บทที่ 62 หน้างอเป็นจวัก ผมรักจนตาย

ร่างสูงสวมเสื้อโปโลสีดาร์กช็อกโกเล็ตกับกางเกงยีนส์ อินทิรัศม์เลิกคิ้วแปลกใจที่เขาตื่นแต่เช้า

“มอร์นิ่งคุณ หลับโอเคไหม ผมเอากาแฟมาฝาก”

เขาเอ่ยแล้วยื่นกาแฟขึ้นชื่อจากคาเฟ่ชั้นล่างให้ อินทิรัศม์ยื่นมือไปรับและกล่าวขอบคุณเขา

“คุณหายแล้วเหรอ”

เอ่ยถามที่เขาเดินตรงได้เป็นปกติ แต่ก็นั่นแหละ คงเป็นเพราะเขาเป...