บทที่ 30 ตอนที่ 29 - เหงา

บางครั้ง เวลามันก็เดินไวจนน่าใจหาย

ดอกแก้วนั่งมองวิวกรุงเทพฯ ในมุมสูงจากกระจกห้องนอน แสงแดดเริ่มสว่างจ้าจนแสบผิวแม้กระจกจะช่วยกรองแสงยูวีได้ระดับหนึ่ง แต่ถึงแดดจะเริ่มไล่ แต่ดอกแก้วก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมแบบนั้น ผิวที่ขาวผ่องสว่างจ้ากว่าเดิมเมื่อได้รับแสงจากธรรมชาติ บางทีดอกแก้วก็ไม่เข้าใจร่างกายตัว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ