บทที่ 25 มือกุมมือ...

ภมันตีร้องเป็นเพลงที่ฮิตเป็นอัมตะตลอดกาลของมนุษย์ทำให้วสันต์ถึงกันกลั้นหัวเราะเอาไว้ไม่อยู่ ต้องพรวดออกมาแล้วรีบปิดปาก ร่างสูงสง่าที่นั่งไหล่ชิดชนกันกับร่างระหง ขยับตัวแล้วค่อยๆ หันหน้ามามอง ส่งสายตาเข้มด่าข้ามหัวผู้คนมาหาเขา

"อื้ออึงอะไรกัน!"

เสียงถามดังในหูของวสันต์กับภมันตี ทั้งสองต่างก็รีบสั่นศี...