บทที่ 11 บ้านของมะลิ...

ณ บ้านตึกสองชั้นหลังใหญ่ในตัวจังหวัด หม่อมหลวงวิรังรอง อาทิตยโรจน์กระแทกตัวลงนั่งบนโซฟาหรูในห้องรับแขกกว้าง มือข้างซ้ายมีผ้าขาวพันอยู่ เห็นแล้วก็รู้สึกขุ่นเคืองไอ้หมาบ้านั่นนักที่บังอาจมากัดมือวิรังรองจนเป็นแผลน่าเกลียดแบบนี้

"เซ็งสุดไรสุดจริงๆ ไอ้เราอุตส่าห์บินมาหาแต่เขาก็ไม่ยอมอยู่"

วิรังรองทำเสียงบ่นกระปอดกระแปด นิจภัทร เพื่อนที่เพิ่งบินกลับจากการไปฮอลิเดย์ที่อิตาลีมากำลังนั่งทาเล็บอยู่ก็ชำเลืองมอง ทั้งสองเป็นเพื่อนไฮโซที่เรียนมหาวิทยาลัยเอกชนอันแพงลิบมาด้วยกัน

"ทำไมไม่อยู่ละยะ คุณอัศณ์เขาไม่เคยไปไหนไกลจากไร่รังสิมันต์ ใครๆ เขาก็รู้ดี"

นิจภัทรเอ่ย มองดูหน้าบึ้งตึงของวิรังรองอย่างไม่เข้าใจ เพื่อนสาวได้หมั้นหมายกับชายหนุ่มฮ็อตของเมืองนี้อย่างที่นิจภัทรแอบอิจฉา แต่ก็นั่นล่ะมันเป็นไปแล้ว ใครๆ ก็รู้ว่าต้นตระกูลรังสิมันต์นั้นเป็นผู้ดีเก่าเง่าผู้ดีมั่งคั่งมั่นคงในทุกด้าน

อัศณวิน รังสิมันต์นั้นเป็นชายหนุ่มที่เป็นหมายปองของสาวๆ ทั้งจังหวัดก็ว่าได้ ความจริงในปางผาหมอกนั้นก็มีชายหนุ่มอนาคตไกลอีกหลายคนที่เป็นที่หมายตาของพวกลูกสาวผู้มีอันจะกินของเมืองนี้ แต่อัศณวินนั้นโดดเด่นในเรื่องความเป็นผู้ใหญ่ มีครบพร้อมทั้งรูปลักษณ์ ฐานะ ความสามารถและบุคลิกนิสัยที่เป็นผู้นำทางความคิด ความเสียสละและไม่เห็นแก่ตัว ทุกอย่างที่ประกอบขึ้นมาเป็นอัศณวินนั้นมันเหมือนพระเอกในฝันของผู้หญิงทุกคนจริงๆ นิจภัทรใกล้เขาแค่นี้เองแต่ก็พลาดไปอย่างน่าเสียดาย แต่ก็ช่างเถอะ ยังมีชายหนุ่มอีกตั้งเยอะแยะที่เข้ามาจีบและให้เลือก ตอนนี้ก็ทำใจให้ยินดีกับวิรังรองที่ได้หมั้นกับอัศณวินอย่างไม่มีทางเลือก

"เขาไม่อยู่บ้านแต่เข้าไปในป่าในเขาโน่น ฉันไม่ตามเข้าไปหรอกย่ะ ทั้งรกทั้งแฉะและสกปรกแบบนั้นน่ะ งูเงี้ยวเขี้ยวขอยั้วเยี้ยแน่" วิรังรองกล่าวพร้อมกับทำท่าขนลุกขยะแขยง

"แต่เธอกำลังจะแต่งงานกับเขาเนี่ยนะ มาทำท่ารังเกียจงานเขาแบบนี้จะอยู่กันเข้าไปได้ยังไงยัยวิ"

นิจภัทรเอ่ย เวลานี้ก็รู้สึกดีขึ้นมาอีกหน่อยที่มองเห็นว่าอัศณวินชอบลุยงานไร่งานสวน กรำงานหนัก ไม่ค่อยเหมาะกับสไตล์ชีวิตของนิจภัทรเท่าไหร่นัก

"โอย แต่งแล้วฉันก็ไปเป็นคุณนายไร่รังสิมันต์อยู่ที่บ้านหลังใหญ่สิยะหล่อน จะไปกรำงานในไร่ในสวนให้สกปรกทำไมกัน แต่ตอนนี้คุณอัศณ์เขางอน ไม่ยอมพูดกับฉันน่ะสิ"

วิรังรองตอบเสียงสะบัดปนกลุ้มใจ เพื่อนสนิทที่สังสรรค์ด้วยกันก็มีไม่มาก ต่างก็เป็นพวกฉาบฉวยและคบหากันเพียงเพราะสถานะทางสังคมเท่านั้น นิจภัทรก็เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าจะรักใคร่อะไรกันนักหนา แต่คบกันเพราะไม่รู้จะคบใครมากกว่า

"เหรอ...เรื่องอะไรกัน"

นิจภัทรเอ่ยถามอย่างสนใจใคร่รู้ทันที เรื่องบนเตียงของชาวบ้านย่อมน่าสนใจและทำให้ชีวิตมันมีสีสันมากขึ้นอีกโขเลย

"ไม่รู้ย่ะ เขางอน คงจะรักมากก็งอนมากนั่นล่ะ เรื่องที่ฉันชอบปาร์ตี้แล้วไม่ชวนเขาละมั้ง"

วิรังรองโกหก รู้ว่าเรื่องจริงนั้นมันต่างกับที่พูดออกไปลิบลับ ไม่อาจจะปรึกษาใครได้นอกจากมารดาของวิรังรองเท่านั้น กับเพื่อนอย่างนิจภัทรก็แค่มีไว้แก้เหงาและประดับบารมีว่าคนที่ไปมาหาสู่กันอยู่ในระดับไฮโซมีอันจะกิน ก็เท่านั้นเอง

"คุณอัศณ์เขาไม่ชอบสังสรรค์ ใครๆ ในเมืองเขาก็รู้ มันคงไม่ใช่หรอกยายวิ แต่ก็น่าจะคุยกันให้เข้าใจนะ แล้วเมื่อไหร่จะแต่งล่ะ หมั้นหมายกันมาข้ามปีแบบนี้ เดี๋ยวสังคมก็ซุบซิบนินทาเอาหรอกว่าเธอมีอะไรผิดปกติ คุณอัศณ์เขาถึงไม่ยอมตกลงปลงใจเสียทีน่ะ"

นิจภัทรเอ่ย แอบจิกกัดเพื่อนเล็กน้อยเพราะยังอิจฉาวิรังรองอยู่ วิรังรองสะบัดหน้าพรืดไม่ค่อยสบอารมณ์นัก อุตส่าห์ขับรถเข้ามาในตัวเมืองถึงร้อยกว่ากิโลเมตร หวังจะได้ระบายความอึดอัดคับใจหรือหาอะไรที่สนุกๆ ทำกัน แต่นิจภัทรก็ทำท่าไม่ค่อยแคร์เท่าไหร่

"ก็คงจะเร็วๆ นี้แหละ ท่านปู่ของฉันกับคุณปู่ของเขาคุยกันไว้แล้ว"

ตอบตามที่อยากให้เป็น หม่อมหลวงปภาดาผู้เป็นมารดาของวิรังรองนั้นเทียวไปวังท่านปู่แทบทุกวันเพื่อให้ท่านช่วยเร่งรัดทางวังรังสิมันต์ให้ มารดาร้อนใจมากเพราะความจริงที่ไม่มีใครทราบเลยก็คือ คฤหาสน์หลังใหญ่ราคาร้อยล้านที่เป็นที่อาศัยของมารดากับวิรังรองนั้นกำลังจะถูกธนาคารยึด

มารดาของวิรังรองเป็นม่ายหลังจากที่หม่อมราชวงศ์สมประสงค์ อทิตยโรจน์เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุตอนที่วิรังรองอายุสิบห้าปี มารดาคบหากับกลุ่มคนที่เล่นไพ่เป็นการคลายเครียดแต่ต่อมาก็ถลำลึกถูกชักจูงจนกระทั่งมีหนี้สินล้นพ้นตัว เครื่องเพชรที่เคยมีก็แอบขายเอาเงินไปเข้าบ่อนจนหมด ที่เห็นใส่อยู่นั้นเป็นของปลอมทั้งสิ้น

ท่านปู่ไม่ทราบเลยว่าสมบัติของลูกชายนั้นถูกผลาญจนหมดไปเรียบร้อยแล้ว มารดาของวิรังรองกำชับนักหนาว่าห้ามแพร่งพรายให้ผู้ใดรู้เป็นอันขาด วิรังรองเองก็ทนไม่ได้เช่นกันที่จะถูกสังคมตราหน้าว่าหมดตัว ดังนั้นเมื่อท่านปู่แนะนำให้รู้จักกับอัศณวิน รังสิมันต์ มารดาจึงเห็นอนาคตอันสดใสทันที ได้ร่วมวางแผนกันมานานพอสมควรจนสบโอกาส แต่วิรังรองก็ชอบอัศณวินจริงๆ ก็เขาสุดแสนจะเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนั้น ใฝ่ฝันเหลือเกินว่าจะได้เขามาครอบครองเป็นสามีตีทะเบียนในเร็วๆ นี้

"ตกลงเธอจะพาฉันไปชอปปิงหรือเปล่ายัยนิจ ฉันอุตส่าห์คิดถึงและบึ่งรถมาหาตั้งไกลแบบนี้ พาฉันไปเปิดหูเปิดตาให้หายเซ็งหน่อยสิยะ" วิรังรองเอ่ยออกมา นิจภัทรทาเล็บเสร็จก็พยักหน้า