บทที่ 137 หวั่นไหว...

ตุ๊บๆๆๆ...อั๊กๆๆๆๆ...

โอ๊ยยยย....

เสียงหมัดรัวไปบนเนื้อตัวคนทะลึ่งและเสียงร้องโอดโอยดังลั่นห้อง... อิสรียาอาศัยจังหวะที่เขานอนงอตัวอยู่กระโดดลงจากเตียง คว้ากุญแจมือที่เขาวางไว้โดยประมาทบนโต๊ะหัวเตียงจับข้อมือใหญ่ล็อกกับเสาเตียงทันที

“เฮ้ย...คุณหม่อม...อย่าเล่นแบบนี้ ปล่อยผม...เฮ้ย...ปล่อย”

เสียง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ