บทที่ 7 เจอตอ...ของจริง
ซ๊วบ! ตุ๊บ!
เสียงจักรยานพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้กับเสียงร่างกายมนุษย์หล่นกระทบพื้นดังหนักแน่น..
“โอ๊ยยยยย”
เสียงร้องดังลั่นทันที การแลนดิ้งแบบไม่ซอฟท์ลงบนตอไม้เล็กแข็งที่ถูกตัดเกือบเตียนตรงข้างทาง ร่างบางสะดุ้งและร้องด้วยความเจ็บปวด มะพร้าวรีบหยุดจักรยานทันทีแล้ววิ่งหน้าตาตื่นมาดูคุณชารีน
“โอ๊ย โอ๊ยยยยยยยย”
เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บและจุก ชารีนล้มตัวลงไปนอนมือกุมอยู่ตรงระหว่างขา ใบหน้าขาวเวลานี้ซีดเผือดลงไปอีกเป็นสองเท่า หลับตาร้องครวญครางอย่างไม่อายเด็กมะพร้าว เพราะความปวดแสบปวดร้อนที่ตรงนั้นพอดี
“คุณชารีน เป็นไงมั่งคะ คุณชารีน”
“โอ๊ยยยยย เจ็บ ฉันเจ็บก้นมาก .โอ๊ยยยย” อันที่จริงเจ็บตรงส่วนล่างทั้งหมด โดยเฉพาะส่วนเนินสงวนกลางกายสาว
“ลุกไหวมั้ยคะ อย่า อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะคะ เดี๋ยวพร้าวจะไปตามคุณหมอ”
มะพร้าวเห็นท่านอนกุมส่วนล่างของคุณชารีน ท่าทางม้วนงอขิงงอข่าของเธอดูก็รู้ว่าเจ็บปวดมากและลุกไม่ขึ้น เด็กหญิงรีบเลี้ยวจักรยานกลับแล้วปั่นไปอย่างรวดเร็ว
ครู่ต่อมาชารีนได้ยินเสียงรถเบรกพรืดดังสนั่นตรงถนน เสียงฝีเท้าหนักวิ่งตรงมาหา
“งี่เง่าที่สุด ทำอีท่าไหนฮะ” เสียงเข้มดุพร้อมกับร่างสูงนั่งยองๆ ลงข้างๆ คิ้วเข้มของเขาขมวดเข้าหากัน ชาร์ลเห็นใบหน้าขาวซีดมีน้ำตาคลอปริ่มท่าทางเจ็บปวดของหล่อนทำให้ชายหนุ่มต้องเอื้อมมือไปลูบไหล่ปลอบ
“เจ็บตรงไหน” น้ำเสียงห้าวดูเหมือนจะอ่อนลงไปนิดหนึ่งเอ่ยถามขึ้น ส่วนชารีนเมื่อเห็นเขาถามด้วยท่าทีเสมือนห่วงใย เพียงเท่านั้นน้ำตาเจ้ากรรมที่กลั้นไว้ก็หยดแหมะๆ ออกมาทันที พร้อมกับทำหน้าเบ้
“โอ๊ย เจ็บก้น อืออ ชาร์ล ฮือๆ ชารีนเจ็บ โอ๊ยยยยยย…” เสียงเล็กสั่นเครือร้องอ้อนฟ้องเป็นเด็กน้อยทันที
ชาร์ลมองมือขาวเรียวที่กุมอยู่ระหว่างขา ท่าทางจะไม่ใช่ก้นอย่างเดียวเสียแล้ว สายตาเหลือบต่ำตรงพื้นดินที่หล่อนตกใส่เห็นตอไม้เล็กโผล่พ้นดินอยู่สองตอ ชาร์ลรีบช้อนร่างบางขึ้นสู่วงแขน
“โอ๊ยยย เจ็บ โอ๊ยยยย” เสียงร้องครางเจ็บดังตลอดทางอย่างไม่อายเด็กมะพร้าว เพราะเวลาร้องครางระบายเช่นนี้ก็ดูเหมือนมันจะช่วยให้พอทุเลาความเจ็บปวดได้บ้าง ศีรษะเล็กซบอยู่ตรงอกกว้าง
“หยุดร้อง”
ชาร์ลดุคนในอ้อมแขน เพราะเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของหล่อนมันจี้เข้าไปในใจเขาจนรู้สึกร้อนรนไม่อาจทนฟังได้ เจ้าหล่อนก็ดูเหมือนจะเงียบไปครู่หนึ่ง น้ำตาแห่งความเจ็บปวดยังคงไหลอาบแก้ม
“หยุดร้องไห้”
เขาเอาแต่สั่งอยู่นั่นแหละ ชารีนส่งสายตาจิกไปให้คนหน้าดุ
“ก็มันเจ็บนี่นา โอ๊ยยยย ฮือๆๆ โอ๊ยยย ฮื่อๆๆ โอยยยยยย” ร้องประชดต่อซะเลย สั่งดีนัก เขาอุ้มหล่อนมาวางลงตรงเบาะหลัง
“นอนตะแคง” สั่งอีก เด็กมะพร้าวปั่นจักรยานกลับไปก่อนแล้ว ชายหนุ่มยกจักรยานใส่หลังรถจากนั้นร่างสูงก็รีบออกรถขับวนกลับมายังคลินิก
เขาอุ้มหล่อนเข้าไปในห้องตรวจ วางร่างบางลงบนเตียงคนไข้ เวลาเที่ยงวันพยาบาลสุธีรากับอิงอรพักทานข้าวพอดี ทั้งสองขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านค้ายายเตียวในหมู่บ้าน
“มะพร้าวไปบอกพยาบาลสุธีรากับอิงอรว่าหมอปิดคลินิกครึ่งบ่าย ให้กลับบ้านได้เลย เราไม่ต้องห่วงเดี๋ยวหมอดูแลคุณชารีนเอง”
เสียงห้าวเอ่ยบอกเด็กหญิงที่มาชะเง้อมองด้วยความเป็นห่วงอยู่ตรงหน้าห้อง ชาร์ลจัดการปิดประตูหน้าต่างทั้งหมดเพราะรู้ดีว่าต้องถอดกางเกงยายตัวยุ่งนี่เพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าหล่อนได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้าง
“โอ๊ยยยย เจ็บ ฮื่ออ ชาร์ลจ๋า ชารีนเจ็บ ฮื่อออ”
ร่างบางนอนตะแคงตัวงออยู่บนเตียงตรวจคนไข้ร้องอ้อนเป็นเด็ก ชาร์ลเดินมายืนตรงข้างๆ
“ถอดกางเกงออก” เขาสั่งเสียงเรียบราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดา ชารีนนิ่งหยุดร้องทันที ถอดกันตรงนี้เลยเหรอ อูย เจ็บเป็นบ้า ร้องครางในใจต่ออีก
ตั้งใจจะมาถอดอ่อยเขาบนเตียงนอนด้วยท่าแสนเซ็กซี่ที่ได้แอบฝึกไว้ แต่ไหงกลับต้องมานอนหงายเก๋งร้องครางเอ๋งอยู่บนเตียงคนไข้แถมท่ากุมเป้าก็น่าสังเวชอีกต่างหาก เสียคะแนนด้านความเอ็กซ์ไปอย่างไม่น่าให้อภัยตัวเอง
“ถอดให้หน่อย” คนเจ็บเอ่ยขอเสียงอ่อย นอนกุมช่วงล่างตัวงออยู่อย่างนั้น ชาร์ลถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะเอื้อมมือไปแกะกระดุมรูดซิปกางเกงยีนส์รัดรูปของหล่อนออกเหลือเพียงจีสตริงสีแดงแปร๊ด มีแต่พวกนี้ทั้งนั้นนะ คนตัวสูงแอบค่อนในใจ
เขาเบนสายตาไปมองใบหน้าที่เวลานี้แดงเรื่อขึ้นมานิดหนึ่งของยายตัวยุ่ง หน้าแดงเพราะเจ็บ ไม่ใช่อายแน่ คนอย่างเจ้าหล่อนอายไม่เป็นหรอก ชาร์ลตัดสินคนร่างบางไปเรียบร้อยแล้ว
เขาจับหล่อนนอนตะแคงแล้วเดินอ้อมไปด้านหลัง สายจีสตริงคาดตรงร่องสะโพกโชว์แก้มสะโพกหรา ก้อนหนั่นแน่นขาวผ่องอวบอั๋นน่ากัด ชาร์ลสะดุ้งกับความคิดบ้าๆ ของตัวเอง ชายหนุ่มสะบัดหน้าแรงๆ ครั้งหนึ่งเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านนั้น มือเอื้อมไปกุมสะโพกกลมกลึงแล้วค่อยกดไปตามแก้มเนื้ออวบขาว
“เจ็บตรงไหนก็บอก” เขากดไปเรื่อยๆ ในใจพยายามไม่สังเกตผิวเนียนนุ่มลื่นดุจแพรไหมของหล่อน
“อูวย์ ตรงนั้นค่ะ โอยยย”
ตรงใกล้บริเวณก้นกบเจ็บหนึบๆ เมื่อเขากดลงไป ชาร์ลเดินไปหยิบยาทามาคลึงนวดให้กันฟกช้ำ ซึ่งก็ไม่แน่ใจว่าจะกันได้แค่ไหน เขานวดบีบให้อย่างเบามือ
ชารีนรู้สึกถึงมืออุ่นที่ลูบคลึงสะโพกงอนของตัวเองให้รู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ สะโพกที่เก็บเอาไว้ให้เขานวดเล่น รอมาสิบปีละ แต่ดันมานวดครีมแก้ฟกช้ำ แทนที่จะนวดน้ำมันหอมระเหยเหมือนฉากอีโรติกบอดี้มาสสาจไปซะนี่
