บทที่ 1 เพื่อนบ้านจากนรก

<strong>คืนวันเสาร์ วิคทอเรีย หรือ วิคกี้ อัครา</strong> พยายามอย่างหนักที่จะให้มีสมาธิอยู่กับหนังสือเรียนที่หล่อนกำลังตั้งหน้าตั้งตาอ่าน วันจันทร์ที่จะถึงนี้เป็นการสอบครั้งสุดท้ายและวิชาสุดท้ายของหล่อนก่อนที่วิคกี้จะจบปริญญาโทด้านจิตวิทยาการบริหาร แล้วหล่อนจะบอกลากับการเรียนอย่างตลอดกาล

วิคกี้เบื่อเสียแล้วกับชีวิตที่ต้องรีบเร่งเข้าห้องเรียน งานวิจัยและห้องสมุดดูเหมือนจะเป็นบ้านหลังที่สองของหล่อนในช่วงที่หล่อนทำปริญญาโทนี้

คุณธานนท์ อัคราและ มิสซิส ซาร่า อัครา คุณพ่อคุณแม่ของหล่อน คงจะดีใจมากเมื่อหล่อนเรียนจบเสียที ด้วยคิดถึงลูกสาวคนเล็กคนนี้เหลือเกิน แต่วิคกี้ชอบชีวิตที่นี่ หล่อนจึงคิดว่าหล่อนจะลองหางานทำและใช้ชีวิตอยู่ที่แมนเชสเตอร์แห่งนี้ดูสักพัก แล้วจึงจะตัดสินใจว่าหล่อนจะกลับเมืองไทยไปช่วยงานบริษัทนำเข้ารถยนต์ของคุณพ่อหล่อนหรือไม่

วิคกี้คิดว่าประสบการณ์ด้านชีวิตการทำงานของหล่อนนั้นต่ำกว่าศูนย์ การที่จะไปช่วยงานคุณพ่อหล่อนนั้น หญิงสาวคิดว่าหล่อนควรทดลองทำงานอะไรสักอย่างให้ได้ชื่อว่าได้สัมผัสกับของจริงสักครั้ง

คุณธานนท์ได้ซื้อบ้านเดี่ยวหลังนี้ให้วิคกี้ตั้งแต่หล่อนย้ายมาเรียนปริญญาตรีที่นี่เมื่อหกปีก่อน หมู่บ้านที่หล่อนอยู่เป็นระแวกของคนที่ค่อนข้างมีฐานะสำหรับคนที่นี่ อาณาบริเวณของบ้านแต่ละหลังค่อนข้างห่างกันยกเว้นหลังตรงกันข้ามที่มีเพียงถนนในหมู่บ้านขั้นไว้และรั้วระแนงโปร่งทาสีขาวสูงเพียงเอว

หญิงสาวชอบอากาศที่สะอาดสดชื่น ถนนเป็นระเบียบเรียบร้อยไร้ขยะ เพื่อนบ้านรายรอบส่วนใหญ่แม้จะชอบความเป็นส่วนตัวและเก็บตัวแต่ค่อนข้างเป็นมิตร วิคกี้จึงอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขและสบายใจ

แต่ทว่าความสงบสุขของหญิงสาวก็มลายหายไป เมื่อย้อนเวลาไปสามเดือนก่อน ที่มิสซิสแจ็คคิวลีน เพื่อนบ้านชาวอังกฤษวัยหกสิบปี ได้ขายบ้านของเธอซึ่งเป็นหลังตรงกันข้ามกับวิคกี้ เพื่อไปย้ายไปอยู่กับลูกสาวที่เมืองลิเวอร์พูล

เพื่อนบ้านคนใหม่ที่ซื้อบ้านหลังนั้นและเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ หล่อนยังไม่เคยเห็นหน้าอย่างจังๆ สักที เพียงแต่เห็นร่างสูงของเขาจากหน้าต่างห้องนอนชั้นบนในตอนเช้าวันหนึ่งขณะที่เขากำลังจะขับรถออกไปอืม...ทำงาน? หล่อนเดาจากชุดสูทสีเข้มตัวเท่ที่เขาสวมอยู่

วิคกี้ยังไม่ทันได้ไปทักทายต้อนรับเขาตามมารยาทที่ดีเยี่ยงชาวตะวันตกเมื่อมีเพื่อนบ้านย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ หล่อนก็เกลียดเขาเข้าไส้เสียแล้ว

ด้วยคืนแรกที่เขาย้ายเข้ามานั้น หญิงสาวเชื่อว่าเขาได้จัดงาน Welcome Home ปาร์ตี้ เสียงเพลงที่ดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างของหล่อนสั่นระรัวนั้น ทำให้วิคกี้ไม่อาจที่จะมีสมาธิจดจ่อกับหนังสือเรียนของหล่อนได้ ส่งผลให้หล่อนได้ B ในวิชานั้นเมื่อผลการสอบออกมา

และวิคกี้ก็เชื่อว่ามันเป็นความผิดของนายตัวสูงเพื่อนบ้านใหม่ของหล่อนนั่นร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะปกติแล้ววิคกี้เป็นนักเรียนเกรดเอบวกมาโดยตลอด

นอกไปจากนั้น เสียงรถยนต์ที่เข้าออกอย่างไม่ขาดสายในช่วงวันเสาร์และอาทิตย์นั่นทำให้หญิงสาวแทบบ้า และส่วนมากล้วนแต่เป็นสุภาพสตรีสาวน้อยและสาวใหญ่แต่งตัวราวกับเพิ่งเดินออกมาจากนิตยสารแฟชั่นแถมเรือนร่างอวบอึ๋มสะบึมสะบอมส์  เสื้อผ้าที่พวกเธอสวมใส่กันนั้นก็แหว่งตรงนี้นิดโหว่ตรงนั้นหน่อยจนวิคกี้ไม่แน่ใจว่าผ้ามันขาดตลาดในช่วงพวกหล่อนไปสั่งตัดกันหรืออย่างไร

เสียงเพลงและปาร์ตี้นั้นรู้สึกจะดังแทบทุกสัปดาห์ไม่วันใดก็วันหนึ่ง หล่อนพยายามสังเกตและเขียนลงในปฏิทินตั้งโต๊ะว่าวันไหนบ้างที่บ้านตรงกันข้ามนั้นจะมีปาร์ตี้ เพื่อที่หล่อนจะเลี่ยงไปอ่านหนังสือวันอื่น แต่ทว่ามันเป็นเรื่องยากเหลือเกิน

หลังจากเสียงดนตรีจนดึกเมื่อคืนนี้ทำให้วิคกี้แทบไม่ได้นอน แต่โชคดีที่วันนี้เป็นวันอาทิตย์ หล่อนจึงไม่ต้องตะเกียกตะกายลุกไปมหาวิทยาลัย หญิงสาวหงุดหงิดจนต้องกำหมัดแน่น หล่อนต้องหาวิธีจัดการอย่างในอย่างหนึ่งให้เพื่อนบ้านคนนี้ให้รู้ว่ากิจกรรมบันเทิงของเขานั้นมันกระทบกับชีวิตประจำวันของหล่อนไปเสียหมด และถ้าหากมันมากเกินไปหล่อนสามารถแจ้งตำรวจได้ตามกฎหมายของอังกฤษ

วิคกี้ตัดสินใจ เขียนข้อความใส่แผ่นกระดาษแผ่นเล็กแล้วไปหย่อนไว้ในตู้รับจดหมายของเขา หล่อนเห็นเขาออกมาเปิดดูมันทุกวัน