บทที่ 25 บทที่ ๒๔ ‘คนเดียวที่เป็นเมีย’

ราชันกระแทกส้นเดินขึ้นเรือนด้วยความหัวเสีย เขาตั้งใจจะชมจันทร์กับใบบัวอีกสักสองสามยก ถ้าไม่ติดว่าเสียงโหวกเหวกโวยวายจากบนเรือนเขาคงไม่ยอมห่างจากร่างเนียนนุ่มจนกว่าจะเต็มอิ่ม

นับวันราชันยิ่งติดใบบัวเป็นเงา แค่ได้นอนข้างกันก็สบายใจ ยิ่งถ้าได้ร่วมบทเพลงสวาทกันก็ยิ่งรู้สึกอิ่มเอม

“อะไรของมึงวะไอ้ส...