจึงเรียนจบด้านการทำอาหารเหมือนผู้เป็นพ่อ เมื่อเรียนจบก็กลับมาดูแลร้านอาหารสาขาแอลเอให้ท่าน รวมถึงดูแลควบคุมการผลิตรายการซึ่งมีสตูดิโออยู่ที่บ้านด้วย

ร็อคและเรน เดลสัน นั้นเป็นเพื่อนสนิทที่อายุเท่ากัน ทั้งสองถูกส่งไปเรียนมหาวิทยาลัยในแอลเอ แต่เป็นที่ทราบกันภายในและเป็นความลับสูงสุดว่าความจริงนั้นสองหนุ่มฝาแฝดลูกชายอดีตสายลับแห่งหน่วยซีไอเอ รอยด์ เดลสันนี้ได้เจริญรอยตามบิดา ถูกฝึกเข้มทางด้านร่างกาย จิตใจและมันสมองตั้งแต่เล็กแล้ว โดยบิดาได้สร้างสนามฝึกซ่อนอยู่ในป่าหลังบ้านเดลสัน ซึ่งใช้เป็นที่รวมตัวของแก๊งนี้ในเวลาจำเป็น

ร็อคกับเรนนั้น เบื้องหน้าคือชายหนุ่มนักศึกษาปริญญาโท ประวัติคือมีแต่เรียนกับเรียนมาโดยตลอด แต่ตัวจริงนั้นแทบไม่มีใครได้เห็นหากมีคำสั่งลงมาจากเบื้องบน ยิ่งเวลานี้ได้เรียนจบหลักสูตรทุกอย่างที่สายลับควรรู้หมดแล้ว ก็รับงานอย่างเต็มตัว อยู่กันคนละมุมโลกตามแต่บอสจะส่งไป จนป่านนี้ร็อคกับเรนยังไม่ปรากฏตัวเลย ซึ่งก็ไม่มีใครแปลกใจกับสองคนนี้อยู่แล้ว

ราชาวดีวิ่งขึ้นคฤหาสน์คอสต้าในลาสเวกัสด้วยความดีใจที่ลุงรอยด์ฝากตุ๊กตาไม้แกะสลักตัวสวยมาให้ จำได้ว่าท่านทำให้ตัวหนึ่งตอนเด็ก แต่นายร็อคขโมยของราชาวดีไปให้แฟนที่โรงเรียน ราชาวดีอยู่ที่แอลเอจึงทำอะไรไม่ได้ นายร็อคร้ายกาจที่สุดตลอดเวลาที่รู้จักกันมา ลุงรอยด์กับป้าไอร่าส่งไปเรียนมหาวิทยาลัยที่แอลเอจึงได้เจอกัน แต่ก็ไม่บ่อยเพราะเขาทำงานอันเดอร์คัฟเวอร์ด้วย แต่เวลาปิดจ๊อบก็มักจะมาพักอยู่ที่บ้านคอสต้าของพ่อนิคแม่จีน่า

เมื่อวิ่งเข้าไปในห้องโถงก็ต้องชะงักที่เห็นร่างสูงใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครานั่งคุยอยู่กับคุณพ่อและคุณลุงเบิร์น เขามาถึงแล้ว!

"อ้าว มาพอดี แล้ววิ่งหนีอะไรมาหือ วดีพาร็อคไปหาอะไรกินในครัวหน่อย เพิ่งมาถึง เรนกำลังจะบินตามมาน่าจะถึงคืนนี้"

เสียงคุณลุงเบิร์นเอ่ย ราชาวดีรับคำคุณลุงเบาๆ แล้วเดินไปยังห้องครัวที่อยู่ติดกัน

"ถึงบ้านตัวเองหรือยัง ก่อนจะมาบ้านคนอื่นน่ะ"

ราชาวดีเอ่ยลอยๆ หญิงสาวหอบตุ๊กตาไว้แน่น

"จะกอดแน่นอะไรขนาดนั้น เราเป็นคนเอามาให้เอง ฝากบัตเลอร์เอาไปให้ เห็นบอกว่าวดีอยู่ในสวนตอนที่ร็อคมาถึง"

เขาเอ่ยขึ้น ราชาวดีหันขวับมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าและเท้าจรดหัว พร้อมทำท่าเบ้ปากรังเกียจ

"รุงรังขนาดนี้ ทนตัวเองได้ยังไง วดีทายว่านายยังไม่ได้เจอคุณป้า เพราะถ้าคุณป้าเห็นสภาพลูกชายที่สกปรกเหม็นสาบแบบนี้ คงไม่ให้ออกมาจากบ้านอย่างแน่นอน"

ราชาวดีเอ่ยต่อว่าตรงๆ เหมือนเคยทำเป็นประจำ หญิงสาวเดินไปยังตู้เย็นขนาดใหญ่ เปิดออกเพื่อดูว่ามีอาหารอะไรอยู่ในนั้นบ้าง บ้านนี้มีลูกสามคน แต่ไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย พี่โรมกับจัสมินอยู่ที่กาสิโนเป็นส่วนใหญ่ จัสมินนั้นอายุอ่อนกว่าราชาวดีไปราวหนึ่งปี แต่คบหากันแบบเพื่อนมากกว่าพี่สาวน้องสาวเพราะอายุห่างกันแค่นี้เอง

ร็อคไม่พูดมากเดินตรงมาผลักประตูตู้เย็นปิด แล้วจับศีรษะของราชาวดีเอาไปซุกจั๊กรี้ข้างขวา ถูๆๆๆ จากนั้นก็เอาไปซุกข้างซ้ายแล้วขยี้ๆๆ ถูๆๆ ราชาวดีตกใจและร้องโวยวายทันที

"ว้าย! นายร็อค! ไอ้คนสกปรก ปล่อยวดีนะ คนบ้า!"

ราชาวดีร้องลั่นยกมือขึ้นผลักอกของเขา ร็อครู้สึกสะใจที่แกล้งยายคนปากดีที่ชอบว่าเขาสกปรกทุกครั้งเวลาเจอกันได้ เขาก้มไปกดจมูกกับผมของเจ้าหล่อน

"โห...หัวเหม็นขี้เต่าเลยตอนนี้...เอาอีกไหม"

เสียงไอ้คนทะลึ่งเอ่ยพร้อมกับทำท่าอ้าแขนขึ้น ราชาวดีง้างกำปั้นชกไปที่หน้าท้องของเขา หน้าท้องเต็มไปด้วยกล้ามแข็ง เขาเกร็งมันขึ้นเพราะอ่านใจเจ้าหล่อนออกว่าจะต้องชก

"โอ๊ย..."

คนชกร้องเจ็บเสียเอง ราชาวดียกกำปั้นขึ้นทุบไหล่เขาแทนด้วยความโมโหที่ไม่เคยแกล้งเขาคืนได้สักครั้ง

"สมน้ำหน้า เราเอาตุ๊กตามาให้ยังไม่นึกถึงบุญคุณอีก ปากน่ะหยุดบ่นหยุดด่ามั่ง นานๆ เราจะมาให้เห็นหน้าทีก็บ่นเป็นยายแก่อยู่นั่นแหละ ใครได้ไปเป็นเมียละโคตรซวยเลยแบบนี้"

ร็อคต่อว่าคนตัวเล็ก เจ้าหล่อนทำหน้าฉุนเฉียวบึ้งตึง ชายหนุ่มจึงขยับออกไปยืนห่างๆ เพราะกลัวคนโมโหจะพุ่งหมัดเข้าใส่อีก