บทที่ 7 อุตส่าห์ทำให้

​"นี่มันดอกฟ้าประทานพร อย่าเถียงสิน้องแดน"

หญิงสาวเอ่ยแล้วหัวเราะ จอร์แดนหน้ามุ่ยสุดขีด ร่างสูงลุกขึ้นแล้วก้าวไปหาดึงร่างบางจากเก้าอี้ตวัดขึ้นสู่วงแขนจนอินทิรัศม์ตกใจ เขาอุ้มหล่อนไปยังโซฟาที่วางอยู่กลางห้อง วางร่างบางลงไปไม่เบานักแล้วล้มตัวลงมาทับทันที

"ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมรัซซี่ ว่าที่ผมลงโทษคุณไปน่ะ มันแค่สถานเบาเท่านั้น ต่อไปนี้คุณจะได้รู้จักโทษหนักที่บังอาจล้อเล่นกับผมแบบนี้"

เขาเอ่ยเสียงเข้ม ดวงตาเป็นประกายกล้า อินทิรัศม์ตาเบิกกว้างแล้วทุบไปบนไหล่หนาของเขาอย่างแรง

"ปล่อยนะ! เป็นบ้าอะไรของคุณจอร์แดน เดี๋ยวใครมาเห็นเข้านะ เราจะฟ้องเจฟ!"

หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขาอย่างโมโหที่เขาอุกอาจกับหล่อนถึงสองครั้งในวันเดียวกันแบบนี้

"เหรอ ก็เอาสิ ดีไม่ดีอาจถูกจับแต่งกับผม เอาไหม ฟ้องเลย ฟ้องผู้ใหญ่ทุกฝ่ายเลยดีกว่ามั้ง เอาสิ" เขาเอ่ยท้า ใบหน้าหล่อร้ายจุดยิ้มมุมปากเหมือนสะใจที่เห็นอินทิรัศม์มู้ดหลุดโกรธจนตัวสั่น

"เราไปทำอะไรให้นายฮึจอร์แดน จะแกล้งกันไปถึงไหน เรื่องในอดีตถ้าเราทำให้นายโกรธ เราขอโทษ โอเคไหม จบเสียทีกับความเกเรและช่างหาเรื่องที่นายทำอยู่นี่น่ะ โตๆ กันแล้วไม่ต้องมายุ่งกัน!"

อินทิรัศม์ระเบิดอารมณ์ออกมาจนหมด ใบหน้างามแดงเรื่อทั้งโมโหและแอบกลัวอารมณ์แปรปรวนของเขา

จอร์แดนมองหน้าสวยนิ่งๆ

"ใครอยากให้จบกันฮึรัซซี่ จบมันจะสนุกอะไร นี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้นเอง"

เสียงเข้มพูดเสร็จก็ก้มหน้าลงมาหา ริมฝีปากได้รูปบดจูบหนักหน่วงอย่างไม่เปิดโอกาสให้อินทิรัศม์ตั้งตัว ร่างสูงกดร่างบางจนแทบจะจมไปกับโซฟา

"อื้อ..." หญิงสาวร้องประท้วงในลำคอพร้อมกับทุบตุ๊บๆ ไปบนตัวของคนบังอาจปล้นจูบไปถึงสองครั้งในเวลาห่างกันไม่กี่ชั่วโมง

อินทิรัศม์ร้องเสียงอื้ออึง ทุบเขาไม่ยอมหยุด จอร์แดนถือโอกาสที่คนใต้ร่างอ้าปากประท้วงสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากหวาน ไล้ลิ้นกระหวัดพันอย่างไม่ยอมให้คนอ่อนหัดตั้งสติได้

อินทิรัศม์ตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ ไม่ใช่ด้วยอารมณ์หวั่นไหวไปกับรสจูบที่หนักหน่วงปนอารมณ์แปลกประหลาดที่ทำให้หัวใจสั่นรัวไปตามร่างกายด้วย หากไม่นานต่อมามือบางที่ทุบปึกๆ ไปบนไหล่กว้างก็ค่อยเบาลงและหยุดในที่สุด

จอร์แดนดูดดื่มเรียวปากอิ่มงามอย่างลืมตัว ความหนักหน่วงลดระดับลงมาเหลือเพียงความอ่อนหวานปนโหยหาจากก้นบึ้งลึกสุดของความรู้สึก เขารับรู้ได้ถึงร่างนุ่มที่สั่นอยู่ใต้ร่างของเขา ชายหนุ่มตัดใจยอมหยุดและเงยหน้าขึ้น มุมปากจุดยิ้มสาสมใจ

"ใครเด็กกันแน่คราวนี้ หึๆ" น้ำเสียงห้าวเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มเยาะ

เพียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบไปบนใบหน้าหล่อของจอร์แดนดังฉาดใหญ่ แต่เขาเพียงแค่ชะงักไปนิดหนึ่งเท่านั้น ปากได้รูปกระตุกยิ้มเยาะ สะใจที่เห็นคนที่เคยอารมณ์เย็นสุขุมเป็นผู้ใหญ่ เผยตัวตนของเด็กหญิงมู้ดดี้ขี้โมโหออกมา คงมีใครไม่กี่คนที่จะได้เห็นมุมนี้ของหล่อน อินทิรัศม์ สุรีสันต์ ผู้สุขุมนุ่มเย็นเป็นสายน้ำ... ตอนนี้เดือดปุดเป็นน้ำพุร้อนไปเรียบร้อยแล้ว สะใจจอร์แดนนัก

"ลงไป!"

หญิงสาวเสียงสั่งขุ่นอย่างโกรธจัด คนที่ถูกตบหน้ายังไม่ยอมขยับร่างหนักลงจากร่างอินทิรัศม์ กลับนอนยิ้มเยาะหล่อนเหมือนคนบ้า หญิงสาวผลักอกของเขาอย่างแรง แต่คนดื้อด้านและเกเรไม่ยอมเขยื้อน แถมแกล้งกดร่างลงมาจนอินทิรัศม์แทบจะหายใจไม่ออก ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง หันไปเห็นอาหารบนโต๊ะ

"หิวนะ!"

อินทิรัศม์ตะโกนใส่หน้าเขาอีกครั้ง สองมือเลื่อนมาผลักหน้ากวนอารมณ์ที่จ่ออยู่ไม่ห่าง

"จำได้หรือยังว่า ถ้าคุณท้าทายผม ผลมันจะเป็นยังไง"

เขาเอ่ย อินทิรัศม์หน้าเป็นสีจัดไม่ต้องการจดจำว่า ผลมันเป็นยังไง!

"ก็จะได้ตบคนเล่นไง!"

เสียงตอบโต้ดังสวนขึ้นทันทีอย่างไม่เกรงกลัว ใบหน้างามเชิดขึ้น อ้อ...เด็กหญิงอินทิรัศม์ตัวน้อยก็ซ่อนอยู่ในนี้เหมือนกัน จอร์แดนหัวเราะหึในลำคอ ก้มไปดูดเรียวปากอิ่มอย่างแกล้งๆ เป็นผลให้โดนฝ่ามือบางตบไปบนแก้มทั้งสองพร้อมกัน เพียะ! เสียงหนักแน่น

จอร์แดนรู้สึกหน้าชาและร้อนเผ่าด้วยฤทธิ์ฝ่ามือคู่ ทีแรกว่าจะยอมปล่อยแล้ว แต่นี่เล่นตบเขาจนหูอื้อแบบนี้ จอร์แดนก้มหน้าไปประกบปากอิ่ม บดจูบหนักหน่วงอีกครั้ง คนหนึ่งตบอีกคนหนึ่งจูบอย่างไม่มีใครยอมใคร จนกระทั่งต่อมา มือที่ตบค่อยเบาลงจนในที่สุดก็เพียงกุมแก้มสากสองข้างไว้เฉยๆ ปล่อยให้เขาจูบอย่างหมดทางสู้อยู่เนิ่นนาน

"รัซซี่"

เสียงเรียกชื่อพึมพำ ทำให้อินทิรัศม์ปรือตามอง เห็นหน้าเบลอๆ ของคนเรียก หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ หัวอกหัวใจเต้นสั่นระรัวเร็วและรุนแรงจนหาจังหวะไม่ได้ คิดว่าถ้าเขาไม่หยุดอินทิรัศม์คงจะหัวใจวายตายแน่ๆ

จอร์แดนมองดูหน้าสวยที่ทำท่าเหมือนลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศหาทางแลนดิ้งบนพื้นโลกไม่ถูก เขาหัวเราะพอใจ ขยับร่างลุกขึ้นยืนแล้วเอื้อมมือไปดึงแขนเล็กให้ลุกยืนตามเหมือนเห็นเป็นตุ๊กตา ร่างบางยังตั้งลำไม่ได้ก็เซถลาปะทะอกของเขาไปตามระเบียบ จอร์แดนโอบแขนไปรอบเอวบาง ก้มมากระซิบชิดริมหู

"ถึงกับมึนเชียวเหรอคุณ นี่แค่จูบเท่านั้นนะ ถ้ามากกว่านี้คุณคงไปสวรรค์หาทางกลับมาพื้นโลกไม่เจอแน่"

คำพูดหยอกปนเยาะ ทำให้อินทิรัศม์ได้สติคืนมาในนาทีนั้น กำปั้นทุบไปบนหน้าอกเขาอย่างแรง ใบหน้าบึ้งสุดกู่ ผลักร่างสูงตอนเขาเผลอเพราะมัวแต่ยิ้มเยาะจนเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ร่างบางหันหลังเดินลิ่วไปทางประตู จอร์แดนรีบก้าวตามคว้าแขนเรีียวเอาไว้

"ไหนว่าหิวไง กินข้าวก่อนสิ จะสี่โมงแล้วนะคุณ" เขาเอ่ย

"ไม่กิน!"

หญิงสาวเอ่ยบอกเขาเสียงห้วนจัด สะบัดแขนแต่เขาไม่ยอมปล่อย กลับดึงให้เดินกลับมาที่โต๊ะ อินทิรัศม์ขืนตัวไว้เต็มที่ สภาพจึงเหมือนเด็กน้อยสองคนที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่

"อย่าดื้อรัซซี่ กินข้าวเสร็จแล้วคุณจะไปไหนก็เรื่องของคุณ แคลร์จะว่าผมได้ถ้าหากรู้ว่าปล่อยคุณหิวตาลาย เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาจะลำบากผมอีก"

จอร์แดนกล่าวเสียงเข้มดุ อินทิรัศม์พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้เต็มที่ เรียกสติที่เคยคุมสถานการณ์ทุกอย่างในมือไว้ได้เสมอให้กลับคืนมา