บทที่ 1 ชาร์ลไม่ใช่พระเอกของชารีน...NC+ ของไรเตอร์ชารีน
<strong>เสียงรัวนิ้วบนคีบอร์ดเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินจากห้องนอนใหญ่</strong>
“โอ้ววว...เยส...เลียตรงนั้นอีก...อ๊า...ลิ้นพี่นุ่มสุดๆ...อูวย์”
“ชอบที่พี่จ้วงลิ้นเข้าไปข้างในแบบนี้มั้ยน้องซูซี่...แจ๊บๆๆ”
“อ๊าๆๆ...รักเลยแบบนี้...อือ...อีกๆๆ...เกือบแล้ว...โอวว...พระเจ้า...ซูซี่รักลิ้นพี่พอๆ...กับไอ้จู๋ของพี่เลยค่ะชาร์ล... เร็วๆๆ เยส...”
ซูซี่นอนอ้าขาบิดร่างเร่าๆอยู่บนโต๊ะทานข้าวตัวใหญ่กลางห้องครัวร้องครางเสียงกระสันกระเส่าเมื่อถูกลิ้นหนาของชาร์ลบรรเลงความเสียวไปทั่วพื้นที่นาผืนน้อยที่เปียกฉ่ำด้วยน้ำรักไหลเยิ้มไม่หยุดของตัวเอง...ภายในใจกำลังจินตนาการถึงลำปืนใหญ่ด้ามหนาอวบที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงในแบรนด์เนมของชาร์ล
“แจ๊บๆๆ...แผลบๆๆ...อย่าเรียกไอ้จู๋ได้มั้ยที่รัก...ฟังแล้วขนาดมันหดลงไปทันทีดูสิ...แจ๊บๆๆ...แผลบๆๆ”
“อ๊าๆ...แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะคะพี่ชาร์ลขา...อูวย์...ตรงปลายติ่งขอพิเศษค่ะ...โอวว...เยส...อีกๆ...อือๆ...อ๊าๆ แหย่อีก...อ๊าว์...รัวเร็วเลยค่ะที่รัก...อ๊าว์ๆๆ...อือๆๆ” เสียงครางเสียวของซูซี่ดังระงมในห้องครัวอย่างไม่แคร์สื่อ
“เรียกว่ามังกรยักษ์สิน้องซูซี่...ฟังแล้วมันจะได้ฮึกเหิมผงกหัวแผ่แม่เบี้ยฉกร่องน้องให้เสียวทรวงไปเลยไง”
จ๊วบๆ จ๊วบๆ... เสียงดูดติ่งสวรรค์ดังทั่วห้อง ชาร์ลรูดกางเกงในลงแล้วเตะมันไปไกลถึงมุมห้อง...ขยับเข้าไปประชิดกลางกายสาวแล้วเอาเจ้ามังกือตัวขนาดกลางจ่อกดเข้าไปในร่องสวาทอันฉ่ำชื้นของหล่อน
ซูซี่แทบไม่รู้สึกว่ามันได้คลานเข้าไปเรียบร้อยแล้ว
“อ๊าๆๆ...มังกรจริงหรือคะ...อ๊าๆ...เอาเข้าอีกสิคะ...”
“โอวว...เข้าสุดลำแล้วนะที่รัก...โอวว...เสียวหัวเป็นบ้า...ซี้ด...อ่าส”
“ห๊า...หมดแล้วเร๊อะ...ทำไมมันสั้นจู๋แบบนี้ล่ะชาร์ล...เข้ามาครึ่งร่องเองเหรอ ไม่เสียวเลยอ๊ะ”
“ทั้งเนื้อทั้งตัวพี่ก็มีแค่นี้แหละที่รัก...อ๊าสสส...โอวว...มันส์เป็นบ้า”
เสียงชาร์ลร้องระงมเด้งส่ำแทงร่องโพรงฉ่ำอย่างเมามันอยู่คนเดียว ในขณะที่สาวน้อยซูซี่รู้สึกอารมณ์สุดเสียเพราะความเสียวไม่สุด สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวังกับขนาดไอ้จู๋หนุ่มชาร์ลยิ่งนัก... ตัวใหญ่กล้ามล่ำบึก ทำไมมีแค่นี้ฟะ...
“มันส์ไปคนเดียวเถอะพี่ชาร์ล... ซูซี่ไม่ไหวแล้ว ขนาดเท่านี้เองนะ...รู้งี้ซูซี่พึ่งนิ้วตัวเองมันกว่าอีก”
เสียงซูซี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับเบ้ปากใส่ไอ้มังกือน้อยของชาร์ล หญิงสาวนอนอ้าถ่างปล่อยให้ชาร์ลเด้งกระเด้าเอามันส์จนน้ำแตกกระฉูด ในขณะที่เจ้าหล่อนคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเซลฟี่ทำหน้าเซ็กซี่เพื่ออัพขึ้นโปรไฟล์หาเหยื่อรายใหม่ต่อไป...
<strong>ชารีนา เดวิส หรือ ชารีน</strong> หญิงสาวร่างสูงเพรียววัยยี่สิบห้าปี ใบหน้าเรียวรูปไข่มีแว่นสายตาหนาเตอะค้างอยู่บนสันจมูกโด่งสวย ฟันขาวกัดริมฝีปากล่างของตัวเอง มือเรียวสวยกำลังพิมพ์ระรัวปรื๊ดๆ บนคีย์บอร์ดของโน้ตบุคคู่ใจ
ไอเดียฉากอีโรติกในนิยายโรมานซ์เรื่องล่าสุดของหล่อนกำลังไหลลื่นปรู๊ดปร๊าดจนนิ้วดีดแป้นแทบไม่ทัน...คีบอร์ดแทบพังและลุกพรึ่บเป็นไฟก่อนจะหยุดนิ่งไปเมื่อมาถึงบรรทัดสุดท้าย...
อืม....แล้วยังไงต่อดี...มือเรียวชะงักการพิมพ์รัวไปบนแป้นเมื่อไอเดียที่กำลังแล่นฉิวเป็นอันต้องสะดุดกึกลงเพราะขนาดไอ้จู๋ของชาร์ล... นอกจากจะทำให้ยัยซูซี่เสียวไม่สุดแล้วยังทำให้ไอเดียหล่อนอุดตันอีกต่างหาก...ตาชาร์ลเอ๊ย... ชารีนเอนหลังไปพิงพนักเก้าอี้นวมพร้อมกับถอนใจยาว
เบลล่า บรรณาธิการเพื่อนรักของหล่อนมีข้อแม้เพียงข้อเดียวสำหรับเรื่องนี้ ว่าขอชื่อพระเอกเป็น ชาร์ล... เนื่องจากเวลานี้เจ้าหล่อนกำลังเดทหนุ่มฮ๊อตชื่อชาร์ลอยู่... เท่านั้นเองแหละเหตุผลของยัยเพื่อนบ้า
หากเป็นชื่ออื่นชารีนไม่มีปัญหาอยู่แล้วตราบใดที่เนื้อเรื่องยังคงขึ้นอยู่กับหล่อนและความยาวไม่จำกัด...แต่ชื่อ...ชาร์ล...?
ชารีนเริ่มเป็นนักเขียนตั้งแต่อายุสิบแปดปี หญิงสาวเรียนด้านอักษรศาสตร์และรักการอ่านเป็นชีวิตจิตใจโดยเฉพาะนิยายทุกประเภท ในเวลาสี่ปีที่เรียนอยู่นั้น หนังสือนวนิยายในห้องสมุดของมหาวิทยาลัยถูกหล่อนยืมมาแทบหมด
ชื่อของหล่อนติด Best Sellers เป็นนักเขียนฮ๊อตติดอันดับตั้งแต่หนังสือเล่มแรกออกวางขาย ดังนั้นหลังจากเรียนจบชารีนจึงยึดอาชีพนักเขียนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา รู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้ทำในสิ่งที่หล่อนรักเช่นนี้
เอาไปแค่นี้ก่อนก็แล้วกันนะยัยเบลล่า ชารีนกดคลิ๊กส่งอีเมล์ไปถึงบรรณาธิการเพื่อนสุดเลิฟ
“กริ๊งๆ กริ๊งๆ”
โทรศัพท์ดังขึ้นทันทีอย่างไม่ต้องรอนาน
“ไอ้บ้า...แกแต่งออกได้ไง ไอ้จู๋สั้นดู๋แบบนั้น...ใครจะอ่านของแกห๊ะยัยชารีน”
เสียงด่าจิกดังมาตามสาย ชารีนพยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้เต็มที่
“อ้าว...แล้วนายชาร์ลอะไรนั่นของแกไอ้จู๋ยาวเฟื้อยห้อยเป็นมะนอยงูหรือยังไงยะ” เสียงใสโต้ตอบเพื่อน
“ไอ้บ้า...อย่าลามก...ฉันไม่หลงกลแกบอกขนาดไอ้นั่นของชาร์ล...ให้แกเอาไปเขียนนิยายขายหรอกจะบอกให้”
“ก็ช่างแก...ชาร์ลของยัยซูซี่ก็คงยาวได้แค่นั้นแหละงั้น...พวกชื่อนี้ฉันรีเสิร์ชมาแล้ว...เป็นพวกกระเจี๊ยวจู๋ไอ้ดู๋เหื่ยว... แกก็ดันทุรังจะให้ชั้นเอามาเป็นพระเอก...ก็ได้เท่านี้แหละ อย่ามาบ่นเลยยัยเบล”
“แหม...รีเสิร์ชหรือยะ...แล้วพี่ชาร์ลของแกล่ะ...ตัวสูงใหญ่กล้ามเนื้อเป็นลอนโคตรเท่ราวกับเทพบุตรแบบนั้นน่ะ... ฉันว่าขนาดคงเอ็กซตร้าแบบสามเอ็กซ์เลยล่ะแก”
เบลล่าส่งเสียงแซวมาทางโทรศัพท์...ชารีนรีบหุบยิ้มลงทันควันพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงโดยไม่รู้ตัวกับประโยคนั้นของเพื่อนสาว ในใจนึกไปถึง...คนที่อยู่ไกลอีกซีกโลกหนึ่งทันที
พี่ชาร์ลของหล่อนน่ะเหรอ...ป่านนี้หายเข้ากลีบเมฆไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้...และที่สำคัญชารีนรู้ดีว่า...เขาไม่ใช่ของหล่อน หรือจะพูดให้ถูกก็คือ...เขาไม่เคยอยากจะเป็นของหล่อนเลย...เฮ้อ
ชารีนยักไหล่...หล่อนก็ไม่อยากได้เขาสักหน่อย อยู่อย่างนี้ก็สบายใจดี หล่อนมีพระเอกในดวงใจเป็นหลายสิบคน แต่ละคนก็หล่อล่ำบึก...หล่อไม่บันยะบันยังกันทั้งนั้น...ทุกเดือนไม่ซ้ำชื่อและไม่ซ้ำหน้า
หล่อนจึงไม่อยากแต่งนิยายที่มีพระเอกชื่อชาร์ลไงล่ะ...จึงแกล้งแต่งส่งๆ ให้ยายเบลล่าไปงั้น...เพื่อที่ยายเพื่อนบ้าจะได้ไม่มาบังคับหล่อนให้ใช้ชื่อ ชาร์ล เป็นพระเอกอีก...ตามสโลแกนประจำใจของหล่อนที่ว่า...
ชาร์ลไม่ใช่พระเอกของชารีน...เช้อะ!
