บทที่ 14 เข้าตาบอส
ณ ห้อง VIP สำหรับเจ้าของผับ ที่ตั้งอยู่ในโซนชั้นลอย มีบันไดวนเดินขึ้นไป ผู้หญิงสาวชุดเกาะอกสีดำสั้นเพียงขาอ่อน แต่งหน้าจัดจนดูสวยเฉียบ ผมยาวหยักสลวยแผ่เต็มแผ่นหลัง ยืนถือแก้วไวน์มองกราดดูไปทั่ว พลันสายตาก็หยุดอยู่ที่ร่างสูงสวมสูทที่เดินกับเดนเซิล ใบหน้ามีเครากันเป็นระเบียบผมสีทองด้านบนสั้นใส่เจลตั้งขึ้น สายตาคมเข้มเงยขึ้นมามองสบตาพอดี
"นั่นใคร" เสียงผู้หญิงเอ่ยถามผู้ที่เป็นบอดีการ์ดส่วนตัว อัญญ่า สโวล็อฟ หญิงสาววัย 30 ปี เจ้าของผับแห่งนี้มองดูร่างสูงเดินหลังตรงสง่าด้านล่าง
"สโตน เบาน์เซอร์คนใหม่ครับ เพิ่งทำงานได้สองอาทิตย์"
บอดีการ์ดตอบอย่างนอบน้อม อันญ่า ยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ มุมปากจุดยิ้มพอใจ
"เดี๋ยวส่งขึ้นมาที่นี่หน่อย"
หล่อนเอ่ยสั่ง... บอดีการ์ดรีบคำนับแล้วจัดการสื่อสารผ่านเครื่องมือที่ติดอยู่ไปยังหัวหน้าบอดีการ์ดของผับทันทีว่าบอสต้องการคุยกัน... สโตน...
ร็อคเลิกคิ้วเมื่อหัวหน้าบอดีการ์ดบอกว่ามีคำสั่งจาก บอส ให้ขึ้นไปพบที่ห้องวีไอพี อัญญ่า สโวล็อฟ ลูกสาวนักธุรกิจ พ่อเป็นชาวรัซเซีย แม่เป็นอเมริกัน เป็นผู้หญิงที่อยู่ในวงการนักเลงมาเฟียไม่กี่คนของเมือง ร็อคโค้งศีรษะเล็กน้อยเพื่อรับทราบ จากนั้นร่างสูงก็ก้าวขึ้นบันไดวนไปยังชั้นลอย เมื่อไปถึง ผู้ชายสวมสูทเช่นเดียวกันกับเขาก็เปิดประตูเหล็กทึบออกกว้างไว้ให้ ร็อคเดินผ่านเข้าไปภายใน
ผู้หญิงสาวชุดสีดำเกาะอกนั่งไขว่ห้างพิงโซฟาหนังสีแดงเข้ม ใบหน้าแต่งเนียนสวย ทำให้ร็อคกระหวัดใจนึกไปถึงใครอีกคนที่ไม่ชอบแต่งหน้าเอาเสียเลย
ชายหนุ่มก้มศีรษะให้อย่างสุภาพ
"คุณคือ สโตน?"
"ครับ" ชายหนุ่มเอ่ยรับ อัญญ่ามองดูผู้ชายร่างสูงที่ยืนกุมมือให้สุภาพเช่นบอดีการ์ดทุกคน ใบหน้าเข้มด้วยเครา ดวงตาคมกริบดูนิ่งสงบไม่ได้มีอาการประหม่ากับการเผชิญหน้ากับ บอส ซึ่งปกติหล่อนไม่เคยเรียกให้พนักงานระดับล่างคนไหนเข้าพบมาก่อน นอกจากมีเหตุการณ์สำคัญ ผู้เป็นหัวหน้าบอดีการ์ดของผับจะดีลงานแทน อัญญ่ามาตรวจงานในบางครั้งเท่านั้น โดยเฉพาะกรณีที่กำลังจะมีการ... ส่งของ เร็วๆ นี้
"ทำงานที่นี่เป็นยังไงบ้าง คุณทำหน้าที่อะไร" อัญญ่าเอ่ยถาม
"บาวน์เซอร์ครับ" ร็อคตอบสั้นๆ อัญญ่ารู้สึกพอใจกับรูปลักษณ์และบุคลิกของบาวน์เซอร์คนนี้ที่ดู พิเศษอย่างแปลกประหลาด เรียกว่า โดนใจ อย่างที่หล่อนไม่เคยรู้สึกกับผู้ชายมานาน ชุดสูทสีเข้มของผับส่งให้ร่างสูงดูสง่าผึ่งผายทั้งที่ยืนกุมมือเพื่อให้ดูสุภาพ
"สนใจมาเป็นบอดีการ์ดส่วนตัวให้ฉันไหม"
หล่อนถามออกไป เวลานี้บอดีการ์ดส่วนตัวจริงๆ มีคนเดียว อีกคนเพิ่งถูกยิงเสียชีวิตเนื่องจากกระโดดรับกระสุนแทนหล่อน ร็อคไม่ได้คิดว่าส้มจะหล่นมาใส่อย่างไม่คาดคิดแบบนี้ เพราะแผนการคือแค่เข้ามาติดตามความเคลื่อนไหวของเครือข่ายยาเสพติด หาข้อมูลว่าเมื่อไหร่ เพื่อให้หน่วยโจมตีได้วางแผนทำงานต่อไป
"แล้วแต่จะกรุณาครับ" ร็อคตอบสุภาพเช่นเดิม อัญญ่าพยักหน้า
"ช่วงนี้ฉันอยู่ที่เมืองนี้เพราะกำลังมีงานสำคัญ อพาร์ตเม้นต์ของฉันบนตึกนี้มีห้องส่วนตัวให้พวกคุณ นั่นคือโรนาร์ด คุณก็ควรจะไปพักที่นั่นด้วย ถ้าไม่มีปัญหาก็เริ่มงานพรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้โรนาร์ดขับรถไปขนของมาให้"
"ผมไม่มีข้าวของมากมายอะไร จะจัดการเองครับ"
"แล้วแต่คุณ นัดหมายกับโรนาร์ดเรื่องเวลาเอาเอง เมื่อถึงเวลาโทรหาเขา เขาจะพาคุณขึ้นไปบนชั้นที่ฉันพักเอง ไปได้แล้ว"
อัญญ่าสั่ง ร็อคก้มศีรษะให้เล็กน้อยแล้วหันหลังเดินออกไป โรนาร์ดก็ตามออกไปเพื่อคุยตกลงกับร็อค
วันต่อมาร็อคในนามของ สโตน ก็เริ่มทำงานในฐานะบอดีการ์ดส่วนตัวให้อัญญ่า ภายใต้ท่าทางสุภาพนิ่งๆ เหมือนบอดีการ์ดส่วนใหญ่ แต่เขาได้ทำการสังเกตและหาข้อมูลทุกอย่างที่หาได้ ส่งไปให้ทีมงาน
"อีกหนึ่งสัปดาห์ เป้าหมาย A จะเดินทางมาที่ผับ เชื่อว่าจะมีการส่งของล็อตหนึ่ง"
ร็อคหาโอกาสติดต่อกับทีมงาน เพื่อให้ทุกคนทราบและเตรียมวางแผนการโจมตี ได้บอกวันเวลาไว้อย่างละเอียด
ในขณะเดียวกัน ระหว่างเวลากลางวัน อัญญ่าก็ให้ร็อคขับรถให้พาไปชอปปิง อัญญ่าสวมชุดเดรสสีส้ม มีเสื้อสูทสีเดียวกันสวมทับ สั้นเหนือเข่ากับรองเท้าบู๊ท สวมแว่นตาดูสวยเก๋ หล่อนไม่ได้ให้โรนาร์ดมาด้วย
"เหนื่อยไหมสโตน เดินตามฉันทั้งเช้าแบบนี้" หล่อนหันมาถามร็อค ซึ่งก็ซ่อนความเบื่อหน่ายเอาไว้ภายใต้สีหน้านิ่งอย่างมิดชิด
"ไม่ครับ" เขาตอบอย่างสุภาพ
"เดี๋ยวฉันจะพาไปเลี้ยงกลางวันละกัน" อัญญ่าเอ่ยอย่างอารมณ์ดี วันนี้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหญิงสาวธรรมดาไม่ใช่ลูกสาวเจ้าพ่อวงการบันเทิง และไม่ใช่บอสที่ทุกคนต่างเกรงกลัว สิ่งหนึ่งที่รู้สึกได้จากร่างสูงคือ เขาไม่กลัวหล่อน แต่เขาปกป้องคนที่เขาต้องปกป้องได้ด้วยชีวิต อัญญ่าทำในสิ่งที่ไม่เคยทำกับคนที่เป็นลูกน้องมาก่อน นั่นก็คือ การยื่นมือไปคล้องแขนล่ำของบอดีการ์ดส่วนตัว
"วันนี้ฉันขอเป็นตัวเองสักวันนะ" เสียงอัญญ่าเอ่ย ร็อคก้มศีรษะ
"ครับ" เขาเอ่ยเพียงเท่านั้น ปล่อยให้อัญญ่าควงแขนเดินชอปปิง ถือว่าเป็นงานที่โคตรน่าเบื่อ การพาผู้หญิงชอปปิง เขาไม่เคยพาใครเดินซื้อของมาก่อน เพราะโตมาก็เป็นสายลับเลย
ราชาวดีกำลังเดินซื้อของอยู่ในร้านแห่งหนึ่ง หล่อนหันไปมองผ่านกระจกใส พลันก็ต้องทำตาโตและหัวใจเต้นแรง...นั่นมัน...เขา! นายร็อค!
