บทที่ 17 บทที่ ๑๖ ‘ดูแลคนป่วย’

หญิงสาววัยสิบแปดปีนอนคว่ำหน้ากับฟูกนอน แนบแก้มเนียนกับหมอนใบนุ่ม ใบหน้างดงามสมวัยเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ไหลเลอะไปถึงหมอน สวยเกร็งตัวทุกครั้งที่ยาถูกแต้มลงบนบาดแผลสด แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่เธอจะยอมปริปากส่งเสียงร้องออกมา

“สวยเอ้ย..”

คนเป็นแม่ใส่ยาให้ลูกไปร้องไห้ไป เห็นลูกเจ็บแม่เจ็บยิ่งกว่า อยากจะเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ