บทที่ 5 ฟอร์เก็ตมีน็อต...
"ใช่จ้ะ รัศม์คิดถึงทุกคนเลย มาเวกัสแล้วรู้ว่ามันคุ้มมาก จะได้เจอเกือบครบทีมแน่ะ" อินทิรัศม์กล่าว เอียงศีรษะไปซบไหล่อุ่นของแคลร์ สองสาวหัวเราะกันอย่างแฮปปี้กับการได้มารียูเนียนกันในครั้งนี้
"ห้องฟอร์เก็ตมีน็อตก็พร้อมสำหรับเจซีแอล แคลร์บุ๊กไว้แล้ว อยากทำนานแค่ไหนก็ได้ จริงไหมคะแดน"
แคลร์หันไปพูดกับจอร์แดนบ้าง ร่างสูงยืนนิ่งและเงียบ เขาไม่ใช่คนที่ทำหน้าบึ้งเก่งนักหรอกเวลาอยู่กับคนอื่น หน้าหล่อยิ้มกริ่มดวงตาเป็นประกายพราวอย่างพร้อมหว่านเสน่ห์หาเจอสาวคนไหนที่สวยสะดุดตา นั่นล่ะจอร์แดนที่คนแถวนี้คุ้นเคย แต่เวลานี้กลับตีหน้านิ่งเกือบมึนตึง ถ้าเป็นผู้หญิง แคลร์จะว่าเขา...งอน
จอร์แดนยักไหล่ ไม่พูดอะไร อินทิรัศม์เอื้อมมือไปดึงกระเป๋าจากมือเขา แต่เขาไม่ยอมปล่อย
"เราลากเองได้" อินทิรัศม์เอ่ยเสียงเย็น รู้ว่าเขากำลังท้าทายอารมณ์ ไม่อยากจะเป็นเหยื่อให้เขาโยนอารมณ์หงุดหงิดใส่ทุกทีไป ต้องแสดงอะไรออกไปบ้างว่าอินทิรัศม์ก็เดือดเป็นเหมือนกัน
"แคลร์พาเขาไปเคาน์เตอร์ เช็กอินให้เรียบร้อย ผมจะรอที่ลิฟต์" เขาเอ่ยสั่งแคลร์ นานๆ จะใช้เสียงแสดงอำนาจในฐานะผู้ดูแลโรงแรมตัวแทนของเจฟิโอ
"ได้ค่ะ" แคลร์เอ่ย แม้ว่าจะเป็นญาติและแขกวีไอพี แต่ทุกคนที่เข้าพักก็จะต้องทำตามกฎของโรงแรม ต้องเช็กอินให้ถูกต้อง
หลังจากเรียบร้อยแล้ว แคลร์กับอินทิรัศม์ก็พากันเดินไปยังลิฟต์ จอร์แดนยืนรออยู่ที่หน้าลิฟต์ เขากดแล้วลากกระเป๋าเข้าไปยืนรอ จากนั้นก็กดขึ้นไปชั้นที่พัก
<strong>กริ๊ง-กริ๊ง</strong>
เสียงโทรศัพท์ของแคลร์ดังขึ้น หญิงสาวรีบกดรับสาย เป็นสเปนเซอร์โทรมา
"ฮัลโหลที่รัก" แคลร์เอ่ยไปในโทรศัพท์
"คิดถึงคุณจังคนเก่ง อยู่ไหน รัซซี่มาถึงหรือยัง"
สเปนเซอร์เอ่ยถามมาตามสาย เขาอยู่ที่ชั้นออฟฟิศนี่เอง แคลร์หัวเราะคิกกับคนปากหวาน มีลูกด้วยกันสองคนแล้วเขายังหวานไม่เสื่อมคลาย สเปนเซอร์ตัดสินใจให้แคลร์ปิดอู่เพราะไม่ต้องการให้เมียทรมานกับการอุ้มท้อง ทั้งสองท้อง แคลร์แพ้ท้องหนักมากและคลอดยาก ต้องผ่าทั้งสองคนเลย สเปนเซอร์เห็นความทุกข์ยากของคนอุ้มท้องก็ไม่ต้องการเห็นอีก จึงหยุดเพียงแค่สองคนก็พอ แม้ในทีแรกเขาจะต้องการมีลูกหลายคนก็ตาม
"มาถึงแล้วค่ะอยู่กับแดน กำลังจะส่งรัซซี่ที่ห้องค่ะ" แคลร์ตอบ
"เหรอ ถ้างั้นคุณรีบปลีกตัวมาเร็ว อย่าเป็นก้างเขา มาหาผมดีกว่า ตอนนี้หิวมาก" เขากระซิบเพราะกลัวจอร์แดนกับอินทิรัศม์จะได้ยิน แคลร์พยายามจะไม่หัวเราะออกมา ตอนนี้เวลาเที่ยงกว่าเขารอกินข้าวนั่นเอง
"โอเคค่ะ จะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" แคลร์เอ่ยแล้วก็ปิดโทรศัพท์
"สเปนซ์โทรมาว่ามีเรื่องด่วนเข้าออฟฟิศ แคลร์ฝากรัซซี่ให้คุณช่วยดูแลต่อด้วยนะคะแดน รัซซี่อย่าว่ากันนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วแคลร์จะโทรหานะคนสวย แดนคุณยังไม่ได้ทานข้าวก็พารัซซี่ไปทานด้วยนะ"
แคลร์พูดเสร็จ ลิฟต์เปิด แคลร์กดลิฟต์ค้างไว้ให้จอร์แดนกับอินทิรัศม์เดินออกไป
"แคลร์หวังว่ารัซซี่จะชอบดอกไม้นะ"
แคลร์ตะโกนบอกอินทิรัศม์โบกมือให้หย็อยๆ ขณะที่ประตูลิฟต์ปิดลง อินทิรัศม์โบกมือให้ หันไปอีกทีร่างสูงก็เดินลากกระเป๋าไปตามทางเดินปูพรมหนา ไปถึงหน้าห้องที่อินทิรัศม์จำได้ว่าแคลร์เคยพักที่นี่ เขาใช้คีการ์ดเปิดประตูออกกว้างแล้วลากกระเป๋าเข้าไป อินทิรัศม์เดินตาม ปล่อยประตูให้เปิดไว้อย่างนั้น
"ขอบคุณมากค่ะ" หญิงสาวเอ่ยกับเขา
"นี่เที่ยงครึ่งแล้ว คุณหิวหรือเปล่า"
จอร์แดนเอ่ยถาม ตั้งแต่ตื่นมาเขายังไม่ได้กินอะไรเลย รู้สึกหิวขึ้นมาตั้งแต่แคลร์พูดเรื่องอาหาร แต่เขาไม่อยากพูดกับคนเย็นชาที่ซ่อนความแสบสันไว้ไม่น้อยตรงหน้า แต่เวลานี้อยู่กันสองคน ถ้าไม่พูดเสียเลย เดี๋ยวเจ้าหล่อนจะว่าเขาทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตอีก
"ฉันขอพักก่อนสักชั่วโมง เดี๋ยวจะหากินเอง เชิญคุณตามสบายเถอะ" อินทิรัศม์กล่าว จอร์แดนยักไหล่
"โอเค ผมไปล่ะ" เอ่ยเพียงเท่านั้นก็เดินหันหลังออกจากห้องไป อินทิรัศม์ถอนหายใจโล่งอก ทำไมรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวเองเวลาอยู่กับเขาสองต่อสองแบบนี้ก็ไม่รู้ ไม่เคยสังเกตว่ามีอาการนี้มาก่อน อินทิรัศม์สลัดศีรษะเบาๆ ไม่อยากคิดอะไรตอนกำลังเหนื่อย นอนสักชั่วโมงเป็นการชาร์ตพลังงานก่อนดีกว่า
หญิงสาวจัดการรีบเปิดกระเป๋าจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ อาบน้ำและสวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เห็นดอกกล้วยไม้สวยสีม่วงที่แคลร์จัดใส่แจกันตั้งตรงโต๊ะกระจกก็ยิ้มออกมา แคลร์จำได้ว่าอินทิรัศม์ชอบดอกไม้สีม่วง
หญิงสาวนอนพักสายตาและผล็อยหลับไปจนกระทั่งตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็เกือบสามโมง รู้สึกหิวมากตอนนี้ ท้องร้องโกรกกรากเลยทีเดียว จึงลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันแล้วโทรไปยังรูมเซอร์วิส
"ขอสเต็กปลาชุดหนึ่งค่ะ"
"หมดครับ" เสียงรูมเซอร์วิสตอบกลับมา ทำให้อินทิรัศม์ขมวดคิ้ว เป็นไปไม่ได้ พนักงานพูดผิดแน่ โรงแรมระดับเจ็ดดาวแบบนี้จะหมดได้ยังไงกัน
"งั้นเอาผัดมักกะโรนีปลาซามอนก็ได้ค่ะ"
"หมดครับ" เสียงตอบกลับมาอีก
"อืม...เอาอาหารไทยก็แล้วกัน มี อืม...ข้าวผัดทะเลมั้ยคะ"
"หมดครับ" ตอบกลับมาแบบเดิม
อินทิรัศม์หมดอารมณ์ ไม่เข้าใจว่าทำไมอาหารที่อินทิรัศม์ชอบกินมันถึงหมด หรือว่ามันจะขายดีขนาดที่ไม่ถึงสามโมงก็หมดเกลี้ยงครัวจริงๆ เป็นไปได้เหมือนกันนะ เพราะร้านอาหารของที่นี่ป๊อปปูล่ามาก คนไม่ได้พักก็ยังเข้ามาใช้บริการกินที่นี่ ทั้งช่วงนี้ก็เป็นฤดูท่องเที่ยวไฮซีซั่นด้วย
