บทที่ 8 อุตส่าห์ทำให้
หล่อนจะมาทำสติแตกให้เขาเห็นไม่ได้ มันผิดคน... ถ้าจอร์แดนเห็น เขาจะยิ่งได้ใจว่าเขามีอิทธิพลทำให้อินทิรัศม์เดือดพล่านได้ถึงขนาดนี้
ร่างบางจึงยอมเดินตามร่างสูง กลับไปนั่งที่โต๊ะ ใบหน้าที่เดือดดาลเมื่อนาทีก่อนเรียบสนิท ไม่เหลืออารมณ์ใดๆ ให้เห็น จอร์แดนกระพริบตา พระเจ้า...อยากแจกรางวัลออสการ์ให้เจ้าหล่อนจริงๆ!
"มีอะไรกินบ้าง จะกินก็ได้ เพื่อที่คุณจะได้ไม่ถูกด่า!"
เสียงเรียบเอ่ยเหน็บประชด ไม่พูดเท้าความถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เมื่อนาทีก่อน ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"ดี!" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาเสียงเข้ม อยากจะดูว่าเจ้าหล่อนจะมีปฏิกิริยายังไงต่อไป จอร์แดนเปิดฝาครอบสเตนเลสออกทำให้เห็นว่ามีข้าวผัดทะเล ต้มซุปอะไรสักอย่างและผัดหน่อไม้ฝรั่งใส่กุ้งตัวโต อินทิรัศม์น้ำลายสอทันที ตักข้าวผัดที่ตั้งอยู่ตรงกลางใส่จานตัวเองกินทันทีอย่างไม่สนใจชวนใคร
"อร่อยไหม" จอร์แดนเอ่ยถาม ตักข้าวผัดใส่จานตัวเองบ้าง
"ฮื่อ" ตอบคำเดียว อินทิรัศม์ไม่เคยใช่ภาษานี้กับใครทั้งสิ้น แต่สำหรับคนตรงหน้านี้เขาไม่เหมือนใคร ดังนั้นอินทิรัศม์จึงไม่จำเป็นต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างให้เกียรติและแคร์มารยาท เพราะเขาไร้มารยาทกับอินทิรัศม์ก่อน ปฏิบัติกับคนอื่นยังไง ย่อมได้อย่างนั้นตอบแทน...ก็สาสมกันดีแล้ว
"ดอกไม้นี่ไม่มีขาย รู้ไหม"
เสียงห้าวเอ่ยบอกอย่างที่ไม่มีใครถาม อินทิรัศม์เงยหน้าจากจานข้าว หันไปมองดอก ฟอร์เก็ตมีน็อตของจอร์แดน
"ใครเขาขายกัน ที่เมืองไทยเขาแจกกันฟรี มีเกลื่อนไป"
เสียงเรียบเอ่ยอย่างไม่ให้ความสำคัญ จอร์แดนหน้ามึนตึง ตักข้าวผัดมาใส่จานให้อินทิรัศม์สองทัพพีอย่างแกล้งๆ
"ตักทำไมตั้งเยอะ ไม่ได้ขอให้ตักนะ มันเยอะไป" เอ่ยบอกเขาเสียงขุ่น คนชอบแกล้งยักไหล่
"กินให้หมดนะ ตัวผอมมากเมื่อกี้ตอนนอนทับ กระดูกทิ่มสีข้างเจ็บจี๊ดเลย มาอยู่สองเดือนคุณต้องมีเนื้อมีหนังกว่านี้หน่อย ผมจะได้กอดอุ่น"
เขาพูดหน้าตาเฉย อินทิรัศม์ชะงักช้อน เงยหน้าขวบขึ้นมองตาเขียวปัด
"พูดบ้าอะไร! ทะลึ่งลามกจกเปรต ใครจะให้คุณกอดไม่ทราบ!"
"ให้ไม่ให้ไม่รู้ล่ะ ผมอยากกอดก็จะกอด อยากจูบก็จะจูบ อยากจะทำอะไรก็จะทำ คุณแน่จริงก็ห้ามผมให้ได้ก็แล้วกัน ผมบอกคุณล่วงหน้าให้เตรียมตัวไว้ ใจดีไหม ผมเป็นคนรู้มารยาทมีระบบเตือนล่วงหน้าให้คุณได้เตรียมใจให้พร้อมด้วย หึๆ"
คนหน้าด้านเอ่ยออกมาหน้าตาเฉย อินทิรัศม์ฉุนกึกอยากจะยกน้ำสาดหน้าหล่อที่ทำท่ายียวนกวนโทสะของเขาจนมือสั่น
"สารเลว!"
เอ่ยเพียงคำเดียวทั้งที่มีคำในหัวอีกมากมายที่อยากจะสาดและอยากตะโกนใส่หน้าเขา แต่เขากลับยกมุมปากยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้าน
"ดี! โล่งอกหน่อยที่เป็นคนเลวในสายตาคุณ ถ้าเป็นคนดี ผมคงจะเกร็งแย่"
เสียงห้าวกวนประสาทเอ่ยโต้ตอบอย่างไม่ลดละ ตักกุ้งตัวใหญ่มาใส่จานให้อินทิรัศม์
"กินซะ ถ้าไม่กิน ผมจะทำยิ่งกว่าจูบอีกเตือนไว้ก่อน"
เขาเอ่ยเสียงเรียบเรื่อย แต่สายตาส่งมาว่าไม่ได้ขู่ เขาเอาจริง อินทิรัศม์มองหน้าหล่อร้ายกาจตาเขม็ง กำลังคิดว่าถ้าเอาส้อมจิ้มลูกกะตาวับๆ ของเขาจะผิดไหม แต่ต่อมาสติก็ส่งข้อความมาเตือนว่า... ให้ใช้ความสงบสยบความเคลื่อนไหว... คติประจำใจที่ใช้ได้ผลเสมอมา
หญิงสาวหายใจเข้าปอดสุดลึกแล้วก็ตักข้าวกิน ตักกุ้งกิน ตัดสินใจว่ากองทัพเดินด้วยท้อง ถ้าหากจะสู้กับคนหน้าหนาก็ต้องมีกำลังดีๆ เขายิ่งเป็นพวกบ้าห้าร้อยประเภทอะไรนั่นด้วย อินทิรัศม์ต้องแข็งแรงมากๆ ถึงจะต้านแรงเขาได้
อาหารมันอร่อยมาก อินทิรัศม์ชอบทุกเมนูของที่นี่ มีทั้งไทย จีน ฝรั่ง สมกับเป็นโรงแรมเจ็ดดาว...สองเดือนที่จะได้กินของอร่อยถูกปากได้พบกับผู้คนที่รักใคร่ทางฝั่งอเมริกาเกือบครบ ยกเว้นคนเดียวที่นั่งอยู่ตรงหน้านี่แหละ!
"คุณแกล้งฉันใช่ไหม"
อินทิรัศม์เอ่ยถามหลังจากที่กินไปได้ครึ่งจาน ตอนที่โทรไปสั่งอาหารแล้วสต๊าฟบอกว่าอะไรก็หมดนั่นน่ะ คิดว่ามันต้องเป็นฝีมือเขาสั่งพนักงาน
"เรื่อง...?" เขาถามทำหน้าฉงน
หญิงสาวมองเขายกน้ำขึ้นดื่มแล้วก็ตักข้าวกินต่อด้วยท่าทางผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ ไม่อยากบอกว่ามัน...น่ามอง นี่ถ้าไม่โกรธเขาอยู่ก็จะว่าเขาทำอะไรดูดีมีเทสต์ไม่น้อย อินทิรัศม์ร้อง แว่ะ! ในใจเมื่อคิดเสร็จ
"ฉันโทรไปสั่งอาหาร อะไรก็ไม่มีสักอย่าง"
หญิงสาวเอ่ยขยายความ คิดว่าเขาแกล้งไม่รู้
"อ้าว มาหาความกัน ของมันหมดเกี่ยวอะไรกับผม"
เสียงห้าวเอ่ย สังเกตว่าหล่อนชอบกินกุ้งจึงตักให้อีก
"แล้วทำไมคุณถึงสั่งข้าวผัดนี่ได้ ตอนฉันสั่งว่าหมด"
"ไม่ได้สั่ง... ผมทำเอง"
เขาเอ่ย ทำให้อินทิรัศม์ต้องอ้าปากหวอด้วยความคาดไม่ถึง
"อะไรนะ คุณทำเองเหรอ?" เอ่ยถามย้ำเพื่อความแน่ใจ
"ทำไม หน้าอย่างผมนี่มันทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่างรึยังไง" เสียงขุ่นเอ่ยย้อนถามคืนทันที
"ใช่" ตอบตรงๆ ตามความคิด เขาทำหน้ามึนตึง
"ยังมีอีกหลายอย่างที่คุณไม่รู้เกี่ยวกับผม"
จอร์แดนเอ่ยเสียงห้วน รู้สึกอารมณ์ที่เพิ่งสงบไปกลับขุ่นมัวขึ้นมาใหม่อย่างไม่ต้องใช้เวลานานเลย เจ้าหล่อนไม่เคยแยแสจะรู้อะไรเกี่ยวกับเขามาตลอดชีวิตนั่นแหละ
"ไม่ได้อยากรู้นี่" อินทิรัศม์ตอบเสียงเย็น
จอร์แดนรวบช้อนอิ่ม ยกน้ำขึ้นดื่ม ยกจานข้าวผัดไปเทใส่ถังขยะมุมห้อง ตามด้วยอาหารที่มีอยู่บนโต๊ะ อินทิรัศม์อ้าปากค้างมองตามอย่างคาดไม่ถึงอีกครั้ง เขาเดินไปยังโทรศัพท์ห้อง
"รูมเซอร์วิสครับ" ทางปลายสายเอ่ย
"ส่งคนขึ้นมาเก็บจานที่ห้องฟอร์เก็ตมีน็อตด้วย อย่าลืมเอาขยะไปทิ้งและบอกทีมเฮาส์คีปเปอร์ให้ฉีดสเปรย์ดับกลิ่นด้วย"
สั่งงานไปตามสายแล้ววางลง อินทิรัศม์ได้สติก็วางช้อน ยกน้ำขึ้นดื่ม ยอมรับว่าเขาได้ช็อกระบบของอินทิรัศม์อย่างที่จะต้องขอเวลาปรับตัวสักนิดก่อน วันแรกมาถึงเขาก็ต้อนรับอย่างที่อินทิรัศม์ตั้งรับไม่ทัน หญิงสาวไม่แสดงอาการอะไรออกมา ขยับลุกขึ้น คว้ากระเป๋าที่แขวนอยู่ที่พนักเก้าอี้มาสะพายไหล่ แล้วก็เดินออกไปจากห้อง
จอร์แดนมองตามอย่างเงียบๆ... เขาอุตส่าห์ตัดดอกไม้ที่ปลูกใส่กระถางตรงระเบียงห้องมาให้ ลงทุนทำอาหารโปรดให้กิน ขอบคุณสักคำก็ไม่มี นอกจากคำพูดที่ไม่แคร์ที่จอร์แดนแสนเกลียดและไม่ได้อยากได้ยินเท่านั้น!
<br/>
