บทที่ 117 พิษรัก

ตาทวดจู๋นิ่งมองสองหนุ่มสาวที่นั่งพนมมือแต้เบียดกันบนแคร่เก่าคร่ำคร่าของท่าน

"เหอะๆ เวลามันช่างผ่านไปรวดเร็วดีเหลื้อเกิน ดูเหมือนไม่นานมานี่เองที่คุณหมอชาร์ลย้ายมาอยู่ที่นี่ ทวดยังจำได้ดีว่าคุณนักเขียนเธอชอบมาเดินเที่ยวหาข้อมูลในสวนสมุนไพรของทวดอยู่บ่อยๆ เหอะๆ"

ตาทวดเอ่ยเท้าความถึงความหลังสมัยที่เชนท...