บทที่ 2 แม็กซ์ คินเดอร์สัน

<strong>แม็กซ์ คินเดอร์สัน</strong> กำลังไขกุญแจเปิดประตูเพื่อเข้าบ้าน เขาเพิ่งกลับจาก ‘<strong>สำนักงานกฎหมายคินเดอร์สัน</strong>’ ลูกความของเขา

มิส แคทเธอริน โทมัส นางแบบสาวชื่อดังในวงการแฟชั่นของลอนดอน ได้ยื่นฟ้องร้องปาปารัสซี่ เคสนี้ค่อนข้างยุ่งยากสำหรับชายหนุ่ม เพราะหลักฐานยังไม่แน่นพอถึงแม้ว่าลูกความของเขาดูเหมือนจะได้เปรียบแต่ หลักฐานต้องชัดเจนหนักแน่นเพียงพอจนทำให้ผู้พิพากษาและคณะลูกขุนคล้อยตาม ดังนั้นวันอาทิตย์เช่นนี้เขาจึงยังต้องเข้าออฟฟิศ

แม็กซ์เดินเข้าในบ้านและปิดประตูตามหลัง ชายหนุ่มโยนกุญแจรถรวมทั้งกุญแจบ้านไปบนโต๊ะเล็กที่วางอยู่ข้างประตู ในมือของเขาหิ้วกระเป๋าเอกสารหนังสีดำบรรจุเอกสารด้านกฎหมาย และจดหมายสามสี่ซองที่เขาเพิ่งล้วงจากตู้หน้ารั้วหนีบอยู่ที่แขนแข็งแรง

ถัดจากประตูเป็นห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่ พร้อมชุดรับแขกโซฟาหนังสีช็อคโกแล็ต ชายหนุ่มวางกระเป๋าลงบนโซฟาและโยนซองจดหมายลงบนโต๊ะกลางที่ทำจากไม้มะฮอกกานีสีเกือบดำขึ้นเงาวับ

ร่างสูงสมาร์ทเดินไปยังห้องครัวที่อยู่ถัดไปด้านใน เปิดตู้เย็นแล้วหยิบกระป๋องเบียร์มาเปิด เขาโล่งใจที่เขาต้องอยู่ที่ออฟฟิศเพียงครึ่งเช้าวันอาทิตย์และเฮนรี่ ผู้ช่วยของเขาก็ได้ทำการหาข้อมูลเพิ่มได้ตามที่เขาสั่ง

แม็กซ์ได้เปิดสำนักงานกฎหมายของตัวเองได้สามปีแล้ว หลังจากที่เขาเรียนจบและได้เข้าทำงานกับบริษัทกฎหมายที่อยู่ในอันดับต้นๆ ของประเทศ จนเขาได้ประสบการณ์ที่เพียงพอและคิดว่าจะสามารถเปิดสำนักงานของตนเองได้

ด้วยเขาชอบที่จะเป็นอิสระไม่อยู่ใต้อำนาจใคร ถ้าหากเขาชอบในทางตรงข้ามชายหนุ่มก็คงไปทำงานกับบริษัทอสังหาริมทรัพย์ของ มิสเตอร์ โรเบิร์ต คินเดอร์สัน ผู้เป็นบิดาของเขาไปเรียบร้อยแล้ว

สำนักงานกฎหมายของเขาประสบความสำเร็จภายในเวลาอันสั้น ด้วยฝีมือและความชาญฉลาดคล่องแคล่ว รวมถึงไหวพริบและบุคลิกที่สูงสง่า ทำให้แม็กซ์ฝากชื่อไว้ในวงการอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มถือกระป๋องเบียร์เดินมานั่งลงที่โซฟา มือแข็งแรงข้างที่ว่างรูดเน็คไทออกอย่างลวกๆ เขาใช้มือเขี่ยดูบรรดาซองจดหมายที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า ส่วนใหญ่จะเป็นบิลและแบงค์สเตทเม้นต์ แม็กซ์ชะงักมือที่เขี่ยอยู่เมื่อเห็นกระดาษขาวแผ่นเล็กๆ ใต้ซองจดหมายซองหนึ่ง เขาหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างอยากรู้

“คุณช่วยลดเสียงดนตรีลงหน่อยได้ไหมคะ ฉันอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ จากเพื่อนบ้านของคุณ”

แม็กซ์เลิกคิ้วให้กับข้อความนั้น เมื่อคืนนี้เพื่อนสองสามคนของเขามาที่นี่ หลังจากเลิกงาน ชายหนุ่มต้องยอมรับว่าพวกเพื่อนทโมนของเขานั้นเปิดเพลงเสียงดังไปหน่อย แต่ด้วยระแวกบ้านที่ค่อนข้างห่างกันของแต่ละหลัง รวมทั้งบ้านตึกแบบอังกฤษนั้นสร้างด้วยอิฐหนาส่วนใหญ่เมื่อปิดประตูบ้านแล้วแทบจะไม่ได้ยินเสียงจากภายนอกเลย

แม็กซ์ส่ายหน้ากับข้อความที่ดูเหลวไหลนั้น เขาลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินตรงไปยังหน้าต่างแบบเบย์วินโด้บานใหญ่ที่หากเปิดผ้าม่านออกจะเห็นวิวข้างนอกได้ในมุมกว้าง

ในระยะสามเดือนที่เขาย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ แม็กซ์ยังไม่เคยเห็นหน้าเพื่อนบ้านหลังตรงข้ามสักที เขาเพียงแต่เห็นร่างเพรียวของหญิงสาวผมสีน้ำตาลไวๆ ขณะที่หล่อนจอดรถและเดินเข้าบ้าน ชายหนุ่มไม่แน่ใจเหมือนกันว่าบ้านหลังนั้นอยู่กันสักกี่คน

สายตาคมเข้มของแม็กซ์มองทะลุหน้าต่างใสผ่านรั้วระแนงโปร่งสีขาวของเขาและหล่อนเข้ายังตัวบ้านตรงกันข้าม บ้านหลังนั้นเป็นบ้านอิฐสองชั้นทาสีเหลืองครีม ประตูบ้านเป็นประตูกระจกสองชั้น มีระเบียงด้านหน้าทั้งชั้นล่างและชั้นบน ตรงใต้จั่วด้านหน้ามีหน้าต่างบานเล็กสองบานบ่งว่าเป็นห้องใต้หลังคา

ทรงของบ้านเป็นทรงคล้ายกันกับของเขาเพียงแต่ของเขานั้นทาสีขาว  แม็กซ์จ้องมองอยู่ได้สักครู่ เมื่อเขาเห็นหญิงสาวร่างเพรียวระหงใส่เสื้อจัมเปอร์สีเหลืองกับกางเกงยีนส์ซีดตัวโคร่ง ดูเหมือนหล่อนจะสวมแว่นสายตา หล่อนเดินก้าวยาวๆ จากโรงรถที่ติดอยู่กับตัวบ้านกลับเข้าไปภายใน แม็กซ์หันหลังเดินกลับมานั่งยังโซฟา ชายหนุ่มหยิบปากกาขึ้นมา แล้วเขียนโน้ตสั้นๆ ลงบนกระดาษขาวแผ่นเล็ก...