บทที่ 133 เคียงข้างกันตลอดไป

สเตฟานมองลูกแก้วตาค้าง แสงเปล่งประกายรัศมีเจิดจำรัสราวกับพระอาทิตย์แต่ไม่ได้ทำให้แสบลูกตา พลันก็ได้ยินเสียงกระหึ่มคล้ายภาษาสวดมนต์ที่พวกเขาไม่เข้าใจ แต่คิดว่าเป็นเสียงสวดมนต์อย่างแน่นอน

"ดังมาจากไหนวะ...ผนังมีอุโมงค์อีกหรือเปล่ามึง"

สเตฟานกระซิบกับเบอร์นาโด เขาเตรียมใจมาบ้างสำหรับครั้งนี้ จึงไม่ตกใจ...