บทที่ 39 รุก...

อินทิรัศม์จึงก้มไปเก็บ แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็จ๊ะเอ๋เข้ากับความใหญ่โตมโหฬารยามเช้าที่ชี้โด่เกือบทิ่มตาอินทิรัศม์

"ว้าย!" ร้องออกมาเสียงดังและผงะถอยหลัง ทำท่าจะล้ม จอร์แดนจึงรีบเอื้อมมือไปคว้าแขนดึงเข้ามากอด

"โอ๊ย" เขาร้องเจ็บบ้าง อินทิรัศม์คว้าไหล่เขาไว้เป็นที่พึ่งด้วยความตกใจที่เกือบล้ม และตกใจที่เขาร...