บทที่ 3 เพื่อนบ้านผู้ซุ่มซ่าม

<strong>“ถึงคุณเพื่อนบ้าน ผมขออภัยหากเสียงเพลงดังรบกวนคุณเมื่อคืนนี้ แต่หน้าต่างห้องใต้หลังคาของคุณดูเหมือนจะปิดไม่สนิท...แม็กซ์ เพื่อนบ้านของคุณ”</strong>

วิคกี้ก้มจ้องมองอ่านข้อความนั้นซ้ำไปมา หลังจากรอบที่ยี่สิบหล่อนก็มั่นใจว่า เพื่อนบ้านของหล่อนตำหนิการที่หล่อนอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องนั้นก็เป็นเพราะความที่หล่อนปิดหน้าต่างไม่สนิททำให้เสียงเพลงเล็ดลอดเข้าไปภายใน หญิงสาวกำหมัดแน่น

<strong>“แม็กซ์!”</strong>

วิคกี้รู้สึกหงุดหงิดที่หล่อนทำอะไรได้ไม่มากนัก หญิงสาวเหลือบดูนาฬิกาบ่งเวลาบ่ายโมงของวันอาทิตย์     วันนี้หล่อนต้องออกไปช้อปปิ้งเพราะตู้เย็นในห้องครัวนั้นค่อนข้างโล่ง วิคกี้ต้องเตรียมตุนข้าวของไว้บ้างเพราะสัปดาห์หน้าเป็นต้นไปอากาศจะเย็นลงมากและอาจมีหิมะตก ต้นเดือนธันวาคมเช่นนี้ผู้คนเริ่มที่จะปฏิบัติการช้อปปิ้งเตรียมสำหรับเทศกาลคริสต์มาสกันแล้ว

วันนี้หล่อนสวมกางเกงยีนส์ซีดตัวโคร่งตัวโปรด เสื้อจัมเปอร์คอเต่าสีเหลืองสดคอสูง วิคกี้คว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำมาสวมทับพร้อมกับผ้าพันคอไหมสีทอง หล่อนหย่อนเท้าลงไปในบู๊ทหนังยาวครึ่งน่องสีเดียวกับเสื้อแจ็คเก็ต

หญิงสาวคว้ากุญแจรถพร้อมปิดประตูบ้าน รถยนต์มินิคูเปอร์คลับแมนสีขาวของหล่อนจอดอยู่หน้าโรงเก็บรถ วิคกี้โยนกระเป๋าเข้าไปในรถก่อนที่จะสตาร์ทกุญแจและขับออกไปอย่างรวดเร็ว หล่อนไม่เสียเวลาที่จะปิดประตูรั้วที่แทบป้องกันอะไรไม่ได้นั้น ดังกับว่ามันเป็นแค่เฟอร์นิเจอร์ประดับบ้านชิ้นหนึ่ง  ระแวกนี้ค่อนข้างปลอดภัยตั้งแต่วิคกี้ย้ายมาอยู่ที่นี่ยังเคยไม่มีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นเลยสักครั้ง

ประมาณบ่ายแก่ๆ แม็กซ์ยืนจิบกาแฟที่ระเบียงชั้นบน เขาเหลือบเห็นหญิงสาวบ้านตรงกันข้ามกำลังหอบหนังสือและข้าวของเต็มอ้อมแขนจากรถเดินเข้าบ้านอย่างทุลักทุเล

ร่างเพรียวระหง ผมยาวสีน้ำตาลเกล้ามัดขึ้นสูงอย่างลวกๆ แว่นตาหนาเตอะที่ค้างอยู่บนจมูกโด่งเล็ก จากระยะที่เขายืนอยู่ทำให้ไม่อาจเดาได้ว่านัยน์ตากลมโตภายใต้แว่นตาหนาเตอะนั้นสีอะไร เขาหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นหล่อนสะดุดขาตัวเองและข้าวของให้อ้อมแขนเรียวนั่นหล่นกระจัดกระจายบนพื้น

ชายหนุ่มได้ยินหล่อนสบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย แม็กซ์ส่ายหน้า

ทำไมหล่อนไม่เดินสองรอบนะ..ท่าทางหล่อนจะซุ่มซ่ามไม่น้อย.. เขายักไหล่และเดินกลับไปข้างในอย่างไม่ใส่ใจอีกต่อไป...