บทที่ 13 บ้านของมะลิ...
"มะลิของป้า ดีใจจริงๆ ลูกที่หนูมาอีก ป้าคิดว่าจะเป็นปีหน้าโน่นซะแล้วที่จะได้เจอกัน เห็นว่าจะมาช่วยพี่อัศณ์ของเราปลูกส้มเรอะ จะไหวหรือลูก นั่นมันงานหนักสำหรับหนูนะป้าว่า"
คุณป้าน้ำตาลเอ่ยทักทายพร้อมกับดึงจัสมินเข้าไปกอด เรือนไม้สักทองหลังใหญ่โอโถงเปิดไฟสว่างไปทั่วบริเวณ บนเรือนมีคุณลุงกวินคุณป้าน้ำตาลและพี่อิงอาศัยอยู่ พี่อิงนั้นบางครั้งก็พักที่เรือนรับรองใกล้ออฟฟิศในไร่ถ้าหากมีงานติดพัน แต่ทุกคนจะต้องมาทานข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากันที่เรือนใหญ่ ยกเว้นติดธุระ
"ไหวสิคะ จัสเคยปลูกดอกไม้ในสวนของคุณพ่อมาแล้ว คราวนี้จะได้ปลูกส้ม ไหวแน่นอนค่ะ" เสียงแจ่มใสเอ่ยทำให้ทุกคนยิ้มเอ็นดู จัสมินเป็นคนที่ชอบเรียนรู้ ทุกอย่างเจ้าหล่อนนับเป็นประสบการณ์ชีวิตหมดไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือใหญ่
"พ่อเราเพิ่งโทรมา ถามว่าถึงหรือยัง โทรหามะลิแล้วไม่ติดหรือยังไงนี่แหละ"
คุณลุงกวินเอ่ยขึ้น ใครๆ ก็รู้ว่าเบอร์นาโด คอสต้านั้นรักและห่วงลูกสาวแค่ไหน ไม่ถึงกับหวงแหนเหมือนสเตฟาน แม็คเคนซี่เจ้าพ่อเงินตราแห่งลาสเวกัส แต่จะเป็นลักษณะห่วงและคอยดูแลอย่างดีโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้
"เหรอคะ คงเป็นเพราะจัสปิดโทรศัพท์น่ะค่ะ คุณพ่อเลยติดต่อไม่ได้" จัสมินเอ่ย
"โฮ่งๆ" เสียงเห่าดังนำมาก่อน ก่อนที่เจ้าหมาขนสีน้ำตาลเข้มมีริ้วดำตรงคอจะวิ่งกะเผลกเข้ามา หางมันกระดิกดุ๋งดิ๋งด้วยความดีใจ ตรงเข้าไปตะกายขาของจัสมินที่นั่งอยู่บนโซฟาไม้สักมีเบาะนุ่มปูทับ จัสมินยิ้มกว้างรีบก้มตัวไปกอดมัน
"เป็นไงด่างพร้อย ขายังกะเผลกอยู่เหรอ" เอ่ยทักทายและยอมให้มันใช้ลิ้นเลียแก้มแผล็บๆ
"เฮ้ย พอได้แล้วเจ้านี่ เล่นกับหมา หมาเลียปากเหมือนเขาว่าจริงๆ มะลิอย่าให้มันเลียหน้า มันกินอะไรมาก็ไม่รู้ ไอ้หัสพาไปโรงครัวเมื่อตอนบ่าย"
อัศณวินรรีบเอ่ย เห็นเจ้าด่างพร้อยเลียแก้มนวลของหล่อนอย่างไม่เกรงใจใครแบบนั้น จัสมินยกร่างเจ้าด่างพร้อยมานั่งตักปล่อยให้มันแสดงความดีใจจนมันเหนื่อยจึงยอมหยุดตะกาย
"ไม่ได้กลิ่นอะไรนี่คะ เป็นเด็กดีหรือเปล่าด่างพร้อย ทำให้แม่ลิเสียชื่อหรือเปล่า"
จัสมินเอ่ยกับมัน ด่างพร้อยร้องอี๊ๆ ทำท่าซบตักจัสมิน ทุกคนหัวเราะกับเจ้าหมาช่างปะเหลาะ
"แล้วพี่อิงไปไหนละคะนี่" จัสมินเอ่ยถาม
"อยู่ออฟฟิศจ้ะ บึ่งรถออกมากินข้าวแล้วก็บึ่งกลับเข้าไปตอนทุ่มกว่า"
คุณป้าน้ำตาลตอบ ทั้งหมดนั่งคุยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบกันอยู่พักหนึ่งจนสมควรแก่เวลา
"ผมจะพามะลิไปพักก่อนนะครับพ่อ แม่" อัศณวินเอ่ย
"คุณพ่อฝากของมาให้คุณลุงคุณป้าด้วยค่ะ พรุ่งนี้จัสจะเอามาให้นะคะ"
จัสมินกล่าว กระเป๋าอยู่หลังรถของอัศณวิน พรุ่งนี้ตอนจัดกระเป๋าค่อยเอามาให้ท่าน
ต่อมาอัศณวินก็ขับรถพาจัสมินเข้าไปในรีสอร์ท จอดรถหน้าเรือนมะลิวัลย์
"พักเรือนนี้หรือจะพักหลังเดิม" อัศณวินเอ่ยถาม หลังเดิมนั้นก็อยู่ห่างประมาณไม่กี่สิบเมตร
"พักหลังเดิมดีกว่าค่ะ"
จัสมินตอบ นึกถึงความเหมาะสมและภาพลักษณ์ พี่อัศณ์หมั้นแล้ว ถึงแม้เขาจะคิดว่าจัสมินเป็นน้องสาวแต่คนทั่วไปไม่รู้ก็อาจจะเกิดข้อครหานินทาได้ ที่คิดนี่ห่วงชื่อเสียงของเขามากกว่าตัวเอง เพราะจัสมินมีชีวิตอยู่ที่อเมริกาไม่มีใครสนใจอยู่แล้ว แต่อัศณวินอยู่ที่นี่ ที่นี่คือโลกของเขา เขาไม่เคยมีประวัติด่างพร้อยมาตลอดชีวิต จัสมินจึงไม่ต้องการให้พี่อัศณ์เสียหายไม่ว่าทางใดทั้งสิ้น
อัศณวินพยักหน้าตามใจคนอยู่ แม้ในใจจะรู้สึกว่าเขาจะชอบมากกว่าถ้าหากเจ้าหล่อนจะเลือกอยู่ที่เรือนของเขา เพราะรู้สึกไม่เหงาเวลามีหล่อนอยู่ด้วย นี่จะมาเพียงแค่สองอาทิตย์เท่านั้นเอง เวลามองไปที่ลำธารทีไรภาพเด็กหญิงตัวน้อยที่มีใบหน้าเลอะเปรอะไปด้วยไอศกรีมก็ผุดขึ้นมาในมโนภาพ ทำให้อัศณวินยิ้ม ราวกับมันเพิ่งเกิดไม่นานมานี้เอง แต่ที่ไหนได้ นั่นมันตั้งแต่เขาอายุสิบหกและเจ้าตัวน้อยอายุเพียงหกขวบเท่านั้นเอง
"จะไปกินอะไรที่ร้านอาหารอีกไหม"
ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเปิดประตูรีสอร์ทหลังกะทัดรัดน่ารัก ยกกระเป๋าไปวางข้างตู้ให้ จัสมินพยักหน้าหงึกๆ
"ไปค่ะ แต่น้องลิขออาบน้ำสักสิบนาทีได้ไหมคะ" จัสมินเอ่ย อัศณวินพยักหน้า
"ได้สิ เชิญมะลิตามสบาย" เขาเอ่ย แล้วก็หันหลังจะเดินไปยังประตู
"พี่อัศณ์คะ"
เสียงเล็กเรียกทำให้อัศณวินหันไปมองอีกครั้ง จัสมินเดินเข้าไปหาเขา ไม่แน่ใจว่าจะกล่าวว่าอย่างไรว่าหล่อนยังไม่ได้กอดและหอมแก้มทักทายเขาอย่างเป็นทางการ เวลานี้อยู่ในที่รโหฐานแล้ว จัสมินน่าจะทำได้ตามธรรมเนียมที่ทำกันมา อัศณวินมองดูร่างบางที่เข้ามายืนตรงหน้า ปลายรองเท้าชนกัน ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมอง อัศณวินจึงดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่นแล้วก้มไปจรดจมูกบนหน้าผากกลมมนทีหนึ่ง
"ยินดีต้อนรับสู่บ้านของมะลิ"
เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยออกมาเบาๆ ทำให้จัสมินยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจที่พี่อัศณ์หอมหล่อนก่อน อ้อมแขนอบอุ่นและรอยยิ้มละมุนใจดี...จัสมินเขย่งขึ้นไปจูบแก้มสากของเขา
"ขอบคุณค่ะ" หญิงสาวเอ่ยเบาๆ อัศณวินยิ้มก่อนจะปล่อยร่างเล็ก
"ไปอาบน้ำเถอะ อีกยี่สิบนาทีพี่จะมารับ"
เขาเอ่ยแล้วยกมือขึ้นจับศีรษะเล็กโยกเบาๆ อยากหยอกเย้า จ้องมองหน้าจัสมินอยู่ครู่หนึ่งแล้วก้มมาหอมแก้มเร็วๆ ก่อนจะหันหลังเดินดุ่มลงจากกระท่อมไป
