บทที่ 15 ตอนที่ 14 - เหยื่อที่เต็มใจถูกล่า

“เสี่ยคะ!”

ดอกแก้วเผลอขึ้นเสียงใส่ เมื่อจู่ๆ เสี่ยก็ผละออกห่าง เธอกำลังจะได้ขึ้นไปคว้าปุยเมฆนั่นอยู่แล้วเชียว แต่เสี่ยกลับทิ้งเธอไว้กลางทางดื้อๆ แบบนี้

คนใจร้าย

“เด็กดื้อ ขึ้นเสียงใส่ฉันเหรอ?”

“ก็เสี่ย...”

ดอกแก้วตื่นเต็มตาแล้ว สติต่างๆ กลับมาจนครบถ้วน เธอหันหน้าหนีไปอีกทางไม่ยอมพูดต่อ ทั้งอาย ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ