บทที่ 9 ภารกิจนี้เพื่อเธอ...
ตอนบ่าย ราชาวดีก็เตรียมตัวออกเดินทางไปที่ร้าน ราฟาเอลเปิดร้าน 10 โมงเช้าตามเวลาปกติ ร้านนี้ลูกค้าจะต้องโทรมาจองโต๊ะล่วงหน้าเท่านั้นจึงจะมีโต๊ะให้ ทุกอย่างจึงเป็นระบบและระเบียบ เพราะทราบล่วงหน้าว่าจะมีลูกค้ากี่คนและมากี่โมง
ราชาวดีเดินหิ้วกระเป๋าแล็บท็อปเดินไปยังโรงรถซึ่งเป็นอาคารทางฝั่งซ้ายมือของตัวบ้าน หญิงสาวกดเปิดล็อกแล้วก็เข้าไปในรถ ทันใดนั้น ประตูด้านผู้โดยสารก็เปิดออก ร่างสูงสวมชุดดำมีเสื้อโค้ทยาวสีดำคลุมอีกชั้น ใบหน้าสวมหน้ากาก และสิ่งที่ทำให้ราชาวดีตกใจแทบช็อกหมดสติก็คือปืนดำเมี่ยมที่ยกขึ้นมาส่องที่อกของหล่อน!
"ออกรถเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากตาย!"
เสียงต่ำและเบาหลังหมวกโม่งเอ่ยสั่ง ราชาวดีมือสั่น หัวใจหล่นไปกองที่ตาตุ่ม นี่มันในบ้านของหล่อนเองแท้ๆ ได้พวกโจรมันเข้ามาได้ยังไงกัน!
"แกต้องการอะไร!" หญิงสาวแผดเสียงถามออกไป พยายามควบคุมสติเอาไว้ให้มากที่สุด
"ไม่ต้องพูดมาก ออกรถเร็ว!"
เสียงสั่งพร้อมกับกดปลายปืนที่หน้าอกของราชาวดี หญิงสาวตัวแข็งทื่อด้วยความช็อก กลอกตามองไปรอบๆ ก็ไม่เห็นใครเดินอยู่แถวนี้เลย คนรับใช้ไปไหนกันหมด หรือว่าไอ้คนร้ายนี่มันจะแอบฆ่าคนของคอสต้าไปหลายคนแล้ว มันถึงเข้ามาถึงในนี้ได้!
"แกรู้ไหมว่ากำลังยุ่งกับใครอยู่!" ราชาวดีทำเสียงเข้มถามไอ้คนร้าย พยายามกดความหวาดกลัวเอาไว้ให้มากที่สุด แต่มือก็สั่นอย่างช่วยไม่ได้ หญิงสาวรีบสตาร์ทรถเพราะแรงกดของปลายปืนบอกว่ามันอาจจะไม่ได้แค่ขู่!
"บอกว่าอย่าพูดมาก ขับออกไปเดี๋ยวนี้!"
มันทำเสียงดุสั่ง ราชาวดีจึงจำต้องขับรถพุ่งออกไป เหงื่อแตกพรั่กตรงขมับ พยายามคิดถึงวิชาการป้องกันตัวที่เรียนมา แต่สถานการณ์แบบนี้ก็ทำให้คิดอะไรไม่ออกในทันที เพราะขาดประสบการณ์และความไม่เคยใส่ใจอย่างจริงจัง
ถ้าเป็นในหนัง เขาจะต้องทำยังไงกัน! ราชาวดีคิดหาทางด้วยสติที่ไม่ค่อยรวมตัว การดูหนัง การได้ฟังเขาเล่า มันดูเหมือนเป็นเรื่องไกลตัว แต่พอได้มาพบเจอกับตัวแบบนี้ ถึงได้ตระหนักว่าหล่อนประมาทไปมาก และการควบคุมสติไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย แถมยังนึกอะไรที่ได้อ่านและอบรมจากแก๊งมาไม่ออกเลยสักอย่าง
หญิงสาวขับรถไปตามถนน คนร้ายนั่งเอนตัวพิงเบาะ เปลี่ยนเอาปืนจี้ที่ขาของราชาวดี หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เหงื่อซึมไปทั่วร่าง ไม่รู้ว่าจะต้องช่วยตัวเองยังไง
"แกต้องการอะไร และจะให้ฉันขับไปไหน!" ราชาวดีหันไปถามคนร้าย หญิงสาวขับรถมาตามทางไปร้านอาหารโดยสัญชาตญาณ
"ไปร้านเธอนั่นแหละ"
คนร้ายตอบ ราชาวดีค่อยรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อย เพราะอย่างน้อยการไปที่ร้านก็ยังพอมีทางรอด มีราฟาเอลและพนักงานและอีกหลายชีวิตที่นั่น
หญิงสาวไม่รอช้า รีบเหยียบคันเร่งทันที เมื่อไปถึงก็รีบจอดในล็อกส่วนตัวแล้วดับเครื่อง หันไปหาคนร้ายที่จ้องมองราชาวดีไม่วางตา
"ถึงแล้ว!" หญิงสาวเอ่ยเสียงตะคอกใส่
"ดีมาก...โคตรหิวเลย" เสียงห้าวคุ้นหูเอ่ยขึ้น มือใหญ่ดึงหมวกโม่งออกจากศีรษะ!
"ไอ้...ไอ้! นายร็อค!"
ราชาวดีตะโกนเสียงดังลั่น ดวงตาวาววับด้วยความโมโหสุดขีดเมื่อเห็นว่าเป็นใคร กำปั้นซัดเปรี้ยงไปบนหน้าอกแกร่งทันทีอย่างไม่ยั้งด้วยความแค้นและโมโห เขาบังอาจมาทำให้หล่อนตกใจแทบช็อกหมดสติด้วยความกลัว ร่างสูงรีบเบี่ยงหลบเป็นพัลวัน
"โอ๊ย! ทุบเราทำไม เห็นหรือยังว่าตัวเองแย่มากนะวดี ประมาทและไม่รู้วิธีการป้องกันตัวเองเลยแบบนี้... โอ๊ย!"
เสียงเอ่ยดุพร้อมกับร้องเจ็บ ราชาวดี.ซัดหมัดชกและทุบอย่างไม่สนใจ เลือดโมโหขึ้นหน้าอย่างไม่เคยเป็นมากขนาดนี้มาก่อน
"ไอ้คนผีทะเล! หลอกเรางั้นเหรอ! นี่แน่ะ!"
หญิงสาวง้างกำปั้นขึ้นทุบร่างสูงปึ้กๆ ต่อไปอย่างหนักหน่วงไม่ออมแรง ร็อคเอนตัวหลบและยกแขนขึ้นป้องกันตัว
"เฮ้ย อะไรวะ หยุดทุบได้แล้ว โธ่ คนอุตส่าห์คิดถึงนะ โอ๊ย...เดี๋ยวสิ!"
"นี่แน่ะ! ไอ้คนสารเลว ตายซะเถอะ!"
ราชาวดีตะคอกเสียงลั่นต่อไป ร่างบางกระโจนจากฝั่งของตัวเองไปหาเขาแล้วยกมือขึ้นบีบคอ ท่านั่งคร่อมตักเค้นคอ ดวงตาวาววับถลนด้วยความโกรธ ร็อคตาเหลือก
"เฮ้ย! อย่าบีบๆ โธ่ อย่าบีบแรง หายใจไม่ออกนะ วดี!" ร็อคร้องโวยวายพร้อมกับรวบเอวเล็กเข้ามากอด
"แกล้งเราทำไมไอ้คนเฮงซวย! คนตกใจนะ! ฮือๆ ไอ้คนบ้า! เลวที่สุด! ฮือๆ"
แล้วคนตัวเล็กก็ร้องไห้โฮๆ ขึ้นมาอย่างไม่เก็บเสียง กำปั้นน้อยทุบรัวไปบนหน้าอกของเขาต่อไป ร็อคตกใจที่เห็นเจ้าหล่อนร้องไห้น้ำตาแตกอย่างไม่อาย ร้องเหมือนตอนเป็นเด็กผมเปียที่เขาแกล้งดึงเปียเจ้าหล่อนเล่นแรงๆ เลย ชายหนุ่มรีบรวบร่างเล็กเข้ามากอดกับอกแล้วโยกไปมา
"เฮ้ย! โอ๋ๆ อย่าร้องนะคนเก่ง ร็อคแค่ล้อเล่นนะ โอ๋ๆ..."
คนช่างแกล้งรีบปลอบโยนและลูบไหล่ลูบหลังไปมา เขาไม่คิดว่าเจ้าหล่อนจะร้องไห้ลั่นรถเสียงดังอย่างไม่เคยทำมาก่อนในตอนโต ราชาวดีร้องไห้ตัวโยนเพราะตกใจมากจนเสียขวัญ เขาทำให้หล่อนช็อกจริงๆ ในครั้งนี้
"เกลียดที่สุด ฮือๆ ทำไมต้องแกล้งวดีแบบนี้ ไอ้คนสารเลว! ฮือๆ"
หล่อนร้องไปด่าไปและก็ทุบเขาไป ร็อคกดศีรษะเล็กให้ซบไปกับไหล่กว้าง
