บทที่ 9 ตะคริวกินใจ
<strong>จอร์แดน</strong>ยืนรอจนกระทั่งพนักงานเข้ามาเก็บจานชาม จากนั้นก็กดลิฟต์ขึ้นไปบนเพนต์เฮาส์ เขาเคาะประตูตามมารยาทก่อนจะรูดคีย์การ์ดเข้าไป ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกัน เจฟิโอกับไอริสยังคงพักที่นี่เป็นบางครั้ง แต่ส่วนใหญ่จะพักที่บ้าน เพราะอยู่ใกล้กับบิดามารดาซึ่งติดหลานมาก
"อ้าวแดน คิดว่าใคร"
เสียงทุ้มของดีนทักขึ้น ในห้องรับแขก ดีนกำลังนั่งฟังคนหน้าสวยเล่าอะไรอยู่ เจ้าหล่อนหันขวับไปมองจอร์แดนแล้วก็สะบัดหน้าพรืดใส่อย่างที่ไม่เก็บอาการเลยแม้แต่น้อย
ดีนถึงกับเลิกคิ้วแปลกใจที่เห็นอินทิรัศม์สะบัดหน้าใส่จอร์แดนอย่างนั้น ไม่เคยเห็นมาก่อนว่าอินทิรัศม์จะโกรธใครออกนอกหน้าขนาดนี้ จอร์แดนเจอของหนักเข้าให้แล้วสิ... ดีนพยายามไม่แสดงความขำออกไปกับใบหน้าบูดบึ้งที่คนสองคนแสดงใส่กัน
"ขอบใจมากสำหรับข้าวผัด อร่อยมากว่ะ"
ดีนเอ่ยกับจอร์แดนอีกครั้งเมื่อยังไม่มีใครพูดอะไรออกมา นั่นทำให้จอร์แดนนึกได้ว่าเขาขึ้นมาบนนี้เพื่อเก็บกวาดทำความสะอาดให้เรียบร้อยอีกครั้ง
ห้องครัวบนเพนต์เฮาส์ เจฟิโอกับไอริสอนุญาตให้ขึ้นมาใช้ได้ตามสบาย เพราะที่ห้องของจอร์แดนไม่สะดวกในการทำอาหาร เขาเองก็ไม่ได้มีอารมณ์จะทำมันบ่อยนักหรอก แต่ครั้งนี้ก็แค่คิดอะไรที่ไม่เข้าท่าไปหน่อยจนตัวเองลำบาก ยังไม่พอ ยังถูกตบหน้าจากคนที่เขาอุตส่าห์ลุกขึ้นมาทำอาหารให้กินอีก สะใจดีจริงๆ!
"มีเหลืออีกหน่อย ขอนะ จะเก็บไว้กินรอบดึก" ดีนเอ่ยต่อไป เพราะก็ยังไม่มีใครพูดอะไร จอร์แดนยกมือขึ้นเสยผม ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องครัวโดยไม่พูดอะไรสักคำ ดีนยักไหล่
"รัศม์จะกลับห้องล่ะ"
อินทิรัศม์เอ่ยกับดีน หญิงสาวขึ้นมาบนนี้เพราะคิดว่าจะเจอเด็กชายเซนต์อยู่กับพี่เลี้ยง แต่ปรากฏว่าเจฟิโอกับไอริสเอาลูกทั้งสองคนไปออฟฟิศด้วย ดีนบอกว่าทั้งครอบครัวคงจะเลยกลับบ้านหลังเลิกประชุมพร้อมกัน เดี๋ยวคืนนี้คงจะโทรมาหาอินทิรัศม์ ทั้งนี้ทั้งนั้นที่ยังไม่โทรหาก็คงจะคิดว่าอินทิรัศม์กำลังพักผ่อนเพราะเจ็ทแล็กอยู่
"โอ๊ย! ฟัค!" เสียงคนในห้องครัวร้องดังได้ยินชัด ทำให้ทั้งดีนและอินทิรัศม์ขยับตัว
"เฮ้ย เป็นไรวะ" ดีนตะโกนไปถาม แต่ไร้เสียงตอบ อินทิรัศม์ถอนใจ เขาขึ้นมาทำอาหารที่นี่ ทำเพื่ออินทิรัศม์งั้นเหรอ... เฮ้อ...
"เดี๋ยวรัศม์จะเข้าไปดูเขาหน่อย" อินทิรัศม์เอ่ยบอกดีน ซึ่งก็พยักหน้าแล้วก็ลุกขึ้น
"ผมจะลงไปอาบน้ำก่อนล่ะ คืนนี้ถ้าไม่ได้ไปไหนเจอกันที่ห้องนี้นะ เล่นไพ่กัน หรือจะไปแกรนด์คอสต้าดี?" ดีนเอ่ยชวน
"ไม่ไหวมั้งคะ ขอพักสักคืนก่อนดีกว่า พรุ่งนี้ให้มีแรงฟื้นแล้วจะมาแจมด้วย"
อินทิรัศม์เอ่ย จากนั้นก็เดินไปยังห้องครัว ดีนก็เดินออกจากห้องไป ในใจไม่อยากเป็นก้างขวางคอ อยากให้สองคนนั่นปรับความเข้าใจกัน
เมื่ออินทิรัศม์โผล่พ้นประตูห้องครัวเข้าไปก็เห็นร่างสูงนั่งที่โต๊ะทานข้าวใช้ผ้าซับเลือดที่แขน อินทิรัศม์หน้าซีดทันทีที่เห็นเขาเลือดตกยางออก รีบเดินเข้าไปหา
"เป็นอะไร" เอ่ยถาม มองดูสภาพครัวที่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าเฉยเมยเงยขึ้นมามอง
"ไม่เป็นไรหรอก ยังไกลหัวใจ"
เขาตอบ อินทิรัศม์ไปยืนข้างๆ แขนข้างซ้ายของเขามีรอยถูกบาดจากของมีคมยาวประมาณหนึ่งนิ้วแต่ดูเหมือนจะลึกน่าดูเพราะเลือดยังไหลไม่หยุด
"ซุ่มซ่ามอะไรน่ะ" เอ่ยถามอีกคำ ก้มไปดูใกล้ๆ จอร์แดนปรายตามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
"ไม่ได้ซุ่มซ่าม แค่อยากลองว่าตัวเองจะหนังเหนียวจริงหรือเปล่าก็เท่านั้นเอง"
จอร์แดนแกล้งเอ่ยตอบ เขาไม่เห็นมีดปลายแหลมที่วางอยู่ใต้เขียงบนเคาน์เตอร์ ปลายมันโผล่มานิดเดียว แขนไปแกว่งโดนเข้าเต็มๆ ไม่คิดว่าเขาจะรีบถึงขนาดวางเขียงและข้าวของทับมีดไว้แบบนั้น
"ล้างแผลหรือยัง" เอ่ยถาม จอร์แดนส่ายหน้า ล้างน้ำเปล่าแล้วก็ใช้ผ้ากดให้เลือดหยุดอยู่
อินทิรัศม์ไม่พูดอะไร ก้าวไปที่ตู้ยาที่รู้ว่าบ้านนี้มีอยู่พร้อมสรรพ หยิบขวดยาที่ต้องการพร้อมสำลีและพลาสเตอร์ออกมา ไปหย่อนตัวลงนั่งใกล้ๆ
"ฆ่าเชื้อก่อน"
อินทิรัศม์พูด เปิดขวดยา จับแขนเขาวางบนโต๊ะ จอร์แดนยอมวางแขนนิ่งๆ ให้คนใช้สำลีชุบยาเช็ดให้
"แสบมั้ย" อินทิรัศม์เอ่ยถาม เพราะเห็นเขาสะดุ้งนิดหนึ่งตอนที่หล่อนปาดสำลีลงไปบนแผลในครั้งแรก เขายักไหล่ตามสไตล์ อินทิรัศม์รู้สึกหมั่นไส้จึงจ้ำสำลีหนักๆ ลงไปบนแผล เขาสะดุ้งอีกครั้งหันมามองตาขุ่น
"แกล้งเหรอ เดี๋ยวจะโดน" เขาพูดขู่ทันที อินทิรัศม์ยักไหล่ใส่เขาบ้าง
"เปล่า จะแกล้งทำไม ช่วยอยู่เห็นหรือเปล่า"
เอ่ยเสียงเรียบ อินทิรัศม์ต้องพยายามอย่างหนักที่จะไม่หลุดคาแร็กเตอร์บ่อยนักเวลาอยู่กับเขา ยังไม่รู้ว่าจะต้องรับมือกับเขายังไง ที่มาที่นี่ก็เพราะเรื่องงาน ไม่ได้เตรียมตัวและเตรียมใจที่จะมาต่อกรกับคนเกเรช่างแกล้งอย่างจอร์แดน ฮาร์ตสัน
อินทิรัศมีทาครีมกันอักเสบให้แล้วก็ปิดแผล จากนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างมือ ได้ยินเสียงเครื่องล้างจานทำงานอยู่
"คุณรอเครื่องมันล้างเสร็จเหรอ" เอ่ยถามในขณะที่มือเก็บยาเพื่อเอาไปเก็บในตู้ยาดังเดิม
"ฮื่อ..." เอ่ยเสียงเหมือนไม่อยากตอบ อินทิรัศม์เก็บยาเสร็จ ก็ยืนคิดว่าจะกลับห้องเลยดีไหม แต่เห็นเขานั่งหน้านิ่งอยู่ นึกถึงว่าเขาขึ้นมาทำอาหารบนนี้เพื่อเอาลงไปที่ชั้นสามห้องฟอร์เก็ตมีน็อต คิดมาถึงตรงนี้แล้วก็เสียดายมากที่เขาเทมันทิ้งไป อินทิรัศม์ยังไม่ทันได้ชิมผัดหน่อไม้ฝรั่งให้หนำใจเลย คนอะไรบ้าคลั่งมาก เขาเป็นคนอารมณ์ร้อนและโกรธง่ายสุดๆ อินทิรัศม์ไม่แน่ใจว่าเป็นแบบนี้กับทุกคน หรือว่าเป็นกับเฉพาะอินทิรัศม์คนเดียวเท่านั้น แต่น่าจะเป็นบุคลิกของเขานั่นแหละ เป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง เห็นว่าตัวเองหล่อ เก่ง และรวย!
"ยืนด่าผมเสร็จยัง" เสียงห้วนเอ่ยถาม ทั้งที่ไม่ได้มอง อินทิรัศม์หน้าแดงที่เขาจับได้ แต่ก็ทำสีหน้าเรียบและแสร้งเลิกคิ้วขึ้นสูง
"ใครด่าคุณ... ถ้าไม่มีอะไรก็จะกลับห้องก่อนนะ..." อินทิรัศม์เอ่ย
"คุณทำงานสองเดือนใช่ไหม"
