บทที่ 7 คิดถึงคนในรูป...
"แน่นอนครับ แล้วผมจะโทรหานะครับ" แม็กซ์กล่าว
"โอเคค่ะ บาย บาย ค่ะ"
หญิงสาวเอ่ยลา แล้วจูงเจ้ามูมู ซึ่งก็ยังไม่อยากจากเพื่อน มันครางหงิงๆ แต่ราชาวดีก็ลากให้เดินไปยังรถจนได้ หญิงสาวสตาร์ทรถขับออกไป
ณ เซฟเฮาส์แห่งหนึ่ง ชายคนหนึ่งกำลังใช้โปรแกรมแฮ็กดูกล้องวงจรปิดของบริเวณสวนสาธารณะแห่งนี้อยู่พอดี คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นหญิงสาวรูปร่างคุ้นตานั่งคุยอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่ง เขาเลือกกล้องที่เห็นด้านหน้าแล้วซูมดูใกล้ๆ
"หน็อย...แอบนัดหนุ่มเหรอนี่"
เสียงห้าวพึมพำ จากนั้นก็เห็นมีการแลกเบอร์โทรศัพท์กัน เขาส่ายหน้า ปิดแล็ปท็อปแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ จ็อบงานเรื่องเพชรยังคาราคาซังและปิดจ็อบไม่ได้ ชีวิตจึงต้องวนเวียนอยู่แถวเมืองใหญ่หลายเมืองในอเมริกา
ร็อค เดลสัน สายลับซีไอเอวัย 27 ปี ถอนหายใจกับภารกิจลับที่มีปัญหาซับซ้อน ลิสต์รายชื่อคนที่ชักใยอยู่เบื้องหลังมีแต่ผู้มีอิทธิพล แม้แต่ระดับบิ๊กตำแหน่งสูงในเอฟบีไอเองก็ขายตัวเพื่อเงินก้อนโต
นั่นจึงทำให้ทุกอย่างยากยิ่งกว่าเดิมและต้องระวังทุกฝีก้าว มีข่าวลือว่ามีคนหักหลังและขายข้อมูลที่เป็นลิสต์รายชื่อสายลับที่ทำงานใต้ดินให้กับฝ่ายตรงกันข้าม ถ้าหากเป็นความจริงก็หมายความว่า พวกเขาและสายลับที่ถูกรู้ข้อมูลจริงทั้งชื่อ นามสกุลและที่อยู่ก็จะตกอยู่ในอันตราย แต่เขากำลังสืบหาข้อเท็จจริงอยู่ว่ามันเป็นเรื่องจริงหรือแค่ข่าวโคมลอยกันแน่ การข่าวมีความเซนซิทิฟและเปลี่ยนเร็วมาก การหักหลัง ดับเบิลครอสกันมีอยู่ในทุกวงการ ยิ่งวงการสายลับด้วยแล้ว ไม่ต้องพูดถึง เพียงแค่พลาดครึ่งก้าว ชีวิตก็อาจถึงจุดจบได้อย่างไม่ทันตั้งตัว
ดังนั้น เขาจึงต้องเก็บซ่อนตัวและระวังทุกย่างก้าว ถ้าหากศัตรูรู้ข้อมูลจริงๆ ทางครอบครัวและผู้ที่สนิทกับเขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายไปด้วย ร็อคถอนหายใจอีกครั้ง แล้วทำไมยัยคนปากจัดนั่นถึงมาเดินจูงหมาคนเดียวแบบนี้ ช่วงนี้เป็นช่วงที่ควรระวังตัวกันทุกคน ได้คุยกันในแก๊งเรียบร้อยแล้วนี่นา
ร็อคล้วงโทรศัพท์ออกมา กดโทรหา อธิศ พัฒนะวีระ วัย 32 ปี พี่ชายสายลับคนที่มีอาชีพและหัวอกเดียวกัน
"ว่าไง" เสียง อธิศ พัฒนวีระดังมาตามสาย โทรศัพท์นี้ใช้สำหรับในการทำงานเท่านั้น
"ข้อมูลล่าสุด คนที่อยู่เบื้องหลังมีพวกฮอลีวูดด้วย"
ร็อครายงานกับพาร์ตเนอร์คนสำคัญที่แยกกันทำงาน อธิศอยู่ที่บอสตัน ส่วนร็อคอยู่ที่แอลเอ
"เวรกรรม กูขี้เกียจสืบก็ไอ้พวกนี้แหละ ขี้เกียจแต่งผู้ดีเข้างานปาร์ตี้ว่ะ"
อธิศบ่นมาตามสาย เพราะถ้าหากมีอันจะต้องปลอมตัวเข้าไปสืบเกี่ยวกับพวกเซเลป ก็จะต้องปลอมเป็นพวกเดียวกับมันและต้องปาร์ตี้วุ่นวาย เขาไม่ชอบ ร็อคหัวเราะให้กับคนที่เขารักและเคารพเหมือนพี่ชาย
"เอาน่า ยังดีกว่านอนสลัมกินข้าวเย็นแข็งๆ เหมือนเคสที่แล้วนะเว้ย" ร็อคเอ่ย
"เออ ก็จริงว่ะ แล้วมีอะไรอีกไหม นี่กำลังทำความสะอาดอยู่ ดวงกูช่วงนี้แม่งขาลง เป็นแต่คนใช้เขา เซ็งฉิบหาย" อธิศบ่นต่อ
"อะไรวะ แต่งตัวเท่ๆ เข้างานปาร์ตี้ก็ไม่ชอบ เป็นคนทำความสะอาดก็บ่น แล้วพี่อยากเสือกเรื่องไหนกันแน่ ขอสรุปสั้นๆ ซิ"
ร็อคเอ่ยกับอธิศ
"เอาจริงๆ นะ...อยากกลับบ้านว่ะ ไม่ได้กลับนานแล้ว เขาลืมหน้าอั๊วะกันหมดแล้วมั้งตอนนี้"
น้ำเสียงคนไกลบ้านฟังดูเหงาๆ นิดหนึ่ง ร็อคถอนหายใจ
"นั่นสิ แล้วพวกเราเสือกมาเป็นสายลับกันทำไมวะนี่ เนื้อไม่ได้กิน หนังไม่ได้รองนั่ง แล้วยังเอากระดูกมาแขวนคอกันอีก"
ร็อคพลอยบ่นตามอธิศไปด้วย นานๆ ทีจะได้คุยเรื่องส่วนตัวปรับทุกข์กันแบบนี้
"เอาเหอะวะ ทำบุญไปโว้ย...สักวันสวรรค์อาจจะเห็นใจ ชี้ทางสว่างและส่งหนทางแห่งความสุขมาให้มั่ง"
อธิศกล่าวสรุปและทำเสียงปลง
"พูดดีแบบนี้เอารางวัลไปซะ เก็บให้ดีล่ะ กำลังจะส่งในอินบ็อกซ์ไปให้นะ" ร็อคเอ่ยเสียงรื่นรมย์
"อะไรวะ"
อธิศเอ่ยถามเสียงฉงน ร็อคจัดการส่งภาพที่เขาได้แอบถ่ายรัลดาไปให้อธิศอย่างรู้ใจ รูปตอนที่เห็นเจ้าหล่อนเดินเข้าตึกแกรนด์คอสต้าเมื่อหลายวันก่อน ตอนที่ไปงานแต่งของโรมกับทาริต้า รัลดา เดลสัน น้องสาวของเขาเอง!
"ของขวัญวันเกิดล่วงหน้า...แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู"
ร็อคเอ่ย ทางปลายสายคงจะได้รับรูปและกำลังเปิดดูจึงเงียบไปครู่หนึ่ง
"เฮ้ย เสือกอะไรวะ" เสียงโวยวายดังขึ้น
"อะไรวะ แทนที่จะขอบคุณกัน กลับโวยวาย เอารูปไว้ดูต่างหน้าจะได้ชื่นใจ เครื่องนี้ปลอดภัยอยู่น่า"
ร็อคเอ่ย รู้ว่าพี่ชายกำลังคิดอะไรอยู่ อาชีพของพวกเขาไม่อาจจะดึงใครเข้ามาร่วมลำบากและเสี่ยงภัยด้วยได้ ยิ่งคนที่รัก ยิ่งต้องอยู่ห่างให้มากที่สุด! ทางปลายสายเงียบไปอีกครู่หนึ่ง คงกำลังดูรูปอยู่
"จะเก็บเอาไว้สักสองวัน หลังวันเกิดจะลบทิ้ง"
อธิศเอ่ยเสียงขรึมลงไป งานวันเกิดที่ไม่ได้จัดมานานมาก ความจริงก็จำไม่ได้แล้วว่าครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ น่าจะเป็นก่อนที่จะเข้าฝึกเป็นสายลับโน่นล่ะ
"แล้วแต่เฮีย... เฮ้ย! แค่นี้นะ ระวังตัวด้วยล่ะ วันเกิดจะโทรหาอีกทีนะเฮีย รักษาเนื้อรักษาตัวอยู่ให้ถึงวันเกิดนะเว้ย" ร็อคเอ่ย
"ขอบใจ ไอ้น้องชาย" อธิศกล่าว
จากนั้นต่างก็กล่าวลาสั้นๆ และวางสาย
ร็อคเปิดรูปที่เขาเองได้ถ่ายคนบางคนเอาไว้ รูปพวกนี้เขาเองก็ต้องลบทิ้งในไม่ช้านี้เพื่อความปลอดภัย ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าเรียวใสที่ทำท่าย่นจมูกใส่เขา ดวงตายาวรีวาวระยับเหมือนเพชรน้ำดี ชายหนุ่มถอนหายใจหนักหน่วงออกมา
ขอเก็บไว้อีกสองวัน... เหมือนพี่อธิศก็แล้วกัน!
