บทที่ 121 มนตราแห่งรัก (จบ)

<strong>ณ บ้านปางผาหมอก</strong> เวลาแดดร่มลมตก ตะวันลับสันเขาไปนานแล้ว ร่างสูงสามร่างกำลังเดินทำท่าเหมือนตีนแมวเข้าไปในเขตบ้านกระท่อมของทวดจู๋ ชายชราผู้มีอายุกว่าร้อยปี

"ทำไมพวกเราต้องย่องแบบนี้ด้วยวะ บรรยากาศมันเสียวๆ ไงก็ไม่รู้ว่ะ กูว่าเราขอตาทวดดีๆ ก็ได้นี่หว่า"

เสียงของจอร์แดนกระซิบเพื่อนจอมแผล...