บทที่ 143 อยากบอกให้รู้ว่า...

ทำงานเงียบกริบและคล่องแคล่วเสร็จภายในสองนาทีตามนาฬิกาที่ตั้งไว้ ร่างสูงก้าวออกจากห้องปิดประตู ก้าวไปยังห้องโถง

พรึ่บ!

ไฟฟ้าติดสว่างทั่วห้องได้ยินเสียงถอนหายใจโล่งอกของผู้คนและกิจกรรมที่หยุดชะงักไปก็กลับเริ่มขึ้นอีกครั้ง วีธัศน์สบตากับลูกน้องทั้งสองคน จากนั้นก็เดินไปหาเสี่ยวรัญทำท่ายืนจิบวิสกี้สบายอา...