บทที่ 31 บทที่ ๓๐ ‘ตายทั้งเป็น’

บทลงโทษป่าเถื่อนที่แสนยาวนานจบลงในช่วงเวลาใกล้รุ่งสาง ใบบัวขยับร่างที่สะบักสะบอมขึ้นนั่ง ดวงตาบวมช้ำจ้องมองราชันด้วยความรู้สึกที่ทั้งรักและเกลียดชังจับใจ

ระหว่างขาเรียวไร้ร่องรอยของคราบเลือด มีเพียงคราบความใคร่ที่ราชันทิ้งไว้ในตัว มากมายจนมันล้นทะลักออกมา หากไม่มีเลือดเธอก็มีความหวังว่าลูกอาจจะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ