บทที่ 16 จิ๊กซอที่ต่อไม่ติด
เชนทร์ชี้นิ้วไปยังแต่ละดวงวิญญาณซึ่งต่างก็ยังไม่ถึงคาดทั้งสิ้น เรียกว่าตายก่อนอายุขัย จะต้องเป็นสัมภเวสีเร่ร่อนจนกว่าจะถึงเวลาไปเกิดหรือใช้กรรม หรือหากมีที่ไปอื่นๆ เช่น ถ้าหากมีคนที่มีกรรมเกี่ยวข้องกันผ่านมา ก็อาจจะเกาะติดไปด้วยแล้วไปขออยู่ด้วย...
"พวกเจ้าจงไปเข้าฝันบอกญาติของเจ้าว่าเหตุใดเจ้าจึงต้องเสียชีวิตก่อนอายุขัย ให้พวกเขาทำการแก้บนเสีย และให้ทำบุญสังฆทานด้วยพระพุทธรูปและผ้าไตรจีวรให้พวกเจ้า วิญญาณจะได้มีกำลัง และห้ามไปทำชั่วหลอกหลอนผู้คน หากเหล่าท่านทหารของท่านพญายมราชไม่มารับ เจ้าจักต้องอยู่ ณ ที่นี้ เมื่อวันพระเขาทำบุญที่วัดหรือได้ยินเสียงบุญกุศล ก็จงให้อนุโมทนาบุญกับเขาเป็นการเพิ่มบุญตัวเอง เขตนี้มีเจ้าที่ เดี๋ยวท่านจะมาจัดการแบ่งงานให้พวกเจ้าต่อไป"
สิ้นเสียงสั่ง ทุกคนก็ประนมมือกราบ จิตประภัสสรที่เป็นสิ่งบ่งบอกชั้นวรรณะแห่งจิตชั้นสูงทำให้ไม่อาจจ้องมองได้
ซารีน่ายืนอยู่รวมกับวสันต์และภมันตีที่มุมห้อง ร่างสูงสง่านั่งหลังตรงบนโซฟาค่อยๆ ลืมตาขึ้น ภมันตีรู้หน้าที่ก็รีบยกแก้วน้ำผลไม้ไปวางตรงหน้าแล้วย่อตัวเคารพราวกับกำลังกระทำต่อเทพชั้นสูง ซารีน่าเห็นรัศมีบางอย่างแผ่กระจายไปทั่วร่างของเขา แต่ต่อมาก็ค่อยๆ หายไป เขาถอนหายใจและยกแก้วน้ำผลไม้ขึ้นดื่มจนหมดแก้ว
"คนไทยนี่จริงๆ บนบานศาลกล่าวแล้วก็ไม่รู้จักแก้...เดือดร้อนกันก็เพราะไม่รักษาสัจจะนี่แหละ"
เขาพึมพำ ซารีน่าทำตาโต ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะตอนจู่ๆ เขาก็แว้บเข้ามาในห้องแล้วก็นั่งหลับตาเงียบตั้งแต่ไฟดับในห้องประชุมใหญ่
"อีกแล้วเหรอคะท่าน...งานราษฎร์เยอะกว่างานหลวงอีกนะคะสำหรับการลงมาครั้งนี้"
ภมันตีกล่าวล้อ เพราะเวลานี้ท่านกลับมาเป็นมิสเตอร์เชนทร์ สตีเวนสันแล้ว แม้จะรู้สึกเกรงขาม แต่ก็ยังไม่เท่าองค์จริงจากข้างบนยามประทับเต็มกำลัง
เชนทร์เงยหน้าขึ้นมองอีกคนที่ยืนมองเขาตาโต...
"คืนนี้ผมจะพักที่นี่ ไม่ไปคอนโด...พักห้องเดียวกับคุณ เพราะผมต้องการพิสูจน์บางอย่าง"
เขาเอ่ยหน้าตาเฉย ซารีน่าทำตาโตยิ่งกว่าเดิม
"อะไรนะคะ...เอ่อ ไม่เหมาะมั้งคะ...สัมมนาเสร็จแล้วคุณไม่กลับบ้านที่ภาคเหนือเหรอคะ"
หญิงสาวถามเสียงตระหนกกับประโยคของเขา
"กลับสิ คุณไปกับผมไหมล่ะ" เขาเอ่ยชวน
ซารีน่าอึกอัก คิดว่าหลังสัมมนาจะชิ่งหนีไปในที่ที่ไม่มีเขา แต่เขาดันมาบอกว่าจะอยู่ด้วย แล้วใครจะกล้าอยู่กับเขาล่ะ ซารีน่าไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขาเป็น อะไร กันแน่ ระหว่าง เป็นคน กับ...ไอ้ที่ ไม่ใช่คน
"วสันต์ ภมันตี จัดการประสานกับเจ้าของงานด้วย หนังสือข้างนอกไม่พอ ให้เฉพาะคนที่ ต้องให้ เช่นเดิม"
เขาสั่ง วสันต์และภมันตีค้อมศีรษะรับคำแล้วก็ถือโอกาสออกไปจากห้อง... คนจำพวก ต้องให้ หมายถึง คนที่ลงมาแล้วลืมสัญญาอธิษฐาน เชนทิราชผู้มีหน้าที่ลงมาเพื่อจุดประกายแสงสว่างให้ผู้คนเหล่านี้เพื่อเตรียมสู้กับกำลังของพญามาร ในฐานะแม่ทัพแห่งแสงสว่างของเทวอาณาจักร อาวุธสำคัญคือ ความรักที่ไม่มีเงื่อนไข... unconditional Love แสงสว่างคือสิ่งที่ความมืดเกรงกลัวอย่างที่สุด ยิ่งสว่างเท่าใดพญามารยิ่งไม่อาจเอื้อมถึงได้...เวลานี้พญามารฮึกเหิมเพราะสัตว์โลกกำลังหลงเพลิดเพลินกับสิ่งที่มารได้ใช้หลอกล่อ... ถือเป็นงานหนักหนายิ่งนัก...
"ฉันเกี่ยวอะไรคะ คือ...ขอไม่ยุ่งด้วยนะคะเชนทร์ ไปล่ะค่ะ"
ซารีน่าถือโอกาสจะก้าวตามวสันต์และภมันตี แต่ร่างสูงเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก จู่ๆ ก็มายืนอยู่ตรงหน้า
"อย่าเพิ่งไปซารีน่า... คุณมีบางอย่างที่ผมต้องการหาคำตอบ... ผมรู้สึกเหมือนมีจิ๊กซอที่ต่อไม่ได้แต่มันเป็นจิ๊กซอที่เป็นภาพเดียวกัน" เขาเอ่ยบอกไปตามความรู้สึก
ซารีน่าเงยหน้าขึ้นมองเขา ความรู้สึกไหวกระเพื่อมอย่างแรงเช่นทุกครั้ง นี่คือสิ่งที่ซารีน่ากลัว หล่อนรู้สึกแปลกประหลาดกับเขาทั้งที่ไม่ได้สนิทสนมกัน แล้วอย่างนี้จะทำยังไง กลัวเขาจะอ่านความรู้สึกแปลกๆ ของหล่อนได้ เชนทร์จ้องมองใบหน้างดงาม ใจไม่ได้คิดอะไร...แต่ความรู้สึกคุ้นเคย... มันขัดแย้งกันชอบกลจริงๆ... เขาไม่เคยแม้จะปรายตามองสตรีคนใดทั้งสิ้น ในใจรู้สึกเหมือนไม่ใช่สิ่งที่ค้นหา เขารู้สึกว่าเขามีทุกอย่างแล้ว... เขาไม่เคยถามใครเรื่องนี้... เวลาต้องไปพบปะกับเบื้องบนก็ไม่มีความคิดจะถามเรื่องนี้เลย มีแต่เรื่องภารกิจเท่านั้นที่มุ่งมั่น...
หรือว่าคราวนี้ เห็นทีเขาจะต้องถามบ้างแล้ว... สรุปว่า เขากำลังคิดอะไรกันแน่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้... มันจะเกี่ยวกับงานของเขาไหม... หล่อนมีความพิเศษตรงที่เขาไม่อาจอ่านทะลุจิตของหล่อนได้ ทั้งที่ดูแล้วก็แน่ใจว่าหล่อนอ่อนหัดเรื่องนี้มาก ไม่รู้เรื่องรู้ราวเหมือนทารก...หรือว่าใครจะส่งมาให้เขาฝึกให้... คำถามเกิดขึ้นให้หัวมากมาย...
ซารีน่าเงยหน้าขึ้นมองเขาอยู่อย่างนั้น...ใจปฏิพัทธ์...รักเขา... บ้าแล้ว...ยัยบ้า... รักเข้าไปได้ยังไง คนไม่รู้จักกัน... ซารีน่าด่าตัวเองเสียงดังอยู่ในใจ ด้วยความตกใจด้วยกับการแค่มองหน้าเขาแล้วรู้สึกเช่นนั้น...ร่างกายสูงใหญ่ยืนใกล้จนรู้สึกถึงความอบอุ่น
ซารีน่าไม่รู้เลยว่าร่างกายได้ค่อยๆ เอนเข้าไปหาเขาเหมือนคราวที่แล้วตอนนั่งมองหน้าเขา...มันเป็นเหมือนแรงดึงดูด... รัก รัก รัก หล่อนรักผู้ชายคนนี้... เชนทร์ต้องยกมือขึ้นโอบไปรอบเอวเล็กเมื่อร่างระหงโงนเงนเข้ามาหา...แล้วก็ทำตาปรือก่อนจะอ่อนระทวยทรุดฮวบ เชนทร์ตกใจรีบช้อนอุ้มขึ้นสู่วงแขน
"เกิดอะไรขึ้น" เขาเอ่ย เชนทร์หลับตาลง... เมื่อลืมตาก็มาปรากฏที่ห้องของหล่อน... เขาวางร่างบางลงกลางเตียงใหญ่ แล้วส่งกระแสจิตไปบอกวสันต์กับภมันตี เชนทร์เงยหน้าขึ้นมองไปยังเบื้องบน...ได้ยินคล้ายเสียงหัวเราะเสนาะกังวานใสคล้ายพึงพอใจ สุรเสียงคุ้นหู
"ท่านแม่..."
ชายหนุ่มพึมพำออกมา...
