บทที่ 108 มาร์กี้สารภาพ..

“คริส”

มาร์กี้เรียกชื่อเขาออกมแผ่วเบา ร่างสูงสง่าที่เจนตาใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่เจนใจยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า มาร์กี้ก้าวยาวๆ ตรงไปหาอย่างรวดเร็ว แขนเรียวบางเอื้อมกอดรอบเอวเขาจนแน่น ใบหน้าซุกซบนิ่งอยู่กับอกกว้างนั้นโดยไม่มีคำพูดใดกล่าวออกมา

คริสยังคงไม่หายจากอาการตื่นตะลึง แขนแข็งแรงเอื้อมไปโอบรอบร่าง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ