บทที่ 61 หน้างอเป็นจวัก ผมรักจนตาย

​<strong>เวลาห้าทุ่ม</strong>เมื่ออาหารและแชมเปญมาถึง อินทิรัศม์จัดการเปิดและรินใส่แก้วทรงสูงยื่นให้คนที่กำลังนั่งพิงพนักโซฟากัดฟันสูดปากเจ็บเป็นระยะเมื่อเผลอเคลื่อนไหวไม่ระวัง เขากำลังพิมพ์บางสิ่งบางอย่างบนโทรศัพท์ เดาว่าคงจะสั่งการลูกน้อง

"ขอบคุณสำหรับเรื่องเวทีนะ"

อินทิรัศม์กล่าว เพราะรู้ดีว่าการ...