บทที่ 2 แมวสวาทเตรียมตัวล่า...
พี่ชาร์ลของหล่อนน่ะเหรอ...ป่านนี้หายเข้ากลีบเมฆไปถึงไหนต่อไหนแล้วก็ไม่รู้...
และที่สำคัญชารีนรู้ดีว่า...เขาไม่ใช่ของหล่อน หรือจะพูดให้ถูกก็คือ...เขาไม่เคยอยากจะเป็นของหล่อนเลย...เฮ้อ
ชารีนยักไหล่...หล่อนก็ไม่อยากได้เขาสักหน่อย อยู่อย่างนี้ก็สบายใจดี หล่อนมีพระเอกในดวงใจเป็นหลายสิบคน แต่ละคนก็หล่อล่ำบึก...หล่อไม่บันยะบันยังกันทั้งนั้น...ทุกเดือนไม่ซ้ำชื่อและไม่ซ้ำหน้า หล่อนจึงไม่อยากแต่งนิยายที่มีพระเอกชื่อชาร์ลไงล่ะ...จึงแกล้งแต่งส่งๆ ให้ยายเบลล่าไปงั้น...เพื่อที่ยายเพื่อนบ้าจะได้ไม่มาบังคับหล่อนให้ใช้ชื่อ ชาร์ล เป็นพระเอกอีก...ตามสโลแกนประจำใจของหล่อนที่ว่า...ชาร์ลไม่ใช่พระเอกของชารีน...เช้อะ
“จะกี่เอ็กซ์ก็ช่าง...ฉันไม่แคร์ แค่นี้ยัยเบล...ตกลงพระเอกถ้าจะเอาชื่อชาร์ลก็ตามนี้...ถ้าไม่ถูกใจแกก็ต้องแล้วแต่ฉัน เข้าใจ๊ บาย”
ชารีนกดวางสาย
“กริ๊งๆ กริ๊งๆ” สายต่อไปคุณแม่หล่อนเอง
“ว่าไงคะแม่...หนูกำลังทำงานอยู่”
น้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อยเพราะถูกขัดจังหวะ สำหรับนักเขียนคนอื่นๆ นั้นชารีนไม่รู้ แต่สำหรับตัวหล่อนเอง เวลาเขียนนิยายนั้นต้องเขียนตอนที่ไอเดียมันพุ่งกระฉูดและต้องรีบพิมพ์เก็บข้อมูลไว้ หากมีการเบรคหรือมีสิ่งแทรกแซงแล้วจะต่อไม่ติดทันที แล้วหล่อนก็จะรู้สึกหงุดหงิดเพราะต้องสูญเสียไอเดียเจ๋งๆ ไป
“จะเดินทางวันมะรืนแล้วนะชารีน ลงมาข้างล่างหน่อย คุณป้าเกรซมาหา อย่าให้ผู้ใหญ่รอ”
เสียงมารดาดังมาตามสาย บ้านหลังใหญ่บนพื้นที่หลายเอเคอร์ของครอบครัวเดวิส มีคนใช้ถึงสิบคน หญิงสาวถอนหายใจ
“เดี๋ยวลงไปค่ะ”
ชารีนขยับตัวลุกขึ้นบิดขี้เกียจ ร่างเพรียวโปร่งระหงสวมกางเกงขายาวผ้าเนื้อนุ่มกับเสื้อจั๊มเปอร์สีฟ้าสดใส ผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบมัดขมวดอยู่กลางศีรษะหลุดลุ่ยอย่างที่เจ้าตัวไม่ใส่ใจจะทำให้เรียบร้อย
ชารีนวิ่งลงบันไดวนขนาดใหญ่สู่ชั้นล่างผ่านโต๊ะทานข้าวที่มีถาดผลไม้หลากชนิดวางอยู่ มือบางเอื้อมไปคว้าแอปเปิ้ลขึ้นมากัดกินแล้วเดินตรงเข้าไปยังห้องโถงรับแขกที่มีเฟอร์นิเจอร์หลุยส์เข้าชุดดูโอ่อ่าอลังการ
หญิงสาวเข้าไปนั่งข้างคุณชาลิดาผู้เป็นมารดา แล้วยกมือไหว้คุณป้าเกรซตามมารยาทไทยที่คุณป้าชื่นชม ยื่นหน้าไปหอมแก้มนวลผ่องของท่านหนึ่งฟอดใหญ่
“หวัดดีค่ะคุณป้า...คิดถึงจังค่ะ”
ปากหวานและช่างอ้อนตามเคย เกรซมองดูหญิงสาวด้วยสายตารักใคร่...อนาคตลูกสะใภ้ที่จองตัวไว้นานถึงสิบปีแล้ว
“จะเดินทางไปเมืองไทยวันมะรืนแล้ว จัดกระเป๋าหรือยังลูก”
เสียงนุ่มของคุณป้าเกรซเอ่ยถามขึ้น ใบหน้าสวยสง่าสมชื่อเกรซของท่านเต็มไปด้วยราศีมีรอยยิ้มเอ็นดูส่งมาให้ รูปร่างและรสนิยมนั้นถึงแม้จะเข้าสู่วัยกลางคนแล้วแต่ท่านก็รักษาสุขภาพและทรวดทรงเป็นอย่างดีจนแลดูหน้าตาอ่อนกว่าอายุจริงถึงมากกว่าครึ่ง หุ่นสูงเพรียวงามใส่ชุดทันสมัยตามเทรนด์แฟชั่นจนสาวๆ หลายคน (รวมถึงชารีนด้วย) ต้องอายชิดซ้ายไปเลยทีเดียว
“จัดแล้วค่ะ ไม่มีอะไรมากนี่คะ”
หล่อนโยนเสื้อผ้าที่ชอบใส่ลงไป ชารีนไปเยี่ยมคุณตาคุณยายที่กรุงเทพฯบ่อยๆ พูดภาษาไทยได้คล่องแคล่วพอๆ กับภาษาอังกฤษ เสื้อผ้าก็เอาพวกที่เหมาะสำหรับอากาศร้อนของเมืองไทย...เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ทั้งขาสั้นและขายาว...ชั้นใน...จบ...ที่เหลือไปหาเอาข้างหน้า...เมืองไทยมีทุกอย่าง...ขออย่างเดียว...ขอให้มีตังค์
“ไหนป้าขอดูหน่อยซิ จัดอะไรไปบ้าง”
เกรซเอ่ยถามสาวน้อยด้วยรู้จักนิสัยง่ายเกินไปของเจ้าหล่อนดี ชารีนจึงจูงมือท่านไปยังห้องนอน แล้วเปิดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่เพียงใบเดียวให้ท่านดู เกรซนิ่วหน้าทันทีส่ายศีรษะอย่างยอมรับไม่ได้
“ไปเถอะ”
เสียงชวนพร้อมกับลากแขนหล่อนลงบันได
“ไปช้อปปิ้งกัน หนูรื้อกระเป๋าทิ้งไปเลยนะลูกแบบนั้น ป้าไม่ยอมเด็ดขาด ไปคราวนี้จุดประสงค์คืออะไรชารีนรู้ดี เดี๋ยวป้าจัดให้”
เสียงคุณป้าเกรซเอ่ยขึ้น ท่านขับรถเก๋งสปอร์ตหรูพาชารีนไปห้างสรรพสินค้าใหญ่สำหรับไฮโซผู้ดีกระเป๋าหนัก จากนั้นก็จูงมือหญิงสาวเข้าออกร้านโน้นร้านนี้เป็นว่าเล่น ชารีนเห็นชุดและเสื้อผ้าที่ท่านเลือกให้แล้วก็ต้องแอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่หลายอึกลงคอ...
นี่ท่านจะให้หล่อนไปเต้นยั่วในสตริปคลับหรือทำงานบาร์รึไง...แต่ละชุด...แม่เจ้า... ถึงแม้ชารีนจะชอบแต่งตัวให้นางเอกในนิยายหล่อนสุดเซ็กซี่เขย่าอารมณ์ชายแค่ไหนก็ตาม แต่ตัวตนของหล่อนจริงๆแล้วนั้นมันตรงกันข้ามกับสิ่งที่เจ้าตัวเขียนอย่างสิ้นเชิง
“เอ่อ...ชุดนั้น...จะดีเหรอคะคุณป้า”
ชุดนอนสีแดงผ้าบางเฉียบพลิ้วสายเดี่ยว เว้าหน้ายังไม่พอยังคว้านลึกด้านหลัง สั้นเต่อถึงโคนขา...ชุดนอนที่ดูก็รู้ดีว่าไม่ได้เอาไว้ใส่นอน...แต่เอาไว้ให้ใครบางคนกระชากออกด้วยความกระสันเส่าและหื่นกระหายต่างหาก
“ดีสิชารีน...แบบนี้แหละ...เอาครบทุกสีเลย...งานนี้รับรอง...ชาร์ลก็ชาร์ลเถอะ...ต่อให้จำศีลอยู่ในถ้ำน้ำแข็งเยือกเย็นแค่ไหน ลองมาเจอชุดนี้กับหุ่นเซ็กซี่ของหนูเข้าสิ...เหอะๆๆ”
คุณป้าหัวเราะถูกใจ ราวกับไม่ได้พูดถึงลูกชายตัวเองที่กำลังจะตกเป็นเหยื่อแมวยั่วสวาทของหล่อน...ชารีนนึกถึงแผนการที่ท่านเฝ้าเป่าหูหล่อนตลอดหลายปีมานี้ก็ต้องกลืนน้ำลายลงไปอีกหลายอึกใหญ่ทีเดียว
“ชุดชั้นในก็ต้องแบบนี้”
ท่านจัดการเลือกทุกอย่างในหล่อนอย่างไม่รอถามความคิดเห็นของคนที่จะใส่มันเลย...ชารีนยิ้มแหย ในใจเริ่มนึกสงสารนางเอกตัวเองเหมือนกันที่ในนิยายทุกเรื่องนั้น หล่อนให้เธอใส่ชุดพวกนี้ตลอดเพื่อยั่วราคะพระเอก...เวรกรรมมีจริง
“เอ่อ...พอแล้วมังคะคุณป้า”
ชารีนเอ่ยท้วงอย่างเกรงใจเมื่อเวลาผ่านไปครึ่งวันพร้อมกับถุงช้อปปิ้งเต็มรถ คุณป้าเกรซทำหน้าครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“โอเค...เอาแค่นี้ก่อนละกันวันนี้ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วเราจะต้องมาทบทวนแผนการกันอีกที ป้าจะได้สบายใจว่าหนูจำได้ทุกอย่างว่าจะต้องทำยังไงบ้าง”
คุณป้าจอมแผนการเอ่ยพร้อมกับสตาร์ทรถหรูขับพุ่งออกจากห้างดังราวกับวัยรุ่นทำเอาชารีนต้องแอบเสียวไส้กับลีลาของเธออยู่ในใจ
“เอ่อ...ชารีนจำได้ค่ะคุณป้า...ไม่ต้องทวนก็ได้”
หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อยๆ ...ใครจะจำไม่ได้ล่ะ...แผนการและบทบาทที่คุณป้ากระซิบกระซาบต้องการให้หล่อนทำกับลูกชายตัวเองนั้นน่ะ...ชารีนเอาไปเขียนนิยายขายหลายเรื่องแล้ว แถมแต่ละเรื่องก็ยอดวิวกระฉูดขึ้นอันดับเบสต์เซลเลอร์ทั้งนั้น
“จำได้จริงนะ?”
มีการถามย้ำเหมือนไม่ค่อยไว้ใจกับความสามารถของสาวน้อยที่เธอรักดั่งลูกสาวคนเล็ก อยากได้มาเป็นลูกสะใภ้และปั๊มหลานให้เธอเชยชมเร็วๆ...ชาร์ลกับชารีน...ไม่มีใครเหมาะกันเท่ากับคู่นี้อีกแล้ว เกรซคิดอย่างอิ่มเอมอยู่ในใจ
“จริงค่ะ” พยักหน้ายืนยันหนักแน่นสำทับไปอีกหน่อย
“ทำได้แน่นะ?”
เสียงถามเน้นพร้อมกับหันมามองด้วยสายตาคาดคั้น
“เอ่อ...ได้ค่ะ”
รีบรับปากเอาไว้ก่อน พอไปถึงแล้วค่อยว่ากัน...ไม่แน่อาจจะคุยตกลงอะไรกันได้กับพี่ชาร์ลแล้วอาจจะไม่ต้องลงทุนใช้แผนการอะไรเหมือนอย่างที่คุณป้าสมองกลคิดขึ้นมาให้หล่อนโดยเฉพาะ
ชารีนแอบลอบถอนใจ ครอบครัวของหล่อนและของพี่ชาร์ลนั้น คุณพ่อคุณแม่ของทั้งสองเป็นเพื่อนรักกัน คงจะกลัวเงินทองที่มีมากมายมหาศาลนั้นรั่วไหลและได้ลูกสะใภ้ลูกเขยไม่ถูกใจ จึงคิดพิเรนกันแบบนี้
ทางคุณพ่อหล่อนยิ่งร้ายเข้าไปใหญ่ ชารีนคิดว่านิยายของหล่อนน้ำเน่าแล้ว แต่ยังเน่าไม่เท่าคุณพ่อ เพราะท่านได้เขียนพินัยกรรมลงข้อความชัดเจนว่าถ้าหากหล่อนไม่ยอมแต่ง ทรัสต์ฟันด์มรดกร้อยล้านที่ท่านจะยกให้นั้นจะกลายเป็นศูนย์ไปทันที และถ้ามีลูกเพิ่มขึ้นมาด้วยท่านจะเพิ่มให้อีกคนละห้าสิบล้านเป็นของขวัญให้หลาน...
อันที่จริงชารีนก็ไม่อยากจะแคร์เท่าไหร่นักเรื่องเงินทองน่ะ...แต่ว่า...
อื่ม...ร้อยล้านเชียวเหรอ?...หล่อนไม่ใช่คนงกอะไรเลยนะอันที่จริงน่ะ...แต่ว่า...ร้อยล้านนี่มันก็ทำอะไรได้เยอะแยะอยู่เหมือนกันนะ...ชักเริ่มเอนเอียงและใจอ่อนพอท่องคำว่าร้อยล้านบ่อยๆ เข้า แถมคุณป้าเกรซก็ยังเป่าหูตั้งแต่หล่อนเริ่มแตกเนื้อสาวแล้วว่า พี่ชาร์ลเป็นของชารีน...
เวลาเขามาอเมริกาหล่อนก็มักวิ่งตามพี่ชาร์ลประจำ เพราะปีหนึ่งได้เจอเขาครั้งเดียว ตอนสิบห้าก็เห่อเขาเหมือนเห่อดารา ถึงแม้ว่าพี่ชาร์ลนั้นแทบไม่สนใจชารีนเลยก็ตาม...แต่หล่อนก็วิ่งตามร่างสูงของเขาอยู่ดี คนไม่มีพี่ชายและเพื่อนเล่นมากนักเลยมีอาการเยอะไปนิดหนึ่งเท่านั้นเอง
แต่พออายุเยอะขึ้น ชารีนก็เริ่มเก็บอาการให้แสดงออกน้อยลงไป...ด้วยรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าเขาไม่ได้สนใจใยดีอะไรหล่อนในฐานะคู่หมั้นเลย...ชารีนจึงหันมาหมกตัวกับพระเอกนิยายของตัวเองแทน และแฮปปี้เอ็นดิ้งไปกับสุดหล่อทุกคนไม่ซ้ำลีลา...และเริ่มนึกงอนคนที่ไม่เคยสนใจหล่อนเลยนั้นอยู่ภายใน...แต่ทว่าเวลานี้...
พี่ชาร์ลกับร้อยล้าน...เฮ้อ...ร้อยล้านเหรียญนะ...ไม่ใช่นางเอกนิยายจะได้ไม่สนเงินร้อยล้าน....บ้าแล้ว...
อืม...แล้วพี่ชาร์ลล่ะ...ถึงแม้จะงอนเขาแต่หล่อนก็ไม่ใช่นางเอกนิยายแสนดี...ที่จะได้ปล่อยให้คู่หมั้นหล่อล่ำบึกหลุดมือไปโดยไม่ได้ลองสักตั้ง...อืม...ร้อยล้านเหรียญ...อืม...พี่ชาร์ล...
