บทที่ 15 ในอ้อมกอดพี่...

จัสมินยิ้มกับภาพนั้นแล้วซบศีรษะไปกับแขนแข็งแรง แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ากำลังเดินอยู่บนถนนสาธารณะที่มีกระท่อมรีสอร์ทเรียงราย เกรงจะมีคนเห็นเข้าจึงรีบผละออก

"ไม่น่าเชื่อว่าเวลามันจะผ่านไปเร็วแบบนี้ สิบหกปีที่แล้ว ถนนคอนกรีตเส้นนี้ยังไม่มี เป็นแค่ทางเดินเล็กๆ ไปลำธารตรงโน้น จำได้ไหม"

อัศณวินเอ่ยเบาๆ ภาพแห...