บทที่ 10 ตะคริวกินใจ
"ใช่" หญิงสาวตอบ คิดว่าเขาเองก็รู้ดีอยู่แล้ว ไม่น่าถามบ่อยๆ
"ดี หลังจากงานคุณเสร็จ ผมจะจ้างคุณออกแบบทำชุดให้เจ้าสาวผมหน่อย"
เสียงห้าวเอ่ย หันมามองอินทิรัศม์ด้วยสายตาจริงจัง หญิงสาวอึ้งไป คิดว่าหูฝาดไป
"เจ้าสาวคุณ? ใคร? คุณจะแต่งงานเหรอ เมื่อไหร่ จริงเหรอ"
หญิงสาวเอ่ยถามเสียงหลง เพราะไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขามีแฟนเป็นตัวเป็นตน แล้วมันคนไหนกันล่ะ เมื่อเช้านี้ก็ไม่ใช่คนที่อินทิรัศม์เคยเห็นเมื่อปีก่อนโน้น
"จะเป็นใครนั้น คุณยังไม่ต้องรู้หรอก ผมกำลังคุยกับเขาอยู่ ส่วนเมื่อไหร่นั้น ผมคิดว่า หนึ่งเดือนหลังจากงานของคุณเสร็จ สรุปว่าอีก 3 เดือนข้างหน้านี้ผมจะแต่งงาน"
จอร์แดนเอ่ย จ้องมองใบหน้าอินทิรัศม์นิ่งๆ สายตาค้นหาบางสิ่งบางอย่าง อินทิรัศม์ฟังแล้วก็นิ่งไปครู่ใหญ่ กำลังคิดว่า วันแรกเขาก็จัดให้หล่อนซะหลายยกเลยวันนี้ เขาช็อกระบบจนอินทิรัศม์ตั้งตัวไม่ติดจนถึงตอนนี้ก็ยังยืนนิ่งอึ้งคิดอะไรไม่ออก
"ว่าไง"
"คะ" เสียงงงเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกตัว
"จะรับทำให้ผมหรือเปล่า"
เขาถามเสียงเรียบ อินทิรัศม์มองใบหน้าที่ไม่ได้มีท่าว่าล้อเล่น เขาจะแต่งงานจริงเหรอ... คงจะถึงเวลาหยุดความเจ้าชู้ประตูดิน หยุดความเป็นเพลย์บอยเดตผู้หญิงไม่ซ้ำหน้ามาอยู่กับผู้หญิงเพียงคนเดียวแล้วกระมัง แต่ใครกันนะที่สามารถเอาผู้ชายคนนี้ได้อยู่หมัด เขายังจูบอินทิรัศม์อยู่เลยเมื่อไม่นานมานี้ แล้วถ้าคนรักของเขารู้เข้าจะว่ายังไง
"ดูก่อน เพราะต้องโฟกัสไปที่งานฉันก่อน อีกตั้งสามเดือน เดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที"
อินทิรัศม์กล่าวอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ คนในแก๊งนี้แต่งงาน อินทิรัศม์เป็นคนทำชุดให้แทบทุกคู่ ถ้าไม่ทำให้เขามันก็อาจจะดูเหมือนว่าอินทิรัศม์ลำเอียง ก็คงจะต้องทำให้เขาแหละ เพราะนึกไปถึงเหล่าผู้ใหญ่ที่เคารพรักด้วย
จอร์แดนมองหน้าคนที่ได้ยินว่าเขาจะแต่งงาน หวังอยากเห็นอารมณ์และความรู้สึกหวงแหนเสียดาย แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย มันว่างเปล่า ไม่มีอะไรในใจผู้หญิงคนนี้เลยจริงๆ ไม่มีความผิดหวัง เศร้าสลดเสียใจหรือเสียดายอะไรทั้งนั้น...แสดงว่าเจ้าหล่อนไม่มีแม้เศษเสี้ยวใจและความรู้สึกให้เขา
จอร์แดนถอนหายใจ... มันถึงที่สุดแล้วล่ะแบบนี้ เขาควรจะเลิกคิดได้แล้ว เลิกคิดเสียที พอกันทีกับความที่เคยแอบคิด แอบฝัน และแอบหวังว่าสักวันเจ้าหล่อนจะเปลี่ยนใจและเห็นเขาในสายตาบ้าง จอร์แดนลุกขึ้นยืน
"ก็ลองคิดดูก็แล้วกัน" เขาเอ่ย จากนั้นก็เดินออกจากห้องครัวไป อินทิรัศม์เดินตามออกไป
"ฉันกลับห้องก่อนนะ"
หญิงสาวเอ่ย เพราะไม่รู้ว่าจะอยู่คุยอะไรกับเขาอีก อยากกลับไปพักผ่อนดูตารางงานเสียหน่อย พรุ่งนี้จะต้องเริ่มประสานงานกับโรงแรมและพวกทีมงาน
"เชิญ" จอร์แดนเอ่ยเสียงเหมือนไม่แยแส เขาเดินออกไปยังสระว่ายน้ำที่อยู่ตรงสวนลอยของเพนต์เฮาส์ ถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงกางเกงในแล้วกระโดดลงไป อินทิรัศม์ได้ยินเสียงก็ตาโต รีบวิ่งออกไปดู
"จะบ้าเหรอ แขนคุณมีแผลอยู่นะ"
หญิงสาวตะโกนไปหาคนที่กำลังดำผุดดำว่ายอยู่ เวลาจะค่ำแล้วแบบนี้ เขามีอารมณ์ว่ายน้ำ อินทิรัศม์มองแล้วก็ส่ายหน้า เสียงเครื่องล้างจานดังขึ้น
"เครื่องล้างจานดังแล้ว" ตะโกนบอกเขา จอร์แดนหยุดว่าย หันมามองคนที่กำลังยืนตะโกนที่ขอบสระ เขาว่ายไปในโซนน้ำลึก 3 เมตร
"โอ๊ย...ตะคริว... ขาผม"
เขาร้องตะโกนแล้วร่างสูงก็ดิ่งจมลงไปก้นสระ อินทิรัศม์ตกใจกับการเห็นเขาจู่ๆ ก็จมไปต่อหน้าต่อตาแบบนั้น หญิงสาวไม่คิดอะไรทั้งนั้นรีบกระโจนลงไปในสระเพื่อช่วยเขาทันที
"จอร์แดน!" อินทิรัศม์ร้องเสียงดัง แล้วดำน้ำลงไปหาเขา ดึงแขนของเขาขึ้น หญิงสาวดึงร่างสูงจนศีรษะพ้นน้ำ
"แดน!" ร้องเรียกพร้อมกับโอบแขนล็อกคอลากเข้าไปยังขอบสระ
"แดน! โอเคหรือเปล่า อย่าเป็นอะไรนะ..."
อินทิรัศน์ดึงเลียบขอบสระไปจนถึงบันได เขาหน้าซีดลืมตาขึ้น
"ขาผม...เจ็บ" เขาเอ่ย
"นั่งที่บันไดนี่ก่อน เดี๋ยวเราจะดึงขึ้น"
อินทิรัศม์เอ่ยตั้งใจว่าจะขึ้นไปข้างบนแล้วดึงเขาขึ้นจากสระ
"อย่าเพิ่งไป อยู่กับผมก่อน"
เขาเอ่ยแล้วดึงแขนอินทิรัศม์ไว้ เขานั่งที่บันไดดึงอินทิรัศม์ไปนั่งตัก ใบหน้าซบที่ไหล่
"ขาผมเจ็บ ขยับไม่ได้" เขาพูด อินทิรัศม์ทราบว่ามันเป็นอาการของตะคริว
"ต้องรีบขึ้นจากน้ำไง ปล่อยก่อนสิ" หญิงสาวเอ่ยเสียงเครียดเพราะเป็นห่วงเขา
"เราจะโทรเรียกดีน"
เอ่ยบอกเขาอีก เห็นเขาเงียบไป เอาคางเกยไหล่อินทิรัศม์แล้วหลับตานิ่ง อินทิรัศม์เห็นแล้วก็นึกถึงเด็กชายวัยสิบสามปีที่ชอบป้วนเปี้ยนอยู่ด้วยตอนที่ไปเมืองไทย หญิงสาวหันไปกอดเขาแล้วลูบหลังปลอบ
"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็หาย รัศม์จะช่วยแดนเอง ไม่ต้องกลัวนะ" เอ่ยปลอบด้วยความสงสาร
"มันชาๆ" จอร์แดนเอ่ยบอกคนที่กอดอยู่
"ชาเฉยๆ เหรอ ไม่เจ็บแล้วนะ ดีๆ" เอ่ยแล้วก็ตบหลังเขาเบาๆ เหมือนโล่งใจ
"ขาซ้ายเจ็บ แต่ขาขวาชา" จอร์แดนเอ่ยบอก แนบแก้มไปกับซอกคอของคนที่กอดเขา กดจมูกสูดดมกลิ่นผิวแท้ที่ติดอยู่ในจิตใต้สำนึกลึกล้ำ
"ปล่อยเราก่อน ไม่อยากนั่งบนขาคุณแบบนี้ ไม่ไปไหนหรอกน่ะ แค่จะขึ้นไปโทรเรียกดีนมาช่วย"
บอกเขาแล้วก็ขยับตัว แต่มือใหญ่ดึงเอาไว้
"ผมกลัว ถ้าคุณไปแล้วผมหล่นไปก้นสระอีกล่ะ" เขาพูดน่าสงสาร
"ก็จับเหล็กนี่ไว้สิ มือไม่เป็นตะคริวนี่ จับราวบันไดไว้ก่อน แค่สองนาทีเอง นะ"
อินทิรัศม์พูดกับเขา ตอนนี้ในใจเห็นเขาเป็นเด็กชายคนน่ารักคนนั้น เด็กชายที่บอกว่าเขาตัวยาวกว่าอินทิรัศม์ตั้งหลายคืบ ให้มาเรียนอเมริกา เขาจะดูแลอินทิรัศม์เอง เคยสนิทกันถึงขนาดนั้น แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นแบบนี้นะ คิดไปเรื่อยเปื่อยด้วยความใจหาย กลัวเขาเป็นอะไรไป อินทิรัศม์เคยจมน้ำตอนเด็กและไม่เคยไว้ใจน้ำ มันอันตรายมากโดยเฉพาะตอนที่เป็นตะคริว
"โอเค" จอร์แดนเอ่ย อินทิรัศม์จึงรีบผละออก กำลังจะขึ้นตรงขอบสระ
ตูม!
เสียงน้ำแตกกระจาย คนร่างสูงหล่นร่วงจากบันไดไปก้นสระอีกครั้ง อินทิรัศม์ก็รีบดำลงไปดึงเขาขึ้นมาอีก เขากอดอินทิรัศม์ไว้แน่น
"อย่ากอดแน่น เดี๋ยวก็จมทั้งคู่หรอก จะดึงไปที่น้ำตื้นตรงโน้น แข็งใจหน่อยนะ"
หญิงสาวเอ่ยกับเขา จากนั้นก็กลั้นใจลากเขาไปยังหัวสระที่มีน้ำตื้นสำหรับเด็กเล่นได้
