บทที่ 11 ตะคริวกินใจ

อินทิรัศม์โล่งใจที่เท้าเหยียบแตะพื้นสระได้ เขากอดอินทิรัศม์พิงขอบสระ ทิ้งน้ำหนักมาให้ค่อนข้างมาก อินทิรัศม์คิดว่าเพราะเขาเจ็บขาและชาขายืนไม่ค่อยถนัด แขนเรียวโอบไปรอบเอวสอบช่วยพยุง

"คุณหันไปโน้มตัวที่ขอบสระสิ ฉันจะขึ้นไปช่วยดึงขึ้น นะ"

เอ่ยบอก วางแผนตามที่คิดว่าต้องทำแบบนั้นถึงจะดึงเขาขึ้นได้ อินทิรัศม์เพิ่งตระหนักว่าเขาสวมกางเกงในตัวเดียว อะไรบางอย่างดุนแนบอยู่ที่หน้าท้อง เขากอดไม่ยอมปล่อย

"แดน ปล่อยก่อน"

เอ่ยบอก เขากดคางไปบนไหล่ หลังเขาพิงกับขอบสระ อินทิรัศม์ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาทั้งตัว หญิงสาวจับหน้าเขาให้เงยขึ้นมอง  เขาสูดปากเจ็บ

"โอย..."

"อดทนนะ เดี๋ยวจะนวดให้"

อินทิรัศม์ปลอบเขา แกะมือใหญ่ออกจากเอว ผลักเขาเบาๆ ให้หันไปหาขอบสระ เขาล้มตัวไปตามที่อินทิรัศม์สั่ง หญิงสาวไม่รอช้ารีบกระโดดขึ้นไปแล้วก็ดึงร่างของเขาจนขึ้นมานอนบนพื้นได้ ร่างบางรีบวิ่งไปเอาผ้าเช็ดตัวมาห่มให้ ขยับไปนวดขาให้เขาอย่างร้อนใจ

"ตรงไหนแดน เจ็บตรงไหน"

"ตอนนี้มันชาทั้งสองข้างเลย"

เอ่ยบอกแล้วก็หรี่ตามองคนที่บีบนวดขาให้ เห็นใบหน้างามมีความเป็นห่วงกังวลฉายออกมาชัดเจน

"คิดว่าอยากให้เราตายเสียอีก" เขาเอ่ยออกมา อินทิรัศม์ชะงักมือ

"บ้าน่า ไม่ได้อยากให้ใครตายทั้งนั้นแหละ อย่าหาเรื่อง"

อินทิรัศม์เอ่ย มือก็นวดต่อไปอย่างตั้งใจ

"ตรงต้นขาน่ะ โอย... สูงอีกนิด" เขาร้องบอก อินทิรัศม์ก็นวดสูงขึ้นมาถึงเหนือเข่า

"สูงอีก เจ็บมากตรงนั้น สูงอีกนิดหนึ่ง"

เขาเอ่ยบอก อินทิรัศม์กับขยับมือนวดสูงขึ้นไป จอร์แดนแยกขาออกกว้างอีกนิดหนึ่ง

"ซอกขาน่ะ ตรงนั้นเลย"

เอ่ยบอกแล้วหรี่ตามอง อินทิรัศม์ก็นวดให้อย่างไม่เกี่ยงงอน เห็นเขาเจ็บก็สงสารอย่างเดียวเลยตอนนี้ มือนวดขึ้นไปถึงซอกขา หลังมือชนเข้ากับบางสิ่งบางอย่าง หญิงสาวหน้าแดงเพราะรู้ว่ามันคืออะไร

"ไข่ผมไม่รู้สึกเลย หรือมันจะกินไข่ผมไปด้วย"

เขาเอ่ยออกมาทำให้อินทิรัศม์หน้าแดงก่ำที่เขาพูดตรงๆ แบบนั้น นึกภาพที่อะไรของเขาถูกตะคริวกิน ก็ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ เพราะมันคงจะเจ็บปวดมากทีเดียว

"บ้าแล้ว ไม่เคยได้ยินเลยแบบนั้น" เอ่ยเสียงอุบอิบ

"อูย เจ็บจริงนะคุณ มันกินไล่จากขาขึ้นมาจริงๆ ด้วย ขาค่อยยังชั่วแต่มันเจ็บที่ไข่แล้วคุณ โอย อูย"

จอร์แดนร้อง อินทิรัศม์หน้าตื่นตระหนกในเวลานี้ เพราะไม่เคยมีประสบการณ์ช่วยเหลือคนโดนตะคริวกินไข่มาก่อน

"ล้อเล่นหรือเปล่า อย่าแกล้งนะ"

คนตัวบางหน้าซีด เขาร้องครวญเอามือกุมกลางลำตัว แถมดึงมือของอินทิรัศม์ไปกุมมันด้วย หญิงสาวสะดุ้งโหยงที่สัมผัสเข้าอย่างจังแบบนั้น รีบดึงมือกลับ จับผ้าเช็ดตัวโปะไปบนนั้น เพราะรู้สึกว่ามันจะมีขนาดใหญ่ขึ้นทันตาเห็น

"โอย ตะคริวกินไข่ มันแข็งเกร็งแล้วคุณ โอย จับดูสิ แข็งปั๋งเลย" เขาพูดพลางครางเจ็บ

"เดี๋ยวนะ คุณทนหน่อย จะโทรเรียกดีนมา"

หญิงสาวเอ่ยแล้วก็ขยับลุกขึ้น จอร์แดนคว้าแขนจนร่างบางถลาล้มมาเกยบนร่างของเขา

"อุ๊ย เจ็บมั้ย"

เป็นห่วงเขาแทนที่จะห่วงตัวเอง จอร์แดนดึงร่างนุ่มมานอนบนตัวเขาโอบแขนไปรอบเอวเล็ก

"เจ็บสิ นอนนิ่งๆ" เขาสั่ง อินทิรัศม์ก็รีบนิ่งตาม ชะโงกมองหน้าเขา เห็นเขาหลับตาลง มือใหญ่กอดอินทิรัศม์ จอร์แดนสัมผัสผิวบางผ่านเสื้อเปียกทำให้นึกได้ว่าหล่อนเปียกทั้งตัว ชายหนุ่มขยับตัวไม่อยากแกล้งคนซื่อต่อไปแล้ว เพราะตัวหล่อนบางนิดเดียว เขากลัวจะไม่สบายเอา

"ตอนนี้ขาผมดูเหมือนจะโอเคแล้ว"

เขาพูดแล้วก็พลิกตัวทำให้อินทิรัศม์ไปนอนอยู่ใต้ร่างของเขา หญิงสาวมองเขาตาโต จอร์แดนมองดูหน้างามที่ทำท่างงๆ อยู่ เขาพยายามซ่อนรอยยิ้มขำไว้อย่างมิดชิด สมใจที่ได้แกล้งคนให้หายหงุดหงิดได้ เขาก้มไปหอมแก้มแรงๆ

"ขอบคุณนะที่ช่วยผม อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าคุณไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำจนเกินไปอะไรนัก ไม่ได้อยากให้ผมตาย"

เขาเอ่ยแล้วก้มมาจูบปากอย่างไม่ได้ส่งสัญญาณเตือน อินทิรัศม์รีบยกมือผลักอกแต่เขาไม่ยอมเขยื้อน เขาเพียงแต่จูบเรียวปาก ไม่ได้ส่งลิ้นเข้าไปก่อกวนให้เกิดอารมณ์ปั่นป่วนอย่างที่ตกใจกลัว

ครู่ต่อมาก็เงยหน้าขึ้น

"ผมแค่จะวอร์มริมฝีปากให้คุณเท่านั้นเอง เป็นการขอบคุณไง"

จอร์แดนเอ่ย จากนั้นก็ขยับลุกขึ้น แล้วก้มลงตวัดร่างบางสู่อ้อมแขน อุ้มเข้าไปภายในตรงสู่ห้องนอนสำรองที่เจฟิโอกับไอริสเอาไว้ให้แขกมาพัก อินทิรัศม์กระพริบตาเพื่อให้หายงง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

"คุณตัวเปียก อาบน้ำอุ่นก่อนเถอะ ผมจะลงไปเอาชุดให้"

จอร์แดนเอ่ย เพราะไม่อยากให้หล่อนอยู่ในเสื้อผ้าเปียก เดินตัวเปียกเข้าลิฟต์ หญิงสาวเห็นเขาเดินตัวปลิว ในใจคิดว่าเขาหายเร็วดี แต่ก็แค่นั้น ไม่ได้คิดลึกอะไรอีก เพราะเป็นคนไม่คิดซับซ้อนเรื่องอดีต เขาหายก็ดีแล้ว แต่บอกตัวเองว่าจะต้องปรับตัวให้เร็วกว่านี้เพื่อรับมือกับเขา

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวยืมเสื้อคลุมสวมทับลงไปห้องก็พอ ไปอาบที่ห้องเอา"

อินทิรัศม์เอ่ย จอร์แดนพยักหน้าเห็นด้วย เป็นครั้งแรกที่คุยกันอย่างเข้าใจและเห็นพ้องไปในทางเดียวกัน

"งั้นลงไปด้วยกัน"

จอร์แดนกล่าว เขาเดินกลับออกไปที่สระเพื่อเก็บเอาเสื้อผ้าที่ถอดโยนไว้มาสวม จากนั้นก็เดินเข้ามาในเพนต์เฮาส์ อินทิรัศม์สวมเสื้อคลุมขนนุ่มสีขาวยืนรอที่ประตู ทั้งสองลงลิฟต์ส่วนตัวไปยังชั้นที่พัก เมื่อลิฟต์เปิดก็เดินออกมา จนไปถึงห้องของอินทิรัศม์หญิงสาวใช้คีย์การ์ดเปิดประตูออก เดินเข้าไปแล้วหันมามองจอร์แดน

"ตกลง" เอ่ยออกมา จอร์แดนเลิกคิ้ว

"ตกลงเรื่องอะไร" ชายหนุ่มถาม

"เรื่องที่จะทำชุดให้เจ้าสาวของคุณน่ะ ฉันจะทำให้"

เอ่ยแล้วก็ยิ้มให้เขาและผลักประตูปิด

จอร์แดนมองนิ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว เดินไปยังห้องตัวเอง เจ้าหล่อนตกลงทำชุดให้เจ้าสาวของเขาพร้อมกับรอยยิ้มยินดีและเต็มใจเสียด้วย...

เจ็บดีเหมือนกัน เจ็บเหมือนโดนตะคริวกินเลย... แต่มันกินที่หัวใจ... ไม่ใช่ที่ขา...

<br/>