บทที่ 6 เจอตอ...ของจริง
<strong>หญิงสาวจัดการอาบน้ำอาบท่า</strong> เปลี่ยนชุดเป็นกางเกงยีนส์กับเสื้อยืด เมื่อตอนนั่งรถเข้ามาเห็นวิวทิวทัศน์สวยเหลือเกิน ร่างระหงเดินออกมาจากห้อง เห็นหญิงวัยกลางคนเดินถือถาดอาหารขึ้นมา
“เอ่อ คุณหมอให้เอามาให้คุณค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ ชื่ออะไรคะ”
“สมใจค่ะ เป็นแม่บ้านทำความสะอาดซักเสื้อผ้าและทำกับข้าวค่ะ” สมใจตอบอย่างนอบน้อม ชารีนยิ้มให้นางอย่างเป็นมิตร
“เมื่อกี้เห็นจักรยานตรงโรงจอดรถ ฉันใช้ได้มั้ยจ๊ะ”
หญิงสาวเอ่ยถามพร้อมกับเดินตามสมใจไปยังระเบียงหลังบ้าน ลมพัดโชยเย็นดีเหลือเกิน วิวเทือกเขาสลับซับซ้อน ทิศนี้น่าจะเป็นทิศตะวันตก เข้าใจสร้างบ้านดี เวลาเช้ารับแสงแดดยามเช้าจากระเบียงหน้าบ้าน ตกเย็นก็มานั่งชมพระอาทิตย์ตกลาลับตรงสันเขา เพอร์เฟคอะไรเช่นนี้
บรรยากาศแบบนี้ช่างสุดยอดเด็ดดวงแจ่มแจ๋วเหมาะแก่การเขียนนิยายเป็นอย่างยิ่ง คิดไม่ผิดเลยที่ตัดสินใจมา กระสุนนัดเดียว สอยนกได้หลายตัวจริงๆ ชารีนยิ้มออกมาอย่างพอใจ
“มีสองคัน ใช้ได้ค่ะ”
“ของคุณหมอเหรอจ๊ะ”
“ใช่ค่ะ เวลาไปแถวใกล้ๆ ท่านไม่ใช้รถยนต์”
สมใจกล่าวตอบ แอบลอบมองคุณผู้หญิงฝรั่งที่พูดไทยชัดแจ๋วน่ากลัวจะเป็นลูกครึ่ง แต่ยังไม่แน่ใจว่าเป็นอะไรกับคุณหมอ เพราะตั้งแต่คุณหมอมาอยู่ที่นี่เกือบสิบปีแล้ว เป็นครั้งแรกที่เห็นมีผู้หญิงมาหาท่านเช่นนี้
“ฉันจะไปขี่จักรยานดูแถวนี้หน่อย คงไม่เป็นอันตรายอะไรใช่ไหมจ๊ะ” ชารีนเอ่ยถามเพื่อความรอบคอบเพราะมาต่างบ้านต่างเมืองและต่างถิ่นเช่นนี้ ต้องถามเผื่อไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย
“โอย ปลอดภัยค่ะ ถิ่นนี้นายกวินกับคุณหมอชาร์ลคุม ไม่มีอันตรายหรอกค่ะ หน้าตาคุณเหมือนกันกับคุณหมอ ชาวบ้านรู้ว่าเป็นพวกเดียวกับท่าน คุณหมอเป็นเสมือนพ่อพระของพวกเราที่นี่ค่ะ”
ชารีนฟังน้ำเสียงแม่บ้านที่เอ่ยเล่าถึงคุณหมอชาร์ลอย่างเคารพนับถือและชื่นชม เท่าที่รู้มาเขาอุทิศตนเหมือนพวกองค์กรการกุศลที่ช่วยเหลือด้านมนุษยธรรม ทุกอย่างฟรีหมด เรียนหมอจากทั้งอเมริกาและสอบได้ใบอนุญาตประกอบวิชาชีพตามกฏหมายของที่นี่ด้วย แถมยังใช้เงินส่วนตัวไปไม่รู้เท่าไหร่ตลอดสิบปีมานี้
สมใจมองเห็นดวงตาโตยาวรีสีน้ำตาลเข้มสวยของคุณชารีนอ่อนแสงลงและมีแววอาทรลึกซึ้งเสมือนกำลังนึกถึงคนที่เธอรักและศรัทธาเต็มหัวใจ สงสัยเป็นแฟนคุณหมอแน่เลยแบบนี้ สมใจคิด
“ทานเสร็จฉันต้องเอาถ้วยพวกนี้ไปไว้ไหนจ๊ะ”
ชารีนเอ่ยถาม เมื่อกี้ตอนเดินออกมาเห็นมีเพียงตู้เครื่องดื่มกับเคาน์เตอร์บาร์เล็กๆ ตรงมุมหนึ่งในห้องโถงรับแขก
“ทิ้งไว้ตรงนี้แหละค่ะ ตรงห้องเล็กนั่นเป็นครัวฝรั่งค่ะแต่ไม่ได้ใช้ เดี๋ยวสมใจจะขึ้นมาเก็บลงไปล้างเอง ห้องครัวไทยอยู่ด้านล่างสมใจใช้ตรงนั้น คุณทานรสเผ็ดหรือเปล่าคะ”
“ทานได้จ้ะ ฉันกินได้ทุกอย่าง ส้มตำปลาร้าก็กินได้”
หญิงสาวคุยกับแม่บ้านอย่างเป็นกันเอง สมใจรู้สึกถูกชะตากับคุณผู้หญิงของคุณหมอยิ่งนักทั้งสวยและติดดินไม่ถือเนื้อถือตัวเลย
“แล้วนี่ถ้าฉันจะไปขี่จักรยานเล่น สมใจชี้ทางให้หน่อยว่าจะไปทางไหนดี หรือไปเป็นเพื่อนฉันได้มั้ย”
“เดี๋ยวสมใจจะเรียกมะพร้าว ลูกสาวมาให้นะคะ มะพร้าวมันอายุสิบห้าค่ะวันนี้วันเสาร์เลยอยู่ช่วยแถวนี้”
“ที่คลินิก คุณหมอมีผู้ช่วยมั้ยจ๊ะ”
“มีค่ะ มีพยาบาลสุธีรากับอิงอรรับผิดชอบงานเอกสารค่ะ คนไข้ส่วนใหญ่ก็ชาวบ้านปางผาหมอกและหมู่บ้านใกล้เคียง รวมไปถึงตำบลปางอีก้อด้วยเพราะมาที่นี่ใกล้กว่าไปโรงพยาบาลในตัวอำเภอและที่สำคัญฟรีทุกอย่างค่ะ”
สมใจอธิบายตามที่รู้ ชารีนฟังอย่างสนใจ เดี๋ยวพรุ่งนี้หล่อนจะหาโอกาสเข้าไปดูที่คลินิกของเขา วันนี้ขอไปสำรวจข้างนอกก่อน หาสถานที่เขียนนิยายสักหน่อย
“ดีนะคะที่คุณชารีนมาตอนนี้ ถ้ามาเมื่อห้าปีก่อน ถนนแถวนี้ยังเป็นถนนดินแดงอยู่เลยค่ะ นายกวินกับคุณหมอวิ่งเต้นเรื่องอยู่พักใหญ่จนได้มาและก็ใช้งบส่วนตัวสมทบด้วยสำหรับเส้นทางเล็กที่ไม่ได้งบ จนในหมู่บ้านเรามีถนนคอนกรีตอย่างที่เห็น”
มะพร้าวเด็กหญิงตัวเล็กอธิบายเสียงแจ๋ว ดูเหมือนคนในหมู่บ้านปางผาหมอกจะรู้เรื่องราวทุกอย่างในนี้เป็นอย่างดีไม่เว้นลูกเล็กเด็กแดงและที่สำคัญชื่อของคุณหมอชาร์ลกับนายกวินก็มักถูกกล่าวถึงควบคู่ไปด้วย
ชารีนพอรู้มาบ้างว่าชายหนุ่มที่ชื่อกวินนั้นเป็นเพื่อนสนิทของชาร์ลที่ชักชวนให้เขามาช่วยรักษาชาวบ้านที่นี่ เดี๋ยวหล่อนจะต้องให้ชาร์ลแนะนำให้รู้จักเสียแล้วล่ะ
“เราไปทางนั้นกันได้มั้ยมะพร้าว”
เมื่อปั่นมาทางท้ายหมู่บ้าน เห็นทางลัดเส้นเล็ก
“ทางลัดไปธารน้ำตรงตีนเขาค่ะ ไปได้พร้าวใช้ประจำ แต่ต้องขี่ระวังนะคะ เพราะมันขรุขระมากสำหรับจักรยาน พร้าวใช้บ่อยไม่เป็นไรแต่คุณไม่ชำนาญทางต้องระวัง” เด็กหญิงเอ่ยเตือน
“ฉันขี่เก่งไม่ต้องห่วง ขี่ในมหาลัยประจำ” ชารีนกล่าว มะพร้าวจึงพยักหน้ายิ้มสดใสให้คุณชารีนคนสวยที่ไม่ห่วงสวยคนนี้
“งั้นตามพร้าวมาเลยค่ะ”
จากนั้นจักรยานสองคันก็ขี่ลัดเลาะตามทางเส้นเล็ก ชารีนยิ้มร่ารู้สึกสนุกยิ่งนักกับการได้สัมผัสธรรมชาติป่าเขาอย่างใกล้ชิดเช่นนี้
สายตาจ้องมองวิวตามรายทางและภาพภูเขาสลับซับซ้อนเบื้องหน้าจนไม่ได้ระวังเมื่อตรงกลางเส้นทางเล็กมีก้อนหินใหญ่กับร่องที่ถูกน้ำเซาะจนเป็นแอ่งแยกกว้างและลึก จักรยานหล่อนแล่นชนหินอย่างจังจนรถกระดอนเด้งขึ้นตกลงร่อง แล้วพุ่งหลาวตรงสู่จุดหมายที่ไม่โสภานัก ร่างเพรียวลอยหวือ
