บทที่ 15 คนช่างแกล้ง

"เป็นไงบ้าง" เอ่ยถาม อินทิรัศม์ลืมตาขึ้นมามองเขา

"เจ็บเท้าสุดๆ เลยตอนนี้"

หญิงสาวตอบตามความจริง นั่นทำให้จอร์แดนตระหนักว่าเจ้าหล่อนวิ่งเท้าเปล่าไม่ได้สวมอะไร ชายหนุ่มรีบก้มไปดู เอาโทรศัพท์มาเปิดไฟฉายแล้วส่อง เขาวางมือไปบนหลังเท้าเล็ก ข้างเท้าและส้นเท้ามีเลือดไหลซึม จอร์แดนตกใจเงยหน้าขึ้น

"มีเลือดไหลด้วย เจ็บมากไหม"

เขาเอ่ยถามเสียงเคร่งเครียด ลุกขึ้นดึงแขนอินทิรัศม์ให้ขึ้นไปนั่งที่เบาะหลัง เขาขึ้นตามไป จับให้ร่างบางเอนพิง ยกเท้าทั้งสองข้างมาวางบนตักแล้วเปิดไฟในรถดูอย่างละเอียด ผิวเท้าบางแตกจริงๆ ด้วย จอร์แดนหน้าซีด

"เจ็บไหม" เขาถามอีกครั้ง อินทิรัศม์ชะโงกหน้ามาดูเท้าตัวเอง เห็นว่าอุ้งเท้าเยินพอดู

"แสบเหมือนกัน"

"บ้าที่สุด ไม่ใส่รองเท้าก็ไม่บอก"

เขาบ่นหรือด่าก็ไม่แน่ใจ จอร์แดนควานได้ผ้าขนหนูผืนเล็กก็เอามาชุบน้ำบิดหมาดและเช็ดเท้าให้

"ไม่ต้องไปแล้วล่ะ กลับโรงแรมดีกว่า" เขาเอ่ย

"อ้าว นี่จะถึงแล้วนะ โทรให้ใครออกมารับก็ได้นี่"

อินทิรัศม์เอ่ย นั่นทำให้จอร์แดนนึกได้ว่ารถมันขับไม่ได้ อย่างน้อยเขาก็ต้องทำให้หล่อนเชื่อต่อไปว่ารถมันเสีย

"โอเค เดี๋ยวเรียกบอดีการ์ดมารับกลับโรงแรม"

ชายหนุ่มเอ่ย ขืนเข้าไปในคฤหาสน์แม็คเคนซี่ เขาโดนยำเละแน่ โดยเฉพาะไอริสกับเหล่ากองทัพสตรีทั้งหลาย ไม่มีใครเชื่อแน่นอนว่ารถสปอร์ตหรูของจอร์แดนจะเสียขึ้นมากลางคันแบบนั้น นอกจากยัยคนซื่อบื้อที่นั่งทำนิ่วหน้าด้วยความแสบเท้าอยู่นี่ แต่มันเป็นความผิดของเจ้าหล่อนเองนั่นแหละ อยากคุยกับผู้ชายเสียงอ่อนเสียงหวานต่อหน้าเขาทำไมล่ะ จอร์แดนสรุปในใจ

เมื่อโทรให้คนไปรับมาส่งที่โรงแรมเสร็จ จอร์แดนก็โทรไปบอกเหล่าผู้ใหญ่ว่าอินทิรัศม์ขอพักในคืนนี้ ชายหนุ่มอุ้มร่างบางเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัว ขึ้นสู่ชั้นที่พัก อินทิรัศม์โอบแขนไปรอบคอแข็งแรง ได้กลิ่นอาฟเตอร์เชฟกลิ่นประจำตัวเขาที่คุ้นเคยจมูก เขาเป็นพวกสำอางสมกับเป็นเพลย์บอยรักสนุก อกกว้างที่พิงศีรษะอยู่ได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นเป็นจังหวะมั่นคง

หญิงสาวดึงคีย์การ์ดจากกระเป๋าเปิดประตูออก สรุปในใจว่า ออกไปครึ่งชั่วโมงเพื่อให้ได้แผลมาเต็มฝ่าเท้า...แล้วนี่จะทำยังไง เท้าเป็นอวัยวะที่สำคัญที่สุดอวัยวะหนึ่ง ถ้าเดินไม่ได้มันก็จบ...

จอร์แดนวางร่างบางให้นั่งที่โซฟา

"นั่งนิ่งๆ รอก่อน ผมจะไปเอาน้ำมาทำความสะอาดให้"

เขาสั่งจากนั้นก็เดินออกจากห้อง ห้านาทีต่อมาก็กลับมาพร้อมกับกะละมังและผ้าขนหนูหลายผืน เขาเข้าไปในห้องน้ำ เอาน้ำใส่กะละมังออกมา คุกเข่านั่งตรงหน้าอินทิรัศม์

"ยกเท้าแช่ในนี้ น้ำอุ่นกำลังดี ผมจะล้างด้วยสบู่ให้สะอาด เอาเศษฝุ่นสกปรกออกก่อนแล้วจะทำแผลให้"

เขาเอ่ย น้ำเสียงเป็นห่วงกังวล อินทิรัศม์ทำตามเขาอย่างว่าง่ายเพราะต้องการกำจัดเชื้อโรคโดยเร็วที่สุด

จอร์แดนลูบเท้าเรียวสองข้างอย่างทะนุถนอม รู้สึกผิดอยู่ในใจที่ทำให้เท้าสวยของหล่อนเกิดแผลตรงฝ่าเท้าหลายแผลเลย คนซื่อบื้อนี่ก็ไม่ยอมร้องสักแอะว่าเจ็บ บ้าที่สุด...

จอร์แดนล้างเท้าให้อินทิรัศม์จนสะอาด เปลี่ยนน้ำถึงสามน้ำ จากนั้นก็เช็ดเท้าจนแห้ง ไปเอาครีมและยาออกมาจากตู้ยา

"คุณนอนลงไปเลย"

เขาสั่ง ผลักอินทิรัศม์เบาๆ ให้นอนหงายเหยียดยาวไปบนโซฟา เอาหมอนมารองศีรษะให้ เขาไปนั่งปลายเท้า ยกเท้าของหญิงสาววางบนตัก จากนั้นก็ทำแผลให้อย่างเบามือ ลูบไล้ครีมไปทั่วเท้า อินทิรัศม์รู้สึกผ่อนคลายเมื่อมีคนมาบริการนวดฝ่าเท้าให้ จนรู้สึกง่วง

จอร์แดนมองดูคนที่นอนหลับตารีแล็กซ์อยู่ ชายหนุ่มแอบรู้สึกโล่งอกที่แผลมันแค่ถลอกไม่มีแผลลึก เห็นเจ้าหล่อนทำท่าง่วงจึงนวดเท้าให้เบาๆ ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นว่าคนเจ็บหลับไปจริงๆ

"สม...อยากทำให้หึงทำไมละ..."

เขาเอ่ยพึมพำกับคนหลับ ลูบไล้น่องเรียวงามอย่างปลอบประโลม เมื่อเห็นว่าหลับแน่แล้วก็ค่อยลุกขึ้นอุ้มร่างบางไปที่เตียง เห็นว่าเสื้อผ้าหล่อนเปียกชื้นนิดหนึ่งเพราะเหงื่อ จึงค่อยถอดให้ ซึ่งคนง่วงก็ยอมให้ถอดเสื้อโดยไม่รู้สึกตัว จอร์แดนมองดูเสื้อชั้นในสีหวานที่ห่อหุ้มเนินทรวงอวบอิ่มอยู่ มันสวยเหลือเกินในความรู้สึกของเขา

กางเกงยีนส์นั่นคงต้องทิ้งไว้ก่อนเพราะไม่อยากทำให้หล่อนตื่นเขาดึงผ้าห่มมาห่มให้ถึงอก เดินไปเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาลไปเก็บในห้อง จากนั้นก็เดินกลับมานั่งที่เตียง ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงกับทุกสิ่งทุกอย่าง นั่งจนง่วงจึงล้มตัวนอนข้างๆ คนที่กำลังหลับอยู่ จอร์แดนนอนตะแคงมองใบหน้าแสนงดงามไปเสียทุกมุมของคนหลับ

"ทำไมผมต้องรักคนอย่างคุณด้วยนะ"

เขาเอ่ยออกมากับตัวเอง มือใหญ่เอื้อมไปปัดผมตรงแก้มให้อย่างอ่อนโยน ร่างเล็กพลิกมาหา หน้างามห่างจากอกของเขานิดเดียว จอร์แดนจึงขยับไปใกล้อีกนิด รู้สึกถึงใบหน้าเรียวที่สัมผัสกับอกของเขา ให้รู้สึกดีมากๆ ได้นอนกอดร่างคนที่เป็นเจ้าของหัวใจเขาตั้งแต่อายุสิบสาม โอบแขนไปรอบเอวบางดึงเข้ามากอด วางคางไปบนผมสลวย จากนั้นก็ผล็อยหลับตามคนในอ้อมแขนในเวลาต่อมา

<br/>