บทที่ 22 บทที่ ๒๑ ‘เปิดใจ’

ใบบัวก้าวออกจากห้องนอนด้วยใบหน้าที่สดใส อาการปวดท้องเบาบางลงจนไม่มีเหลือ เมื่อเช้ามืดราชันกระซิบบอกว่าถ้าไม่ไหวก็ให้นอนต่อ แต่คนที่ทำงานมาทั้งชีวิตไม่อยากนอนนิ่งนาน ๆ จึงตั้งใจออกมาหุงหาอาหารให้ราชันกินตามปกติ

“พี่ราชัน”

ร่างน้อยหยุดก้าวเดิน ดวงตากลมเบิกขึ้นด้วยความฉงน เพราะไม่คิดว่าเปิดประตูอ...