บทที่ 11 ภารกิจนี้เพื่อเธอ...

"ถ้าวดีมีสติและคิดได้ ก็ต้องรู้ว่าโจรที่ไหนมันจะเข้าไปในบ้านคอสต้าได้ง่ายๆ กล้องวงจรปิดก็เยอะแยะแบบนั้น แต่มันก็เป็นไปได้นะ ก็ไม่ควรประมาท ร็อคไปถึงก็เข้าไปคุยกับบัตเลอร์ พอดียังไม่ทันขอกินข้าว ก็เห็นวดีเดินออกมาซะก่อน เลยเข้าไปทักไง"

"ทักบ้าอะไรแบบนั้น" คนร้องไห้เอ่ยเสียงอู้อี้อยู่กับอกของเขา ร็อคใจหายที่ดูเหมือนเจ้าหล่อนจะขวัญเสียกว่าที่เขาคิดไว้ จะต้องทำยังไงดีละนี่...!

"วดีคนเก่งของร็อค ร็อคขอโทษนะ... นะ ร็อคต้องทำยังไงดี"

เขาพึมพำ ดึงร่างเล็กมากอดมากขึ้น ปลอบประโลมโยกเห่กล่อม เขาอาจจะเล่นแรงไปก็จริง แต่ก็เชื่อว่ามันจะเป็นประโยชน์ ต่อไปนี้เชื่อว่าราชาวดีจะต้องไม่ประมาท อย่างการออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะคนเดียวกับหมาเมื่อวานนี้ เป็นต้น ช่วงนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ เขาต้องการให้เป็นบทเรียนที่เจ้าหล่อนจะจำขึ้นใจ วันนี้โชคดีเป็นเขา ถ้าวันหน้ามันเป็นโจรจริงๆ เจ้าหล่อนจะได้ป้องกันตัวเองได้

ราชาวดียอมรับว่าขวัญอ่อนและต้องใช้เวลาสักหน่อยถึงจะรู้สึกเหมือนเดิม ตอนนี้มันเพิ่งผ่านมาครึ่งชั่วโมงเอง จะให้หายทันทีก็เก่งเกินไปแล้วล่ะ เพราะราชาวดีไม่เคยพบกับอะไรที่ทำให้เสียใจหรือเสียขวัญตลอดชีวิต มีแต่ความสุขสมบูรณ์ทุกอย่าง นั่นก็ทำให้นึกถึงคนที่ถูกฝึกหนักเพื่อเป็นสายลับ เขาจะต้องเจอะเจออะไรที่หนักหนาสาหัสแค่ไหนกัน ถึงจะผ่านกระบวนการยอมรับจากหน่วยเหนือขึ้นไป

ราชาวดีคิดแล้วก็โอบแขนไปรอบคอแข็งแรง เช็ดน้ำตากับเสื้อของเขาอีกครั้ง เสื้อที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำตาของหล่อน...สั่งตัวเองว่าหยุดร้องไห้ได้แล้ว... เขาหวังดีจริงๆ ต่อไปนี้ราชาวดีจะต้องไม่ประมาทและจะต้องฝึกสติของตัวเองให้ดีมากกว่านี้

ตอนนี้ได้พิสูจน์ให้เห็นว่า หล่อนไม่ได้เรื่องเลย... ไม่สมกับที่เป็นลูกพ่อกับแม่ แม่เคยผ่านเหตุการณ์นี้มาแล้วอย่างมีสติและเป็นฮีโร่ของลูกๆ ราชาวดีจะต้องปรับปรุงตัวเอง...หล่อนเข้าใจคนที่เป็นโจรจำแลง ว่าเขามีความตั้งใจดีและปรารถนาดี

"วดีโอเคแล้วล่ะ" หญิงสาวเอ่ยบอกเสียงอู้อี้ เงยหน้าขึ้นมาสูดน้ำมูกฟืดฟาด ร็อคไล้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา

ก๊อก-ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะถูกผลักเปิด ร่างสูงของราฟาเอลก้าวเข้ามา เขาหยุดชะงักเมื่อเห็นราชาวดีนั่งซบหน้ากับอกของร็อค ดวงตาแดงก่ำและจมูกแดง

"อ้าว เฮ้ย เป็นอะไรน่ะวดี ไอ้เราก็เห็นรถมาถึงครู่ใหญ่แล้ว ยังไม่เห็นโผล่เข้าไปถึงออฟฟิศซะที"

ราฟาเอลเอ่ย ยื่นมือไปจับกับร็อคอย่างดีใจ

"หิว" ร็อคเอ่ยคำเดียวที่ราฟาเอลคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขาพยักหน้า

"เดี๋ยวจะให้คนเอาอาหารเข้ามาให้"

ราฟาเอลเอ่ย มองน้องสาวที่นั่งเงียบไม่ยอมพูด เขาเข้าใจว่าสองคนนี้คงมีเรื่องแกล้งกันอีกตามเคย เพราะเป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เล็กแล้ว ราฟาเอลตบไหล่ร็อคแล้วก็หันหลังเดินออกไปอย่างไม่พูดอะไรอีก

"ร็อคอยู่นานไม่ได้นะ" เขาก้มมาบอก ราชาวดีเงยหน้าขึ้นมามอง

"มาทำไม" เอ่ยถามเบาๆ ไม่คิดว่าจะได้พบเขาอีกครั้งในเดือนเดียวกันแบบนี้ แสดงว่าช่วงนี้เขาทำงานอยู่ไม่ไกล

"จ็อบอยู่แถวนี้ เลยแวะมาหา"

เขาเอ่ยตอบ ราชาวดีพยักหน้าเข้าใจ หญิงสาวขยับตัว ร็อคเอนตัวไปพิงพนักโซฟา ดึงร่างบางไปพิงอก

"วดีหายตกใจหรือยัง"

เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง หญิงสาวพยักหน้า เงยหน้ามองสบตาคมเข้ม ราชาวดีคิดว่าจะต้องไม่ทำให้เขาเป็นกังวลและเป็นห่วง เพราะมันจะทำให้เขาไม่เป็นอันทำงาน หญิงสาวรู้ดีว่าลึกๆ แล้วเขากับหล่อนรักและผูกพันกันในฐานะเพื่อนสนิทมานาน...

"วดีโอเคแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง"

หญิงสาวตอบ คิดว่าตัวเองช่างอ่อนแอเหลือเกินเมื่อเทียบกับเขา สมควรที่เขามักชอบพูดว่า เขาทำงานนี้เพื่อให้คนอย่างราชาวดีได้กินอิ่มนอนหลับอย่างเป็นสุข

"เรารู้ว่าวดีเข้มแข็งพอ"

เขากระซิบ น้ำเสียงไม่ได้พูดเล่น ทำให้หญิงสาวรู้สึกดีขึ้นอีกมากกับความเชื่อที่เขามีให้ เขาคว้ามือไปบีบกระชับ ทั้งสองนั่งพิงกันอยู่อย่างนั้น จนกระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้น ร็อคจึงไปเปิดให้พนักงานเอาอาหารมาวางที่โต๊ะแล้วกลับออกไป

"ทานเยอะๆ นะ"

หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง ตักอาหารใส่จานให้เขา ร็อคก็นั่งทาน คอยสังเกตไปด้วยว่าเจ้าหล่อนมีอาการดีขึ้นจริงๆ หรือไม่ จนกระทั่งรับประทานเสร็จ ราชาวดีก็ยื่นแก้วน้ำผลไม้ให้

"นายไปบ้านเราได้ยังไง" หญิงสาวเอ่ยถาม

"แท็กซี่" เขาตอบ

"แล้วจะกลับยังไง"

"แท็กซี่"

เขาตอบเหมือนเดิม ราชาวดีพยักหน้ารับรู้ อยากจะถามว่าเขาพักที่ไหน เผื่อเขาจะให้ไปส่ง แต่ก็รู้คำตอบอยู่แล้วว่าเขาบอกไม่ได้เพราะเป็นความลับทางราชการทุกอย่าง

"อย่าลืมฝึกยิงปืนล่ะ ร็อคจะบอกราฟกับอานิคอีกที"

เขาเอ่ยย้ำ ราชาวดีพยักหน้า ร่างสูงลุกขึ้นยืนเมื่อได้เวลากลับ ราชาวดีก็ลุกขึ้น เขาเดินออกไปที่ประตูหลัง หญิงสาวเดินตาม ชายหนุ่มหันมาหา

"อย่าไว้ใจคนแปลกหน้าให้มาก ต้องระวังตัวทุกฝีก้าวนะ" เขาย้ำอีกครั้งเรื่องความปลอดภัย ราชาวดีก็พยักหน้ารับรู้

"โอเค จะปรับปรุงตัว... สัญญา" หญิงสาวเอ่ยออกมาง่ายๆ อย่างที่จะไม่ทำให้เขากังวล ร็อคดึงร่างบางเข้าไปกอด

"สิ่งที่ร็อคทำอยู่ทุกวันนี้...จะไม่มีความหมายอะไรเลย ถ้าหากวดีเป็นอะไรไป ..."

เขาเอ่ยแล้วก้มมาจูบหน้าผากหนักๆ จากนั้นก็ดึงประตูเปิดแล้วก้าวยาวออกไปทันที...